home
spankingforum.nl
smverhalen.nl
Spanking & Sm Forum

Forum:
Welkom
SpankingForum
SM Verhalen
Spanking Verhalen
Overzicht & Uitleg

Zoek op:
verhalen om mee te beginnen   om mee te beginnen
Goud! prachtige en milde verhalen, eerste keus van de Beheerder  prachtig en mild
Verhalen met heel bijzonders volgens de Beheerder - glij over het pictogram om te weten wat    bijzonder
  spanking verhalen
verhaal pictogram
schrijversnaam
uitgebreid zoeken

Nieuw:
Afgelopen Week
Afgelopen 2 Weken
Afgelopen Maand

Handig:
Aanmelden
Log In
Log Uit
Wijzig Profiel
Site-etiquette
FAQ: veelgestelde vragen

Aanbevolen:
Erobird Boekenwinkel

sm & spanking verhalen & forum

Welkom
Forum
Verhalen
Spanking
Verhalen
  Verhalen
Zoeken
Boekwinkel
Aanmelden
Log In  Log Uit

 

Een verhaal van:  
SubAdoration


  Bevlogen lid


Beoordeling: 

Vind je dit verhaal erg goed
of juist niet
geef dan hier je waardering:
 (Waardeer!)
Aantal waarderingen tot nu toe: 1

Gepost op woensdag 25 september 2019 - 11:21 pm:       


De mannenvereniging


deel 2 van "nieuwe attracties", waarin Anneke kennismaakt met een bijzonder gezelschap




Lees eerst deel 1

De limousine rijdt een behoorlijke tijd met constante snelheid over de snelweg. Comfortabel, dat wel, maar het irriteert Anneke dat ze niet naar buiten mag kijken. Wat voegt dat toe aan het spel dat Bart met haar aan het spelen is? Of heeft Bart het spel inmiddels uit handen gegeven? Ze weet niet eens of hij er vanmiddag wel bij was. Waarschijnlijk niet, anders had hij toch wel ingegrepen toen ze riep dat ze het niet wilde? Maar wat als hij er wel was en hij haar schreeuw negeerde?
Ze weet ook wel dat haar stopwoord ‘rood’ is en ze weet ook wel dat ze tijdens vrijpartijen weleens nee roept terwijl ze zeker niet bedoelt dat hij moet stoppen. Als hij haar hard en diep neukt bijvoorbeeld: nee, nee, niet zo hard! nee, nee, je kunt echt niet dieper! Of als hij haar met een heftige vibrator laat klaarkomen en dat ding daarna op standje max op haar klit blijft duwen: nee, nee, nee, dat kan echt niet!
Maar hij kent haar toch goed genoeg om het verschil te horen tussen dat nee en haar angstige kreten van vanmiddag. Om te horen dat ze het aanraken door een vreemde echt niet wou. Om te begrijpen dat ze in de emotie van dat moment de tegenwoordigheid van geest miste om haar stopwoord te zeggen.

En dan die vreemde die in haar oor fluisterde dat ze pas helemaal aan het eind uit de attractie kon. Ze was toch niet op eigen initiatief ingestapt en ook niet ingelicht over wat de attractie ongeveer behelsde. Ze had niet op basis van informatie kunnen besluiten wel of niet in te stappen. Ze was er gewoon ingezet. Er ingeluisd.

Ineens realiseert Anneke zich dat haar irritatie als een woekerplantje door haar gedachten gaat en ze spreekt zichzelf toe. Dat ze een zelfstandige meid is, dat ze zelf die brief geschreven heeft waarin ze om desoriënterende, pijnlijke en misselijkmakende nieuwe ervaringen vraagt. Dat ze de consequenties, ook al heeft ze die niet voorzien, moet accepteren en de schuld niet bij Bart moet leggen als het in eerste instantie misschien wat tegenvalt. Hij probeert gewoon aan haar verzoek te voldoen. Dat hij daarbij misschien een beetje doorschiet, is het risico dat ze heeft genomen. Kan gebeuren. Daar moeten ze dan later gewoon over praten.

Maar jij kunt niet over seks praten, mengt het woekerplantje zich weer in haar gedachten. En hij weigerde over jouw brief te praten, terwijl je die bedoeld had om het gesprek weer op gang te brengen, Hij heeft je wel twee keer verkracht. En een paar maanden later laat hij dat anderen doen.
Anneke schrikt van haar eigen gedachten. Waar komt dat vandaan dat ze Bart ineens aan verkrachting linkt. Ze dwingt zichzelf uit deze negatieve gedachtenspiraal te stappen.
Ze laat zich eerst door alles wat Bart bedacht heeft heen leiden en dan zal ze aangeven wat wel en wat niet voor herhaling vatbaar is en of ze op de ingeslagen weg verder wil.

De auto mindert vaart en neemt een afrit. Ook het comfort vermindert. Meer bochtenwerk en zo nu en dan staan ze een poosje stil.
‘Stoplicht’, denkt Anneke, al kan ze niet zien of dat de oorzaak is.
De chauffeur rijdt gelukkig zo rustig dat ze niet draaierig of misselijk wordt van de voor haar onverwachte bewegingen van de auto. Als ze weer stoppen, zet de chauffeur ook de motor uit.

Het portier wordt geopend door een vrouw, ook in zo’n zwart jurkje, net zo te kort als dat van Anneke. Die was er in de limousine voor het eerst mee gaan zitten en kon de stof niet eens goed onder haar billen trekken. Ze had dan ook met haar slip op de leren bank gezeten en zo nu en dan haar vastklevende bovenbenen los moeten trekken. Nu ze de andere vrouw op dezelfde manier gekleed ziet, bevestigt dat wat ze al vermoedde: ultrakort is geen foutje. Zowel de schoenmaat als de maten van haar beha – de andere vrouw lijkt die trouwens niet te dragen – en slip zijn precies goed en het lijfje van het licht stretchende jurkje sluit ook perfect om haar lichaam. Zou de lengte dan niet kloppen?

“Hi Anneke, ik ben Lisette”, zegt de vrouw.
Anneke schat haar een jaar of vijf ouder dan zijzelf en dus een paar jaar jonger dan Bart.
“Kom er maar uit. Het is mijn taak je te begeleiden”, gaat Lisette verder.
Buiten de auto ziet Anneke pas dat ze in een grote garage zijn binnengereden. Er staan nog zeker twintig andere auto’s. Geen limousines, maar wel veel modellen uit het hogere prijssegment.
Ook ziet ze, nu ze wat dichter bij haar staat, dat Lisette wel een sieraad draagt. Een heel dun gouden kettinkje met daaraan een kleine ring. In de ring een getal van twee cijfers: 27.
“Volg me alsjeblieft”, zegt Lisette, die zich bij ‘alsjeblieft‘ al omdraait en begint te lopen.
Anneke volgt haar naar een hoek van de garage. Daar gaan ze een deur door en komen in een ruimte waarin zich alleen, van muur tot muur, een hoge trap bevindt naar een plateau waar ook weer een deur zit. Lisette begint de trap op te lopen.
“Waar zijn we?”, vraagt Anneke.
Lisette, inmiddels op de vierde tree, stopt, kijkt even omhoog naar de deur op de verdieping en draait zich om. Ze kijkt over Anneke heen naar de deur waardoor ze binnenkwamen. Die is inmiddels dichtgevallen. Dan zegt ze op gedempte toon:
“Ik begrijp dat je vol vragen zit, dat zat ik ook toen ik hier voor het eerst kwam. Ik denk dat ik de meeste vragen wel zou kunnen beantwoorden en ik houd ook erg van open en eerlijk, maar ik moet me in deze omgeving aan mijn opdracht houden. Ze hebben me precies verteld wat ik je moet vertellen en op welk moment. En daar moet ik het bij laten. Als ze merken dat ik me daar niet aan houd, word ik gestraft. Stel dus maar geen vragen, want het enige antwoord dat ik kan geven is dat ik die vraag niet mag beantwoorden. En zelfs dat antwoord mag ik niet geven, ik moet je vragen gewoon negeren. Maak het dus alsjeblieft niet moeilijker voor me dan het al is en wacht gewoon af.”

Alweer afwachten. Anneke zucht, maar toont met een knikje toch maar begrip voor Lisette.
Die tilt plotseling haar jurkje op en zet haar voeten uit elkaar. Ze draagt geen slip en omdat ze op de vierde tree van de trap staat, ziet Anneke, iets schuin omhoog kijkend, kettinkjes uit haar spleetje hangen. Zoals ze die tussen de benen van de onbekende vrouw voelde, en gebruikte.
“Dan heb ik in ieder geval één van je vragen beantwoord. Je had me hier trouwens niet aan mogen herkennen, dus vertel nooit iemand over wat er vanmiddag is gebeurd toen de heren al weg waren, want ook dan word ik gestraft, streng zelfs.”
‘Gestraft worden’, denkt Anneke, ‘hoe dan? Door wie? Door die ‘ze’? Wie zijn dat eigenlijk? En wat is het verschil tussen gewoon en streng straffen? Wat gebeurt hier allemaal? Waarom mag ze mijn vragen niet beantwoorden?’

Intussen heeft Lisette haar jurkje weer laten zakken en zich omgedraaid. Ze loopt verder de trap op. Anneke neemt een paar treden in hoog tempo, om op gelijke hoogte te komen met Lisette. Met vijf treden verschil ziet ze steeds haar blote billen onder het rokje en dan voelt ze zich een gluurder. Na vijfentwintig treden komen ze bij de deur die vanaf beneden al te zien was.
“We gaan nu naar binnen”, zegt Lisette, “daar volg je me zonder om je heen te kijken naar twee vrije stoelen. Pas als ik ga zitten doe jij dat ook. Probeer niet om je rokje onder je billen te krijgen, dat lukt toch niet. En regel één op deze vloer: vrouwen maken alleen geluid als hen iets gevraagd wordt.”
Zonder te vragen of het allemaal duidelijk is, doet Lisette de deur open en gaat naar binnen. Anneke volgt haar, maar vergeet bijna verder te lopen door wat ze voor zich ziet. Ze zijn een lange en brede zaal binnengestapt. Via de nooduitgang, de officiële entree zit duidelijk aan de andere kant. Langs beide lange wanden staat een meterslange rechte tafel en achter beide tafels staan vrouwen, met hun rug naar de wand, elk voor een houten keukenstoel. Hun handen houden achter hun rug hun armen vast in de buurt van de ellebogen en ze kijken recht voor zich uit, hun blik gericht op een denkbeeldige stip op de vloer voor de tafel. Ze dragen allemaal hetzelfde zwarte jurkje en eenzelfde kettinkje om hun nek als Lisette. Zouden ze ook geen beha en geen slipje dragen? Zouden ze ‘beneden’ eenzelfde kettinkje hebben als Lisette? Steeds meer vragen, geen antwoorden.

In het midden tussen de twee lange tafels staan vijf ronde tafels op een rij. Aan elke tafel zitten zes mannen, allemaal in smoking. Ze zitten op luxe leren stoelen en zijn per tafel met elkaar in gesprek. Ze besteden geen enkele aandacht aan de vrouwen. Ook niet aan Anneke en Lisette die van de deur naar de twee laatste vrije stoelen achter een lange tafel lopen en ervoor gaan staan, in dezelfde houding als de andere vrouwen.
Anneke kijkt voorzichtig iets hoger dan haar buren en ziet dat Bart aan de eerste tafel zit, gerekend vanaf de deur waardoor zij binnenkwam. Hij zit naast hun rijke investeerder Alphons van Amerongen, die duidelijk iets anders georganiseerd heeft dan een standaard cocktailparty. Als de gastheer plotseling opstaat en een blik in haar richting werpt, kijkt Anneke weer snel naar de grond. Hij pakt een glas, tikt er met een mes tegen en vrij snel zijn alle mannen stil.

“Mannen, welkom weer in het vertrouwde clubhuis van onze mooie vereniging. We staan aan het begin van de derde lange bijeenkomst van dit jaar. Een speciale bijeenkomst mag ik wel zeggen, want als alles goed verloopt, bereiken we voor het eerst sinds jaren weer het statutaire maximum van dertig leden. We hebben namelijk een nieuweling in ons midden, Bart hiernaast me. Of hij ook echt lid wordt, weten we morgenochtend. Dan is duidelijk of hij door de ballotage is gekomen en weten we ook of de vrouw die hij inbrengt, bereid is zijn toetreden tot onze club voluit te ondersteunen.”
Anneke voelt boosheid opborrelen. Richt hij zich nou alleen tot de mannen? En de vrouwen dan? Er zijn net zoveel vrouwen als mannen. Zijn zij geen lid? Waarom blijven die eigenlijk nog steeds staan? Moet dat van hem? En het ergste van alles: ‘de vrouw die hij inbrengt’. Wat is dat nou weer voor seksistisch taalgebruik. Alsof ze geen zelfstandig denkend wezen is, maar een zak geld waarmee Bart zich bij de club kan inkopen.
“Maar, die lieve meid mag dat later op de avond laten blijken. We gaan nu eerst een hapje eten. Daarna kijken we verder.”
‘Die lieve meid’? Wat weet hij daar nou van? Ze hadden elkaar alleen ontmoet bij gesprekken over de nieuwe praktijk en bij het behandelen van enkele van zijn paarden. Op basis daarvan had hij haar bijvoorbeeld zakelijk of kundig of doortastend kunnen noemen. Of ze een lieve meid is kan hij op basis van die ontmoetingen niet bepalen en het gaat hem bovendien ook geen moer aan.

Terwijl Anneke zich zo in stilte staat op te winden, wordt het voorgerecht uitgeserveerd door de vrouwen van de andere lange tafel. Zij bedienen eerst de mannen en als die voorzien zijn roept Alphons ‘eet smakelijk, heren’.
De vrouwen ‘van de overkant’ gaan intussen verder met serveren. Als ze daarmee klaar zijn, gaan ze weer in de houding achter de tafel staan. Tot Lisette een teken geeft – ze lijkt een bijzondere status te hebben. De vrouwen halen hun armen van hun rug, gaan zitten en starten hun maaltijd. Voor zover Anneke op die afstand kan zien krijgen ze wel hetzelfde te eten als de mannen.

Het voorgerecht smaakt prima, maar de setting is op z’n zachtst gezegd bijzonder. Vijf ronde tafels met zes heren in smoking, waar serieus met elkaar gepraat wordt, maar ook gelachen. En twee lange rechte tafels met aan één kant van elke tafel vijftien zwijgende vrouwen, allemaal in hetzelfde zwarte jurkje.
Na het voorgerecht volgen een hoofd- en een nagerecht, ook weer van uitstekende kwaliteit. Het afruimen en serveren wordt eerlijk verdeeld tussen de twee vrouwentafels, al geeft Lisette met gebaren te kennen dat Anneke moet blijven zitten.
De rondetafelgesprekken gaan tijdens de hele maaltijd gewoon door, aan de rechte tafels blijft het stil.
Het valt Anneke op dat er alleen water geschonken wordt. Niet alleen aan de vrouwentafels, maar ook aan die van de mannen. Zelfs als de koffie wordt rondgedeeld, blijven cognac en likeurtjes achterwege.
Wil Bart zich aansluiten bij een geheelonthoudersclub? Ze kan het zich niet voorstellen, hij lust graag een biertje en ook sterkere drankjes slaat hij zelden af. Zonder de alcoholische drankjes op die boerderij waren ze misschien zelfs nooit een stel geworden.

Bij de koffie komt wel een toespraak van gastheer Alphons. Hij gebruikt nu een microfoon, wat hem makkelijker verstaanbaar maakt. Uit de gesprekken over hun nieuwe praktijk weet Anneke al dat hij breedsprakig kan zijn. Soms gebruikt hij drie zinnen waar anderen aan een halve genoeg zouden hebben. Ook vanavond doet hij geen moeite zich te beperken. Daardoor krijgt Anneke wel iets meer inzicht in de regels die in deze groep gelden.
Eerst vertelt hij uitgebreid over twee leden die alweer zo’n zes jaar geleden de groep verlieten. De eerste omdat de vrouw die hij ingebracht had – nou zei hij het weer – de statutaire maximumleeftijd van vijfenvijftig jaar had bereikt.
Zou die leeftijdsregel ook voor de mannen gelden? Glurend naar de ronde tafels betwijfelt Anneke dat. Het lijkt erop dat er leden zijn met een veel jongere vrouw.

De tweede werd geroyeerd omdat hij ervandoor ging met zijn secretaresse en als gevolg daarvan een echtscheidingsprocedure om zijn oren kreeg. Zijn ‘inbreng’ was de enige geweest die ooit de versiering tussen haar benen had weten te bemachtigen. Na haar vertrek hadden enkele anderen gevraagd een poging te mogen doen, maar alleen Lisette had niet gefaald.
Anneke concludeert dat de kettinkjes dus niet standaard bij het ‘vrouwenuniform’ horen, je moet er iets speciaals voor doen, het wordt gezien als een ereteken, het geeft status. En Lisette is de enige die ze heeft.
Ze vindt het verder een rustgevende gedachte dat de vrouwen kennelijk zelf kunnen aangeven of ze de ‘kettinkjes-challenge’ aangaan of niet. Wat ze tot nu toe gezien, gehoord en aan den lijve gevoeld heeft, ademt wel een cultuur van ‘onvoorwaardelijk gehoorzamen’, maar daar zitten dus grenzen aan. Waar die grenzen liggen is haar nog niet duidelijk. Ook niet wat Lisette voor haar kettinkjes moest ondergaan. En waarom ze zich aanmeldde. Wat levert die status haar op? Extra taken, zoals een nieuweling begeleiden? Maar die taak levert ook extra risico’s op, want als ze het niet volgens de regels doet, kan ze gestraft worden, streng zelfs. Kickt ze op de spanning die dat met zich meebrengt? Vindt ze het fijn om gestraft te worden?

Anneke komt er niet uit. Ze richt zich maar weer op Alphons, die tijdens haar denkwerk natuurlijk gewoon doorpraatte. Door zijn breed uitweiden lijkt ze niet veel gemist te hebben.
De eerste lege plek in de vereniging was vrij snel ingevuld. Joost bracht zijn Lisette in en koos één van de twee vrijgekomen lidnummers.
‘Zevenentwintig’, denkt Anneke.
Het invullen van de tweede plek kostte meer moeite.
“Ik heb ons probleem in de loop der jaren met verschillende mannen besproken, maar het lukte me niet om de open plaats bezet te krijgen. Ook met Bart heb ik een paar keer over toetreden gesproken. Zijn reactie was elke keer dat hij dat heel graag wilde, maar dat Anneke nog niet zover was. Hij was haar wel stapje voor stapje aan het trainen, maar dat kostte tijd. En hij wilde haar pas aan ons aanbieden als ze zelf verlangens zou gaan uiten die bij onze club passen.”

Haar aan het trainen? Haar aanbieden? Dus wat zij als hun liefdesspel zag, als het in intieme sfeer onderhouden van de basis voor hun verdere samenzijn, als haar ondersteunen en begeleiden bij het steeds verder ontdekken van haar seksualiteit, dat zag hij als voorbereiden op het aanbieden van haar lichaam aan een bataljon andere mannen. Was er dan bij hem geen liefde in het spel? Joeg hij alleen zijn eigen doelen na?
Anneke merkt dat de irritatie en de twijfels die ze in de limousine voelde, terug zijn in de vorm van twijfelen aan Bart en zijn beweegredenen. Ze duwt die twijfel weg. De liefde was er, dat kan niet anders. Als er geen liefde in het spel was geweest, had hij haar toch niet zo voorzichtig stapje voor stapje verder geleid. Dan had hij toch nooit zolang kunnen wachten met haar meenemen naar deze club.
“Zo’n zes weken geleden kwam Bart bij me langs, liet me een brief zien en zei: “heb je nog een plaatsje open? Ze is er klaar voor.”
Hij pakt een enveloppe van tafel, haalt er een vel papier uit en houdt dat omhoog.
“Ik zal de brief voorlezen.”

Anneke verschiet van kleur en hapt naar adem. Haar brief! Dat is natuurlijk haar brief. Hoe heeft Bart dat kunnen doen? Had ze er dan ‘strikt vertrouwelijk’ op moeten zetten? Of ‘for your eyes only’? Begreep hij dat zelf niet? Zit hier dezelfde Bart als waar ze zo gek op is? Heeft ze een deel van hem nooit eerder gezien? Liet hij het niet zien? Was zij er blind voor?
Ze voelt hoe Lisette een hand op haar bovenbeen legt. Kennelijk heeft die haar onrust gemerkt en probeert ze haar zo wat te kalmeren.
“Nee, wacht”, gaat Alphons verder, “dat kan ik natuurlijk beter aan iemand anders overlaten. Lisette, breng Anneke hiernaartoe.”
Anneke wordt nog onrustiger. Moet ze nu haar intieme en alleen aan Bart gerichte brief gaan voorlezen aan die hele zaal? En kan hij niet gewoon vriendelijk vragen of ze naar hem toe wil komen? Moet dat met een commando aan een andere vrouw? Is ze soms een klein kind?

Ze heeft even de neiging om weg te lopen, maar Lisette heeft haar hand stevig vastgepakt en loopt dit keer niet voor haar uit, maar naast haar. Als Anneke over haar hele lichaam begint te trillen, slaat Lisette zelfs een arm om haar middel om te voorkomen dat ze door haar knieën zakt. Dat is lief van haar. Of is het om te voorkomen dat ze wegloopt?
Ook nadat Van Amerongen de brief en de microfoon aan Anneke heeft overhandigd, blijft Lisette haar stevig vasthouden.

“Lieve Bart”, begint Anneke na een poosje stilte en een aantal keren slikken. Daarna leest ze de hele brief voor. Eerst hakkelend en met trillende stem, daarna zekerder en beter op toon. Ze kijkt daarbij naar de brief, niet omdat dat nodig is, ze kent hem woord voor woord uit haar hoofd, maar dan hoeft ze niet naar haar gehoor te kijken.
Na ‘kus, lang en intens, Anneke’ blijft het muisstil in de zaal. Tot Lisette Anneke loslaat en begint te applaudisseren. Van Amerongen werpt haar een vernietigende blik toe, die hij snel weer opbergt als een paar mannen aan de verste tafel ook beginnen te klappen en zelfs opstaan. Even later zit niemand meer, ook de vrouwen houden zich niet langer in en zelfs Van Amerongen klapt geestdriftig in zijn handen.
Anneke glimlacht voorzichtig, ondanks haar waterige ogen. Dit had ze niet verwacht, er gaat toch ook warmte van de groep uit. Ze kijkt naar Lisette. Die knikt haar glimlachend toe en steekt haar duim op. De neiging om weg te lopen ebt weg.

Iedereen behalve Lisette, Anneke en Alphons, gaat weer zitten en laatstgenoemde pakt de draad weer op:
“Prachtig, Anneke, zoals jij het voordraagt is het nog veel mooier dan toen ik het van papier las. Ik kan je verzekeren, en je hebt dat ook aan het applaus wel gemerkt, dat je hier onder gelijkgestemden bent, vrouwen die de behoefte die jij beschrijft herkennen en met je delen, en mannen die je kunnen bieden wat je zoekt en dat ook graag zullen doen.”
Anneke is blij dat hij nu wat vriendelijker tegen haar is. Ze stoorde zich echt aan zijn eerdere taalgebruik, maar misschien, bedenkt ze nu, is dit wel een onderdeel van het spel dat deze mensen met elkaar spelen. Ze heeft inmiddels een paar vrouwen herkend. Dat zijn net zo min doetjes als zij en ze hebben veeleisende banen. Desondanks zaten ze hier een maaltijd lang te zwijgen.
“Voordat we nu verder gaan wil ik eerst graag een rapportage horen van degenen die Annekes lichamelijke reacties op onverwachte gebeurtenissen en seksuele prikkels hebben onderzocht. Anton, mag ik jou het woord geven?”
Het bloed stijgt weer naar Annekes gezicht en haar knieën beginnen opnieuw te knikken. Ze voelt ook misselijkheid opkomen. Gelukkig steunt Lisette haar weer met een arm om haar middel, al ondergraaft die steun een beetje door in Annekes oor te fluisteren:
“Krijg je gelijk iets waar je in je brief om vraagt.”

Een man van misschien nog geen zestig, maar zeker meer dan vijftig staat op en begint zijn verslag.
“Joost hier naast mij – een knappe dertiger, ziet Anneke – zijn Lisette en ik, hebben Barts inbreng – was dat hier een standaard term? – vanmiddag inderdaad onderzocht. Bart was daarbij aanwezig, maar heeft uiteraard geen actieve rol gespeeld in de uitvoering van het onderzoek.”
Geen actieve rol? Dus Bart was er wel, maar had haar niet aangeraakt en ook niet ingegrepen toen ze schreeuwde.
“Anders dan bij de eerdere onderzoeken die ik me kan herinneren, deden we dat vandaag niet in ons verenigingsonderkomen, maar bij Bart thuis, volgens een door hem bedacht en door het bestuur geaccordeerd scenario.”
‘Wat een formele taal’, denkt Anneke, ‘het gaat over hoe hij mijn naakte lijf begluurde en bepotelde.’
“De eerste aanblik van haar naakte lijf is prettig opwindend”, vervolgt Anton zijn rapportage, “lange stevige armen en benen, in goede verhouding met haar bovenlijf. Op dat bovenlijf twee natuurlijke, nagenoeg symmetrische borsten, die qua omvang uitstekend passen bij haar verdere afmetingen. De tepels zijn mooi omkranst. Ze reageren positief op en worden snel hard door aanrakingen. Ze zijn weliswaar gevoelig, maar niet zo dat je ze niet kunt pletten en draaien. Sterker nog, dat resulteert in een korte, maar heftige pijnreactie die al snel daarna evolueert naar geilheid.”
Anneke voelt zich opgelaten en vernederd door de droge opsomming waarmee Anton iedereen op de hoogte brengt van wat zij daadwerkelijk gevoeld heeft. Maar desondanks en tegen haar wil in evolueren deze gevoelens ook langzaam naar geilheid.

“Met alle respect, Anton”, valt Joost Anton ineens in de rede, “lees nou niet die drie A4-tjes helemaal voor, die kan iedereen binnenkort in de nieuwsbrief lezen. Het klopt helemaal en ik ben het tot in detail met je eens, maar we willen nu toch zo snel mogelijk geile actie?”
Er klinkt instemmend gemompel van de ronde tafels.
“In mijn woorden samengevat”, gaat Joost verder, “prachtige meid, strak lijf met droomtieten en een sappige kut, gemakkelijk geil te maken, ongetwijfeld goed neukbaar in alle openingen, komt klaar als een godin. Mooie uitbreiding van wat we op dat gebied al in huis hebben.”
Hoewel Anneke het taalgebruik niet echt kan waarderen, voelt deze kernachtige samenvatting op de een of andere manier toch ook een beetje als een compliment. Ze is blij dat de afstandelijke en kille verhandeling van Anton na een half A4-tje afgestopt is. Ze moet inwendig lachen om het beteuterde gezicht waarmee hij om zich heen kijkt, zijn papieren nog in de hand.

Van Amerongen neemt het heft weer in handen.
“Dan gaan we nu inderdaad maar zo snel mogelijk over naar de praktijk. Dat betekent concreet, beste Anneke, dat we een aantal spellen met je willen spelen om erachter te komen of je inderdaad die ‘mooie uitbreiding’ bent waar Joost over sprak. Dus of je bereid bent de mannen hier te gehoorzamen en hun opdrachten zonder aarzelen uit te voeren, wat betekent dat je je lichaam en geest onderwerpt aan vernedering, pijn en seks. Ben je bereid die spellen nu met ons te spelen?”
De twijfel slaat weer toe. De neiging om weg te lopen steekt de kop weer op. Er vandoor gaan zou haar vrijwaren van allerlei seksuele handelingen die ze nog niet kent, nog niet eerder deed of nog niet eerder onderging. De veilige weg. Maar ook de weg terug naar de situatie waarin ze de brief schreef. En dus ook een dikke middelvinger naar Bart die haar hier naartoe geleid heeft om aan haar verlangens tegemoet te komen. Zo wil ze tenminste, haar twijfels wegduwend, naar hem blijven kijken. En kan ze eigenlijk nog wel terug naar de situatie van gisteren en daarvoor? Wat zal Barts reactie zijn als ze hem tussen die andere mannen in zijn hemd zet door niet de gehoorzame ‘inbreng’ te zijn?
Ze twijfelt niet langer, ze kiest voor het onbekende, de waarschijnlijk moeilijke, maar hopelijk ook heel erg geile weg.
“Ja, meneer van Amerongen, daartoe ben ik van harte bereid.”
Ze hoopt dat de nerveuze spanning die ze voelt niet hoorbaar is geweest. Waarom ze ineens ‘van harte’ zei en die woorden ook nog eens benadrukte? Ze weet het ook niet. Om zichzelf te overtuigen waarschijnlijk?
De mannen applaudisseren enthousiast.
“Dan gaan we daar zo snel mogelijk mee beginnen. Lisette, neem Anneke mee naar een rustige plek terwijl wij hier de zaal ombouwen. En leg haar uit wat we gaan doen.”

“Heren”, zegt Alphons, zich nu weer op de leden richtend, “het bestuur stelt voor dat we Anneke eerst het pad van vernedering laten lopen naar het podium van overgave en dat we haar daarna als ouverture op de nacht van de waarheid laten kennismaken met onze fameuze honderd tellen pijn.”
Alweer klinkt er applaus, nu aangevuld met gejoel en kreten van instemming.

Anneke hoort onder het weglopen wel wat er gezegd wordt, maar begrijpt niet wat het betekent. De woorden vernedering, overgave, waarheid en pijn blijven hangen. Ze hoopt dat Lisette voor opheldering gaat zorgen.
Ze lopen naar de hal voor de officiële ingang van de zaal, gaan een trap af en dan een ruimte in die is ingericht als kleedkamer bij een sporthal of een zwembad. Smalle kastjes langs de wanden en verder wastafels, spiegels en een aantal stoelen zoals ook bij de lange tafels stonden.
“Ga maar even zitten”, zegt Lisette, “ik moet nog even iets regelen.”

Lisette verdwijnt. Anneke hoort hoe ze de deur achter zich op slot draait. Zou ze bang zijn dat ze door het pand gaat zwerven of dat ze er misschien wel helemaal vandoor gaat?
Ze kijkt rond en ziet een bordje ‘douches & toiletten’ aan het plafond hangen. Even plassen zou geen luxe zijn, dus loopt ze naar de deur waar het bordje naar wijst. Ook die deur zit op slot.
Ze gaat maar weer zitten, alleen met haar gedachten, die in de stilte van de kleedruimte weer gemakkelijk richting twijfelen schieten. Twijfels over doorgaan op de ingeslagen weg en, als ze eerlijk is tegen zichzelf, vooral twijfels over Bart. Is hij nou de liefhebbende partner die probeert haar wensen zo goed mogelijk te vervullen of is hij alleen maar op zichzelf gericht? Heeft hij haar als een puppy een gehoorzaamheidstraining gegeven, zodat ze nu goed onder commando staat? Heeft hij haar als een jong paard zadelmak gemaakt, zodat iedereen haar kan berijden?

Plotseling realiseert ze zich: ik heb me altijd door Bart laten leiden, tijdens studie en stages, in het werk, bij de plannen voor de nieuwe praktijk, op seksueel gebied en bij de vraag trouwen of niet. Ik heb altijd naar hem opgekeken, altijd zijn goedkeuring gezocht, ik gedroeg me altijd zo dat hij trots op me kon zijn en ik was zielsgelukkig als hij dat zo nu en dan hardop zei. Ik heb nooit gezegd of ik iets fijn vond of niet en hij heeft me er ook nooit naar gevraagd. Ik ging er altijd van uit dat wat hij van me verlangde – waar hij me toe dwong – heel normale dingen waren die alle vrouwen voor hun man doen. Maar vind ik het fijn als hij over me heen plast of zelfs in mijn mond? Vind ik het fijn om zijn zaad door te slikken? Vind ik het fijn om in mijn kontje of diep in mijn keel geneukt te worden? Wil ik wel echt zelf wat ik in mijn brief allemaal schrijf? Of schreef ik dat omdat ik op zijn laptop die heftige beelden zag en hem trots op me wil maken? Was het trouwens toeval dat ik die laptop zo aantrof, met die sites geopend?

De deur gaat open en Lisette komt de kleedkamer binnen.
“Wat gebeurt er als ik toch niet verder wil meedoen?”, vraagt Anneke gelijk.
Lisette draait de deur weer op slot.
“Wat krijgen we nou? Waarom zou je weg willen?”
Anneke probeert haar twijfels in een paar korte zinnen te vertellen, maar strandt in gesnotter en tranen. Lisette trekt haar tegen zich aan, een arm om haar schouders en haar andere arm over Annekes billen.
“Ik herken die gevoelens heel goed, hoor”, zegt Lisette, terwijl ze Annekes haren en billen streelt.
“Ik zal je iets laten zien, dat ik je nu nog niet mag laten zien, maar niemand die het merkt, hoop ik.”
Ze loopt naar het kastje met nummer 13, opent het en haalt het leeg. Anneke herkent gelijk de kleren die eruit komen. Haar tasje is er ook. En haar telefoon. En een kettinkje met het getal 13.
“Als je doorzet krijg je morgen dat kettinkje om en hoor je er helemaal bij. Als je opgeeft, trek je hier je eigen spullen aan en word je naar huis gebracht. Zo eenvoudig is het.”
Ze doet alles weer terug in het kastje en sluit het deurtje.

“Maar zoals ik al zei, ik had die gevoelens ook, hoor. Ik heb ook stevig getwijfeld toen ik hier zat te wachten tot mijn inwijdingsrituelen zouden beginnen. Maar ik ben echt heel blij dat ik doorgezet heb. En je zou me erg teleurstellen als je nu vertrekt, want ik ben juist zo blij dat je er bent. Die brief van je is zo mooi. Niet alleen vanwege het taalgebruik en de vergelijking, ook prachtig hoor, maar omdat het zo echt is. Jij bent echt op zoek naar de dingen die hier gebeuren, ook al weet je nog niet precies wat dat is.
Daarin lijken we heel erg op elkaar en er zouden er veel meer van onze soort moeten zijn. Toen ik nieuw was, dacht ik dat alle vrouwen hier zo waren. Dat was heel naïef. Het zijn er jammer genoeg maar een paar. Ik kan er zo meer dan tien aanwijzen die dit hele gebeuren maar niks vinden. Die zich er alleen maar aan overgeven omdat manlief er dure kleding, juwelen, mooie verre reizen, paarden en dure auto’s tegenover zet. Verder zijn er zeker tien die graag de maximumleeftijd voor vrouwen zouden verlagen naar veertig, zodat ze er gelijk een punt achter kunnen zetten.
Een groot deel van de vrouwen is fake. Ze kronkelen alsof ze botergeil zijn, maar zijn dat niet. Ze komen gillend klaar, maar niet heus. Ze maken constant van die porno-zuchtbewegingen met hun mond. Ze schreeuwen van pijn bij de eerste tik met een zweep of een paddle, want ze weten dat veel mannen je willen horen schreeuwen als ze je slaan. Ze oefenen thuis in het oproepen van een paar traantjes en gebruiken veel mascara. ‘Kijk eens Meester, je hebt me zelfs aan het huilen gekregen’. En dat na vijf tikjes met een cane.”

Anneke weet niet wat haar overkomt. Lisette loopt ineens helemaal leeg. En ze is nog niet klaar.
“Toen Joost vijf jaar geleden lid werd en ook gelijk een lege plaats in het bestuur opvulde, was het vaak een chaos tussen die wijven. De één had nog duurdere kleren aan dan de ander, die dan weer duurdere sieraden droeg of een oog probeerde uit te steken met haar nieuwe Porsche. Waarop een ander dan weer met een verhaal over weet ik welk ver land kwam en hoe ze daar een paar weken in een vijfsterrenresort had doorgebracht. Ze vochten elkaar zowat de tent uit.
Op initiatief van Joost zijn toen de zwijgplicht en de zwarte jurkjes met bijpassende schoenen ingevoerd, en de sieraden verboden. En geloof het of niet, maar toen gingen ze tegen elkaar opbieden met hun lingeriesetjes. Het bestuur was het toen zo zat dat ze het dragen van eigen lingerie verboden, maar geen uniforme setjes aanschaften. Daarom lopen we nu in onze blote kut en moeten onze tieten zelf maar zorgen dat ze netjes in de houding blijven staan.”

De woordkeus in de laatste zin breekt de spanning die was ontstaan door Lisettes tirade. De meiden schieten allebei even in de lach.
“Die borsten van jou kunnen dat volgens mij heel goed”, durft Anneke ineens te zeggen.
“Dank je, lieverd”, reageert Lisette, “maar serieus, er zijn echt maar een stuk of vijf zes meiden die hier, net als ik, voor zichzelf komen. Om hun grenzen te verleggen. Om uitgedaagd te worden.
Als een man me wil zien kronkelen, moet ie zorgen dat ik zo geil word dat mijn lijf dat vanzelf gaat doen. Als hij wil dat ik heftig klaarkom, moet ie goed z’n best doen, met z’n vingers, z’n pik, z’n mond, of met een vibrator. Als hij me wil horen schreeuwen, moet ie me zo hard en zo lang slaan dat mijn lijf dat automatisch gaat doen. Als hij me wil laten janken, moet ie me zo vernederen en zo veel pijn doen dat ik mijn tranen niet meer kan tegenhouden.
Volgens mij ben jij ook zo’n meid en daarom zijn we zo blij dat je ons kleine clubje komt versterken. Je zult het net als ik en die andere handvol niet makkelijk krijgen, want de mannen zijn natuurlijk ook niet gek. Ze hebben dat echt wel door. Je zou eens moeten zien hoe trots ze rondlopen als ze me inderdaad hebben laten schreeuwen. Naar ons soort is altijd vraag. We worden, door onze eigen opstelling, veel harder aangepakt dan die andere vrouwen. Wij hebben nooit eens zo’n rustig nachtje met een oudere man, die alleen maar lekker lang gepijpt wil worden om daarna met zijn handen om een stel lekkere jonge tieten in slaap te vallen.”

Er wordt op de deur geklopt en een vrouwenstem roept:
“Lisette, ze wachten boven op jullie. Hoe lang heb je nog nodig?”
“Drie minuten”, roept Lisette terug.
“Dus onderga alsjeblieft eerst die rituelen die ze vanavond voor je in petto hebben en besluit daarna pas of je wilt blijven of vertrekken.”

Op het moment dat Anneke de inhoud van kastje 13 zag, wilde ze haar kleren aantrekken en weggaan, maar na de uitbarsting van Lisette, besluit ze het advies op te volgen. Ze gaat het proberen. Of besluit ze het niet zelf? Heeft ze in Lisette weer iemand gevonden waardoor ze zich wil laten leiden? Iemand die ze trots op haar wil maken?
Ze wou dat ze haar gedachten kon stopzetten, dat ze zonder al die twijfels aan haar tests kon beginnen.

“Kom, we gaan naar boven”, zegt Lisette.
Op de trap legt ze in telegramstijl uit wat het pad van vernedering inhoudt en hoe Anneke dat moet bewandelen. De andere opdrachten komen later wel. Het gaat heel snel. Anneke hoopt dat ze het kan onthouden, maar is bang dat ze wel een paar misstappen zal maken.

Bovengekomen doet Lisette de deur naar de grote zaal nog niet open. Ze pakt Annekes kin vast en brengt haar eigen gezicht heel dicht bij dat van Anneke.
“Kijk me aan en blijf me aankijken. Wat ik nu ga zeggen is misschien wel het belangrijkste wat ik je ooit ga vertellen. Knoop dat dus goed in je oren. Ik zei al dat je het hier zwaar zal gaan krijgen. Houd altijd voor ogen, als ze je slaan, vastbinden, neuken, pijn doen, vernederen, of wat dan ook: ze doen op dat moment hun best om jou te geven waarnaar je op zoek bent, wat je nodig hebt. Ze denken dat ze je in hun macht hebben, dat ze lekker dominant zijn. Laat ze in die waan. Jij bent de koningin, zij de lakeien. Jij heerst, zij dienen. Zij zijn hier voor jou en niet andersom.”

Ze kijken elkaar nog een poosje strak in de ogen. Dan laat Lisette Anneke los en opent de deur.
“Ik moet eigenlijk nog even plassen”, zegt Anneke.
“Geen tijd meer”.
Anneke volgt Lisette dan maar de bijna donkere zaal in en even later staat ze op de beginstip van het pad van vernedering, met een volgspot op zich gericht. In dezelfde houding als eerder op de avond voor de stoel. Klaar om de eerste stap te zetten.


©Subadoration, september 2019


      naar het vorige hoofdstuk/verhaalnaar het volgende hoofdstuk/verhaal      

 

Lief & Streng
Productief lid
Inlognaam: liefstreng

Bericht Nummer: 31
Aangemeld: 05-2003


Beoordeling: 
Stemmen: 1 (Waardeer!)  

Gepost op donderdag 26 september 2019 - 06:32 pm:       

super fout



Wilde net inhaken op Leef en Beleef's reactie op SubAdorations verhaal.
Zag ik dat die een nieuwe aflevering geplaatst heeft.
Meteen lezen dus.
Enne ... jeetje SubAd (je naam is echt te lang hoor om steeds te typen) jij schrijft foute verhalen... daar ben ik echt niks bij.
Ik dacht bij het vorige verhaal al: Anneke, NIET instappen.

Nou, ik krijg dus echt gelijk.
Als ze er nou van genoot.
Nou niet dus.
Of, vooruit: soms.

Wat is dat voor een stelletje foute mannen bij elkaar?
En die Lisette doet niet voor hen onder. Bizar dat ze de andere vrouwen een sneer geeft. Maar wel slijmen naar Anneke en haar onder druk zetten. Zelfs plassen mag niet van haar.
Om maar niet over die man van haar haar te spreken, die Bart.
Die is het ergste van allemaal. Aaarrgh

Weet je, SubAd, je schrijft vreselijk goed.
Maar er deugt echt niemand in je verhaal.

Het gekke was: je (ik dus) hebt medelijden met Anneke. Roept inwendig: ga weg meid. Kappen ermee.
Maar wat doet ze: twijfelen. Aan zichzelf. Aan iedereen. Aan haar eigen afschuw.
Eigenlijk is zij de ergste van allemaal.
Super fout!


  als je geeft èn neemt heb je dubbel plezier  


 

Janneman
Oppasser

Bericht Nummer: 582
Aangemeld: 03-2004


Beoordeling: nog geen
Stemmen: 0 (Waardeer!)  

Gepost op vrijdag 27 september 2019 - 07:14 am:       

Heerlijk



Heerlijk toch, zoveel actie weer op de site.

Er wordt weer geschreven, er wordt weer gereageerd, er is weer creativiteit.....er is weer wat te beleven.

Mooi hoor.

J


Dit ZOU wel eens zeer kunnen gaan doen.... Maar alleen als je het lief vraagt.

 

Lees en Beleef
Beginnend lid
Inlognaam: lezer

Bericht Nummer: 8
Aangemeld: 09-2019


Beoordeling: nog geen
Stemmen: 0 (Waardeer!)  

Gepost op zaterdag 28 september 2019 - 02:02 pm:       

heerlijk ... bedankt



Hallo Janneman,

Bedankt voor je complimentje.
Jaaa... er valt hier weer wat te beleven!
En eh... mogen we van jou ook weer zo'n mooi Janneman verhaal verwachten?
En van die boeiende reacties?
Toch wel jouw specialiteit!

En voor andere lezers: het is echt leuk om een reactie op een verhaal te schrijven.
Zeker als anderen ook dáár dan weer op reageren.
Dus doen!
Zelfs als is je reactie maar heel kort.

En mogen er nog veel meer verhalen geplaatst worden!
Laat mij het maar druk krijgen...

liefs,
Lees en Beleef


het lezen van een mooi verhaal ... is het zelf beleven

 

Lees en Beleef
Beginnend lid
Inlognaam: lezer

Bericht Nummer: 7
Aangemeld: 09-2019


Beoordeling: 
Stemmen: 1 (Waardeer!)  

Gepost op vrijdag 27 september 2019 - 11:12 am:       

dit verhaal: over de valkuil van vele subs



Mooie reactie Lief & Streng.
Je betoogt met scherpe -nou ja eerder grappige- woorden dat dit verhaal heel erg fout is.
Met vooral heel erg foute hoofdpersonen.
In dat laatste heb je zeker gelijk, hoewel ik daar zelf niet zo'n last van had.

Weet je, ik heb dat verhaal denk ik op een heel andere manier gelezen dan jij.
Voor mij was dit verhaal een verhaal over hoe het vaak toegaat in ons sm wereldje van subs en doms. Als metafoor* dus.
Natuurlijk niet met zo'n rare Mannenvereniging.

Voor mij staat Anneke voor een sub die hevig naar een dom verlangt. Een dom die haar diepste verlangens verwezenlijkt. (nou wordt dat ook beschreven in deel één, maar daar raak ik behoorlijk van in verwarring, dus dat sla ik hier even over).
Subs weten best dat je heel voorzichtig moet zijn met het aangaan van een contact met een dom. Ook als denk je dat je een klik hebt, je moet altijd voorzichtig blijven.
Heel veel doms denken dat ze moeten domineren. Moeten bepalen wat er gebeurt. Dat hun wil wet is.
Met gevolg dat ze niet luisteren naar een sub.

Je weet als sub dat het zo heel vaak gaat, maar daar luister je liever niet naar. Je hart verlangt wel degelijk naar die dominantie. Je gevoel verlangt naar de opwinding, de geilheid van het onderworpen zijn.

Maar je merkt wel degelijk dat er in zo'n eerste (of tweede of derde) contact iets mis zit.
Je twijfelt. Maar een dom is een dom. Die domineert. En dan ga je maar weer mee.
Tot de volgende twijfel.
Maar hoe verder je komt, en hoe vaker je twijfelt, hoe groter het moeras. Hoe erger de gevaren.
Totdat er geen weg terug meer is. Je zelfs niet meer mag plassen als dat voor jou gevoel moet.
Want je eigen gevoel telt niet meer.
Het enige wat telt is wat je dom van je eist. Zijn geilheid. Zijn gevoel wat een dom is en hoe een sub zich dient te gedragen. Erger: zich dient te voelen....

Les van dit verhaal is dus:
een echte dom luistert naar zijn sub. Altijd. Haar gevoel is daarbij altijd veeel belangrijker dan het zijne.
En les twee: echte doms zijn best wel moeilijk te vinden.
Nou vooruit dan: les drie: foute doms zijn heel goed in het maskeren van hun fout zijn.

Maar Anneke had beter kunnen weten. In het vorige verhaal. Omdat dat verhaal hier hier niet telt:
alvast een knuffel en een beschermende arm om je heen, lieve Anneke.
Je kunt altijd bij mij terecht om uit te huilen.
En SubAdoration is vast een aardige schrijver, dus wie weet komt alles nog goed....

*metafoor: een lastig woord, maar toch precies wat ik bedoel; het woordenboek zegt: vergelijkingsbeeldspraak


het lezen van een mooi verhaal ... is het zelf beleven

 

Hij Van Wie Zij Is
Actief lid
Inlognaam: hij

Bericht Nummer: 28
Aangemeld: 04-2003


Beoordeling: 
Stemmen: 1 (Waardeer!)  

Gepost op zondag 29 september 2019 - 12:09 pm:       

waarschuwing voor subs



Ik weet natuurlijk niet of SubAdoration dit verhaal (en de inleiding daarvoor in het eerste hoofdstuk: brief, reactie en overweldiging) dit zo bedoelt heeft
- eerlijk gezegd denk ik dat niet..
Maar voor mij is dit een prachtig verhaal als waarschuwing voor subs:
zo gaat het vaak als je onzeker aan een eerste ontmoeting begint, en een eerste sm spel
Ik denk ook dat ik ze zou aanmoedigen om het te lezen,
om er daarna over te praten.

Want zo gaat het maar al te vaak, en eindigt het heel vaak in een deceptie.
Zo erg dat je als sub denkt dat alle dominanten zo zijn...
Of nog erger: dat het zo hoort.

Lees en Beleef beschrijft al heel mooi dat proces.
De mooie verhalen vooraf. De druk die je voelt om alles los te laten.
De boodschap dat sm zo hoort te zijn.
Dat als je niet meegaat je geen echte sub bent.

Dan luister je niet meer aan je eigen twijfel...
en dat is iets dat je nooit mag doen.
Praat er over.
Zorg ervoor dat je dom je twijfel respecteert.
En een plaats geeft in hoe hij met je omgaat.

Want, lieve subs in heel de wereld: voor een goede dom ben JIJ de baas.
Jij bepaalt wat kan en wat niet. Jij luistert naar je gevoelens.
En die gevoelens vormen zijn richtlijn.

Mijn excuses dat ik je verhaal hiervoor gebruik, SubAdoration.
Want het blijft natuurlijk ook gewoon een spannend, en bizar verhaal.


  voor Mijn Meisje  

 

Lees en Beleef
Beginnend lid
Inlognaam: lezer

Bericht Nummer: 10
Aangemeld: 09-2019


Beoordeling: nog geen
Stemmen: 0 (Waardeer!)  

Gepost op maandag 30 september 2019 - 06:42 pm:       

eigenlijk is een sub de baas - niet haar dom



Boeiend, Hij Van Wie Zij Is, om het verhaal te lezen als een waarschuwing voor alle subs.
Nou zie ik mijzelf absoluut niet in zo’n situatie verzeild raken - maar ik ben dan ook niet op zoek naar een dom.
Maar ik herken het gevoel van onzekerheid wel.
En ik weet dat ook doms daar last van hebben.

Een ‘goede’ dom -ik wilde eerst schrijven een ‘echte’ dom, maar dat is wel erg moralistisch- erkent dat ook voor zichzelf, en zal daarover ook open zijn naar zijn sub.

Want ik altijd heel fijn in mijn eigen relatie vind is dat mijn dom altijd na afloop vraagt wat ik beleeft heb. Altijd aftast of hij niet te ver gegaan is. Maar ik moet toegeven dat ik me soms moet inhouden om te zeggen: je doet het altijd goed. Vraag nou niet. Want dan moet ik antwoorden. En nadenken wat ik voel. En voelde.
Terwijl gewoon wil ervaren.
Ervaren dat ik er als sub niet toe doe - nou ja, natuurlijk doe ik dat wel, maar ik bedoel: dat gevoel krijgen, dat ik van hem ben, dat ik niks in te brengen heb.
Dat altijd vragen om bevestiging... Maar denk niet dat hij geen ‘echte’ dom is! Als hij in actie komt is hij heel resoluut. Maar, vertelt hij me, hij let wel altijd op hoe ik op dat resoluut-zijn nonverbaal reageer.

Grappig hè. Ik zeg dat ik het zo waardeer dat hij vraagt naar mijn beleving. En tegelijkertijd zeg dat ik daar (soms/vaak) helemaal geen zijn in heb.

En, Hij Van Wie Zij Is,
ik vind het echt heel schattig (oeps, dat is niet als belediging bedoelt hoor) dat je vindt dat niet een dom de baas is, maar een sub.
In wezen is dat zo.
En vooral: het is een heel verfrissende gedachte.
Ben erg benieuwd wat anderen daarvan vinden.
Doms èn subs.
..

Oh ja, SubAdororation.
Je gaf (in een privee bericht) aan dat je zelf wacht het het plaatsen van een reactie na het derde deel. Maar mij aanmoedigde wel te reageren.
Het gaat nog wel steeds over jouw verhaal en haar betekenis - maar ook weer niet.
Hoop dat je dat niet erg vindt.


het lezen van een mooi verhaal ... is het zelf beleven

 

Hij Van Wie Zij Is
Actief lid
Inlognaam: hij

Bericht Nummer: 29
Aangemeld: 04-2003


Beoordeling: nog geen
Stemmen: 0 (Waardeer!)  

Gepost op woensdag 02 oktober 2019 - 01:22 pm:       

over een stopwoord



Ik wil graag nog een aanvulling maken op Lees en Beleef's beleving van dit -mooie en bijzondere- verhaal:
het is een metafoor om subs te waarschuwen over het 'over je eigen grenzen heen gaan'
(vrij verwoord)

Het gebruiken of liever het worstelen van een sub het stopwoord voor de dom

schreef SubAdoration::

Ze weet ook wel dat haar stopwoord ‘rood’ is en ze weet ook wel dat ze tijdens vrijpartijen weleens nee roept terwijl ze zeker niet bedoelt dat hij moet stoppen. Als hij haar hard en diep neukt bijvoorbeeld: nee, nee, niet zo hard! nee, nee, je kunt echt niet dieper! Of als hij haar met een heftige vibrator laat klaarkomen en dat ding daarna op standje max op haar klit blijft duwen: nee, nee, nee, dat kan echt niet!
Maar hij kent haar toch goed genoeg om het verschil te horen tussen dat nee en haar angstige kreten van vanmiddag. Om te horen dat ze het aanraken door een vreemde echt niet wou. Om te begrijpen dat ze in de emotie van dat moment de tegenwoordigheid van geest miste om haar stopwoord te zeggen.



Kijk: dat is nou precies het dilemma van veel subs. En waarom het belang van een stopwoord -in mijn ogen- zwaar overschat wordt.
Maar eerst voor de duidelijkheid: in eerste contacten (meervoud!) is een stopwoord een absolute vereiste. Tenminste als je relatief snel wilt 'spelen'.
Maar daarna...

Een stopwoord ontneemt de dom de noodzaak zijn verantwoordelijkheid te nemen.
De signalen die een sub afgeeft moeten leidend voor hem zijn.
SubAdoration beschrijft het voortreffelijk: zo tolt het rond in het hoofd van een sub.

Daarnaast: ik vergelijk het bestaan van een stopwoord graag met airbags. Natuurlijk zorg je ervoor dat je die nooit laat ontploffen. Je hebt geen doodswens immers. Als die afgaan is echt al te laat.
En eigenlijk is het 'rijden met een stopwoord' nog gevaarlijker...
...want zoals SubAdoration al beschrijft: je realiseert je niet dat er een stopwoord is.
Erger: als je vaak 'speelt' (wat even langs komt in het eerste deel), vergeet je wat het stopwoord al weer was. Of kan je je het in je paniek niet meer herinneren.

Mijn stelling is dus:
in een langdurige relatie creëert een stopwoord een schijnveiligheid...


En Lees en Beleef:
bedankt voor je oproep voor reacties op mijn stelling:
eigenlijk is de dom de baas, niet de dom...




  voor Mijn Meisje  

 

SubAdoration
Bevlogen lid
Inlognaam: subadoration

Bericht Nummer: 91
Aangemeld: 06-2006


Beoordeling: nog geen
Stemmen: 0 (Waardeer!)  

Gepost op zaterdag 05 oktober 2019 - 12:48 pm:       

Super fout??



bij het bericht 'Super fout' van Lief & Streng

Best Lief & Streng,

Allereerst bedankt voor het feit dat je een reactie geplaatst hebt. En daarnaast voor je compliment over mijn schrijfstijl. Ik schrijf het raamwerk van een verhaal vaak vrij snel, maar ben daarna nog lang bezig met het scherpslijpen. Zinnen net iets anders formuleren, soms net een andere volgorde etc. Over het algemeen komt versie vijf of zes pas op de site te staan. Het is fijn als het resultaat van die tijd vretende inspanning gewaardeerd wordt.

Je typeert Anneke als ergste van allemaal: Super fout. Daar verschillen we van mening, of we hanteren verschillende definities voor fout zijn.
Voor mij valt iemand die heel bewust verkeerd bezig is in de categorie fout. Al die mannen en Lisette voldoen die voorwaarde.
Anneke zou voor haar eigen welbevinden beter anders kunnen reageren op diverse signalen. Ze volgt ook wel erg kritiekloos en is ongezond gericht op het pleasen van Bart. Maar ze is zich daarvan niet bewust. Komt het voort uit naïviteit? Uit haar opvoeding? Uit de ‘begeleiding’ van Bart? Een combinatie daarvan?
Ik weet het niet. Maar in mijn definitie is ze niet fout. Eerder slachtoffer. En niet zelf in die rol gekropen, maar er met de nodige zetjes heel bewust en planmatig ingeduwd.

Dan mijn schrijversnaam. Die is gewoon SubAdoration en dat houden we zo. Het zijn twaalf toetsaanslagen, waarvan twee met de shift-toets erbij. Dat iemand die zelf een naam hanteert van dertien toetsaanslagen met drie keer de shift-toets en die bovendien wel netjes Lees en Beleef voluit gebruikt (veertien aanslagen, twee keer shift), zeurt dat SubAdoration te lang is, vind ik onbegrijpelijk.
Afkorten tot SubAd vind ik niet acceptabel. Ik ben geen contactadvertentie voor een sub of dom en ook niet een advertentie die onder een andere advertentie hangt.
Mocht je je leven niet beteren dan ga ik jou LiefSt noemen, dat lijkt me wel passend voor iemand die zichzelf als Kreng neerzet.

Een hartelijke groet van SubAdoration.

 

SubAdoration
Bevlogen lid
Inlognaam: subadoration

Bericht Nummer: 92
Aangemeld: 06-2006


Beoordeling: nog geen
Stemmen: 0 (Waardeer!)  

Gepost op zaterdag 05 oktober 2019 - 01:01 pm:       

Valkuil



Bij het bericht 'dit verhaal: over de valkuil van vele subs' van Lees en Beleef

Beste Lees en Beleef,

In mijn antwoord op jouw reactie op het eerste deel van mijn verhaal heb ik het ook over de kwetsbare positie van de onderdanige. Maar daar is het meer theoretisch, voortkomend uit denken over wat mis kan gaan tussen sub en dom. Ik deed mijn praktische ervaring niet op in ‘het wereldje van subs en doms’ en ik speelde in mijn leven slechts met een heel klein aantal partners, en inmiddels al vele jaren alleen met de huidige.

Jouw beschrijving ademt dat je die kwetsbaarheid en het verkeerd gebruiken ervan om je heen gezien, of misschien wel zelf ervaren hebt. Ik heb het verschillende keren gelezen en elke keer ontroerde het me weer. Alles wat ik er verder over zou zeggen ontkracht jouw tekst, dus zwijg ik verder, in bewondering.

Je eindigt met het vermoeden dat ik een aardige schrijver ben. Ik zal daar zelf niets over zeggen, maar ben wel benieuwd waar je dat uit afleidt, na je verwarring bij het eerste deel van het verhaal. Of is het een opmerking die voortkomt uit jouw verlangen het dominanten naar de zin te maken?

Een hartelijke groet van SubAdoration.

 

SubAdoration
Bevlogen lid
Inlognaam: subadoration

Bericht Nummer: 93
Aangemeld: 06-2006


Beoordeling: nog geen
Stemmen: 0 (Waardeer!)  

Gepost op zaterdag 05 oktober 2019 - 10:59 pm:       

Waarschuwing? en Onderdanig op de stoel van de baas



bij de berichten 'waarschuwing voor subs' van Hij Van Wie Zij Is en 'eigenlijk is de sub de baas – niet haar dom' van Lees en Beleef

Ik heb het verhaal niet bewust als waarschuwing voor subs geschreven. De schets van een situatie waarin het niet zo gaat als het zou moeten gaan tussen sub en dom komt voort uit het feit dat mijn partner en ik vaak over dat thema praten en fantaseren (zie mijn reactie bij het eerste deel van het verhaal).

Ik zou het ook wat aanmatigend vinden als ík, met de ervaring die ik in andere reacties al beschreef, subs ga waarschuwen, maar je kunt het verhaal heel goed op die manier lezen. Ik heb er dan ook helemaal geen moeite mee dat Hij Van Wie Zij Is het daarvoor gebruikt (excuses overbodig) en dat Lees en Beleef daar weer op doorgaat in de volgende prachtige en opnieuw ontroerende beschrijving van haar tegenstrijdige gevoelens bij het voorbeeldige gedrag van haar dom.

Dan: Who is the boss? Wat mij betreft hoeven we daar niet lang over te discussiëren. De sub is de baas. Nogmaals, ik vind me zelf niet de aangewezen persoon om subs te waarschuwen, maar wat mij betreft geldt: wantrouw iedere dom die denkt dat hij de baas is en doordring iedere sub die datzelfde denkt ervan dat ze echt zelf aan het roer hoort te staan.

Nu zijn er natuurlijk verschillende soorten baas-ondergeschikte relaties. In mijn denken over de sub-dom-relatie is de sub vergelijkbaar met de leidinggevende van vakinhoudelijke specialisten. Dat type medewerkers hoef je niet achter de broek te zitten. Ze vinden leuk wat ze doen en zijn er bovendien goed in, oftewel ze zijn intrinsiek gemotiveerd.
Aan dergelijke types vertel je als leidinggevende binnen welke grenzen ze hun werk moeten doen en wat ze moeten bereiken. Vervolgens gaan ze zelfstandig aan de slag. Ze bepalen zelf hoe ze bij het einddoel uit gaan komen.

Een nieuw in dienst genomen specialist zal regelmatig feedback krijgen van de leidinggevende. Naarmate ze langer samenwerken wordt dat minder omdat de specialist steeds beter aanvoelt waar de leidinggevende blij van wordt.
En mocht de specialist toch over de afgesproken grenzen gaan, dan bepaalt de leidinggevende de bijbehorende sanctie. Ze kan de specialist ontheffen van zijn taken (stopwoord), hem onderhouden over zijn misstap en hem daarna verder laten werken (time-out; sub zou daar ook een woord voor moeten hebben) of er pas bij de evaluatie van het project wat van zeggen (bij een kleine misstap van iemand die eigenlijk altijd goed presteert bijvoorbeeld).

Een hartelijke groet van SubAdoration

 

SubAdoration
Bevlogen lid
Inlognaam: subadoration

Bericht Nummer: 94
Aangemeld: 06-2006


Beoordeling: nog geen
Stemmen: 0 (Waardeer!)  

Gepost op zondag 06 oktober 2019 - 10:08 pm:       

Een stopwoord? Altijd!



bij het bericht 'over een stopwoord' van Hij Van Wie Zij is

Beste Hij Van Wie Zij Is,

Mooi dat je het stuk tekst over het niet gebruiken van het stopwoord er even uitlicht en van toelichting voorziet. Maar met een paar van je opmerkingen/stellingen heb ik wat moeite.
Ik schets daarom hoe ik naar het fenomeen stopwoord kijk. Ik ga daarbij uit van dom’s van goede wil. Foute doms laten zich toch geen regels opleggen.

Eerst een wat theoretische blik. Beveiligen is m.i.

  • maatregelen nemen die het risico op een ongewenste gebeurtenis verkleinen (100% uitbannen van een risico is een utopie) en
  • maatregelen nemen die de gevolgen van een ongewenste gebeurtenis (mocht die zich toch voordoen) zoveel mogelijk beperken.

    Denk bijvoorbeeld aan brandpreventie. Je neemt allerlei maatregelen om te voorkomen dat een brand ontstaat, maar hangt toch ook brandblussers op voor het geval dat er brand uitbreekt. En om bij jouw vergelijking te blijven, auto’s worden uitgerust met ABS, rem-assistentie bij noodstop, uitbreekbeveiliging, beveiliging tegen uit de koers raken etc. Maar als het dan toch een keer misgaat is er de airbag om de gevolgen voor de inzittenden zoveel mogelijk te beperken.

    Bij het spel van sub en dom geldt iets vergelijkbaars. Voordat het spelen begint, moet er gecommuniceerd zijn over wat wel/niet, de sub moet het gevoel hebben dat de dom de grenzen begrijpt en de dom moet het gevoel hebben dat de sub voldoende duidelijk is geweest in het uiten van haar verlangens en grenzen. Voor beiden geldt: is dat gevoel er niet? Doorvragen tot het er wel is.

    Naarmate de twee elkaar beter leren kennen en vaker met elkaar spelen, kan de communicatie vooraf korter worden of misschien zelfs helemaal ontbreken.
    Bij het eerste (wellicht ook 2e, 3e, …) speelmoment kan een sub extra veiligheid inbouwen. Ik denk aan iemand die het kennismakingsgesprek met de dom, op neutraal terrein, op een afstandje gadeslaat en checkt of alles oké is voordat sub en dom samen vertrekken.
    Of het inseinen van een vertrouwenspersoon, iemand die weet waar de sub is en die op vaste tijdstippen door de sub gebeld moet worden.
    Ook denk ik aan het afspreken van een time-out-woord ('ik wil niet stoppen, wel praten voor we verder gaan').

    Ik ben benieuwd wat subs hierover kunnen zeggen. Welke risico verkleinende maatregelen namen jullie bij een eerste keer?

    Ik zie het stopwoord niet als maatregel om risico’s te verkleinen, maar om verdere schade te voorkomen als het toch misgaat. Het stopwoord ontslaat de dom dus ook niet van zijn verantwoordelijkheden. Hij moet door goede afspraken en goed in de gaten houden van de reacties van de sub zorgen dat ‘de brandblusser kan blijven hangen’. Juist ook vanwege het risico dat jij uit mijn verhaal lichtte: dat de sub op het moment dat ze haar stopwoord zou moeten gebruiken in een toestand verkeert dat ze daar niet aan denkt of het woord niet kan reproduceren.

    Ook in een lange relatie is het hanteren van een stopwoord volgens mij verstandig. Ik heb zelf ervaren dat er ook na meer dan tien jaar samen iets kan gebeuren waardoor een onderdanige moet stoppen, terwijl de dom dat niet merkte, ondanks goed opletten en door en door kennen.*

    Ik vraag me tenslotte af of je wel kunt afspreken geen stopwoord meer te hanteren. Bij een eerste keer spelen is het, zoals jij ook aangeeft, een must. Stel dat het niet bij één keer blijft, dat je een lange relatie opbouwt en dat je afspreekt geen stopwoord meer te hanteren. Wat doe je dan als goedwillende dom als de sub dat in het verleden afgesproken woord toch roept? Juist, je stopt.

    Groet, SubAdoration

    * het gaat hier om mijn geliefde, zoals je zult begrijpen; zij gaf, eenmaal tot rust gekomen, aan dat ze zelf ook niet wist waarom het niet goed ging en dat ik het niet had kunnen voorzien; in een gesprek op een later moment hebben we de waarschijnlijke oorzaak wel boven tafel gekregen; ik zal haar vragen hoe dicht ik bij onze spelsituatie mag blijven als ik het gebeurde een keer in een verhaal probeer te vatten.


  •  

    Lief & Streng
    Productief lid
    Inlognaam: liefstreng

    Bericht Nummer: 35
    Aangemeld: 05-2003


    Beoordeling: nog geen
    Stemmen: 0 (Waardeer!)  

    Gepost op maandag 07 oktober 2019 - 01:12 pm:       

    super fout is niet slecht



    Aha SubAdoration

    oeps .. dat is echt lastig typen met die lastige opvolging van klinkers - maar ja, nu durf ik niet meer daar ... van te maken.*

    Aha, riep ik. Even opzoeken: een aha voor dat “Super fout??” in de kop.
    Dus jij vindt Anneke niet zo fout? Dat komt natuurlijk omdat jij geen sub bent.
    Als sub ga je er namelijk van uit dat een dom alles mag.
    Nou ja, dat is natuurlijk helemaal fout (volgens Hij en Lees en Beleef).
    In ieder geval, je leeft als lezer met Anneke mee. En dan roep je dus steeds: niet doen, Anneke.
    Je ziet haar twijfelen.
    En juist DAAROM is Anneke heel erg fout.
    Want ze luistert niet naar zichzelf.
    en dat doen we gewoon als sub heel vaak.

    Maar Fout is zoals ik het gebruik (en met een hoofdletter) eigenlijk iets wat niet mag maar je toch doet.
    Want ergens kunnen we ook niet zonder, dat twijfelen.
    Dan willen we dat een dom al onze problemen oplost.

    Maar deze dom is dus niet Fout, maar Slecht! En een slechte dom bovendien.
    Aparte taal eigenlijk, Nederlands. Het verschil tussen slecht en slechte is hier héél groot. ‘Slecht!’ is hier een heel akelige man, en ‘slechte’ is hier een falende dom....

    Maar wel een eer, hoor, zo’n persoonlijk antwoord,
    een dankbare
    Lief&Streng

    *zeg jij maar gerust LiefSt, of misschien nog beter Liefsttt! ?


      als je geeft èn neemt heb je dubbel plezier  


     

    Hij Van Wie Zij Is
    Productief lid
    Inlognaam: hij

    Bericht Nummer: 31
    Aangemeld: 04-2003


    Beoordeling: nog geen
    Stemmen: 0 (Waardeer!)  

    Gepost op dinsdag 08 oktober 2019 - 10:49 am:       

    schijnveiligheid stopwoord



    Beste SubAdmiration,

    Ik heb vooral willen waarschuwen tegen de schijnveiligheid van het stopwoord bij langdurige relaties.
    Jouw verhaal vormt daarvoor de perfecte gelegenheid.
    Voor mij is het niet direct een verhaal wat ik prettig vond om te lezen:
    losgeslagen mannen die denken dat ze dominant zijn maken misbruik van het vertrouwen van een sub (mag ik het zo kenschetsen?).
    Daarmee zal het wel niet zo werken.
    Nou ja, je kunt een sub opdragen om het te lezen...

    Het hangt natuurlijk van je sub-dom relatie af of je een stopwoord wilt gebruiken.
    Maar als je het gebruikt bestaat het risico van schijnveiligheid.
    Ik vind dat dat iets is wat zowel een sub als dom zich heel goed moet realiseren.
    En dat die verantwoordelijkheid meer bij de dom ligt dan bij de sub (zie Anneke...)

    Maar misschien is het beter om de discussie hierover te verplaatsen naar de 'discussie rubriek'. Dat zou dan de "spanking discussies" zijn - en dat is net weer wat anders dan "sm discussies".
    Ik denk zelf dat binnen spanking het stopwoord veel minder van belang is dan bij het bredere bdsm.


      voor Mijn Meisje  

     

    SubAdoration
    Bevlogen lid
    Inlognaam: subadoration

    Bericht Nummer: 98
    Aangemeld: 06-2006


    Beoordeling: nog geen
    Stemmen: 0 (Waardeer!)  

    Gepost op dinsdag 08 oktober 2019 - 03:31 pm:       

    Stop-Stopwoord



    Beste Hij Van Wie Zij Is,

    Goed dat je nog een keer reageerde. Maar volgens mij hebben we beiden onze visie op het stopwoord voldoende uiteengezet. Ik heb althans geen behoefte aan verdere discussie hierover. Wat mij betreft op naar het volgende verhaal.

    Vriendelijke groet, SubAdoration.


    Een verzoek!


    Deze site is bedoeld voor discussies/verhalen/vragen/weetjes die wat langer blijven staan.
    We willen jullie daarom vragen:
      zorgvuldig te zijn in het opstellen van een reactie.
      kijk even naar de opmaak.
      corrigeer type- en spelfouten
          (een eenvoudige spellingscontrole verschijnt bij de voorbeeldweergave).
      en maak gebruik van de vele opmaak mogelijkheden.
      Echt: het is niet ingewikkeld.
      En wist je dat achter de   button een heleboel verschillende     zitten?


    geef hier je reactie op het verhaal en/of op de commentaren van anderen
    Je Onderwerp:

    Vermeld hier onderwerp, of kopje, of samenvatting, of blikvanger van je reactie.
    Je reactie:
    Gebruik Opmaakbuttons
    Selecteer tekst en klik op de button
    of: klik 1 maal voor begincode en nogmaals voor sluitcode
    Voor uitleg van de buttons: glij er overheen met je muis
    Vet Cursief Onderstrepen maak tekst heel klein maak tekst klein maak tekst groot maak tekst extra groot centreer maak een lijst met bullets maak een genummerde lijst
    voorbeelden van de beschikbare fonts + instructie opmaak hulp: geeft uitgebreide uitleg -ook van diversen- plus extra mogelijkheden!
    onderstaande buttons geven direct resultaat (selecteer dus geen tekst!):
    een kop maken: vet + groot (geen tekst selecteren) plaats je e-mail adres (geen tekst selecteren) Maak een hyperlink (geen tekst selecteren) Voeg clipart plaatje toe (geen sluitcode!) trek een lijn (geen sluitcode) maak wit/spatie (geen sluitcode!) maak een dichte bullet (geen sluitcode!) maak een open bullet (geen sluitcode!) maak een vierkante bullet (geen sluitcode!) maak een een curren - een soort bullet (geen sluitcode!) maak het copyrightteken (geen sluitcode!) { voor gebruik BINNEN opmaakcode (geen sluitcode!) } voor gebruik BINNEN opmaakcode (geen sluitcode!)  ECHTE komma: voor gebruik BINNEN opmaakcode van een TABEL (geen sluitcode!)

    Inlognaam: Gebruiksaanwijzing:
    Geef je Inlognaam en Wachtwoord.
    Aanmelden is verplicht, kostenloos en heel eenvoudig!
    Maak gebruik van de vele opmaakbuttons hierboven!
    Wachtwoord:
    Opties: Je mag HTML opmaakcode in je bericht gebruiken
    Activeer eventuele links in je bericht
    Actie: