home
spankingforum.nl
smverhalen.nl
Spanking & Sm Forum

Forum:
Welkom
SpankingForum
SM Verhalen
Spanking Verhalen
Overzicht & Uitleg

Zoek op:
verhalen om mee te beginnen   om mee te beginnen
Goud! prachtige en milde verhalen, eerste keus van de Beheerder  prachtig en mild
Verhalen met heel bijzonders volgens de Beheerder - glij over het pictogram om te weten wat    bijzonder
  spanking verhalen
verhaal pictogram
schrijversnaam
uitgebreid zoeken

Nieuw:
Afgelopen Week
Afgelopen 2 Weken
Afgelopen Maand

Handig:
Aanmelden
Log In
Log Uit
Wijzig Profiel
Site-etiquette
FAQ: veelgestelde vragen

Aanbevolen:
Erobird Boekenwinkel

sm & spanking verhalen & forum

Welkom
Forum
Verhalen
Spanking
Verhalen
  Verhalen
Zoeken
Boekwinkel
Aanmelden
Log In  Log Uit

 

Een verhaal van:  
Lief & Streng


  Lid


Beoordeling: 

Vind je dit verhaal erg goed
of juist niet
geef dan hier je waardering:
 (Waardeer!)
Aantal waarderingen tot nu toe: 1

Gepost op dinsdag 02 februari 2010 - 04:43 pm:       


De gevolgen van jaloezie


Zo moeder, zo dochter: deel 4 en slot; of zou dan nu gebeuren waar ze al zo lang bang voor was...




Zo moeder, zo dochter
deel 4 en slot


moeder


Ik weet het, ik ben een klein jaloers kreng.
Marieke zag er op kerstmis zo fantastisch uit. Niet alleen paste alles haar perfect, het stond haar ook echt geweldig. Zo vrouwelijk en toch onbedorven, zo sexy en toch onschuldig.
Ik was trots op haar, trots dat ik haar moeder was en zij mijn dochter.
En toch was ik jaloers.
Niet op dat moment geloof ik, maar wel achteraf. Z was ik nooit bewonderd. En terecht. Oh, ik was in mijn tijd ook best wel leuk om te zien en aan belangstelling van de jongens had ik nooit gebrek. Maar niet zo. Zon jurk had ik nooit gehad. Zulke elegante schoentjes waren er niet in mijn tijd. En dat oogverblindende collier? Denk maar niet dat mijn moeder me dat gunde om te dragen.
Ik was trots op haar, trots maar jaloers.
Das niet erg, dacht ik. Toen.
Wat is er mooier dan dat een dochter haar moeder in schoonheid overtreft? In elegantie? In onschuld? In alles?
En ik had gelijk. Toen.
Maar nu?

Had ze het me maar gewoon gevraagd. Ik had het haar met liefde gegund, echt waar. Denk ik. Want gezien mijn reactie begin ik daar nu zelf ook aan te twijfelen.
Maar zo deed ze het niet in ieder geval. Ze vroeg niet. Ze ging er gewoon vanuit dat ze er recht op had. Recht had op alles wat van mij is.
Het erge is natuurlijk dat ze dat ook heeft. Dat vind ik, en als ik het niet vind dan is het wel mijn man die het vindt. En daar zit de pijn. Juist daar.
Dus zei ik nee.
Zonder er over na te denken.
Nou ja, ik zei eigenlijk: Ik dacht het niet... Dat is erger dan nee. Zo voelde ik het en zo voelde zij het. Mijn dochter. En daarmee zette ik een opeenvolging van gebeurtenissen in gang die niet meer te stoppen viel.

Ik wist hoe belangrijk het Bal voor haar was. Echt waar. Ik was blij voor haar dat ze alsnog mocht gaan.
Maar de prijs die ze had betaald was hoog. Voor haar. En voor mij.
Vooral voor mij.
Zij had hem geaccepteerd, omarmd zelfs, die prijs. Nooit meer zou ze onbevangen als een kind straf accepteren. Zeker niet meer van mij. Van die taak als ouder was ik voorgoed ontheven. Niet dat me dat ooit heeft gelegen. Ik speelde liever met haar. Tjoeke tjoeke, daar komt de trein. Boem. Een botsing. Hoeveel doden zijn er gevallen, mama? Wel honderd schatje, maar wij hebben het overleefd. Heerlijk was dat.
Nu was ze vrouw en meisje tegelijk. Haar vaders meisje. Net zoals ik. Maar dan anders.
Was ik jaloers daarop? Wat dacht je?
Zou ik nog met haar kunnen spelen? Zou ze zich ooit nog als mijn dochter kunnen gedragen? Nadat ze met hem naar boven ging, naar haar slaapkamer en ik wist wat er ging gebeuren?
Dit klinkt dus als incest, realiseer ik me nu ik dit vertel. En wellicht is het dat ook in sommige ogen. Maar niet in de mijne. Ik ken mijn man, ik ken mijn dochter. Ik weet dat hij haar geeft waar ze behoefte aan heeft, en niet meer dan dat. Ik weet dat hij dat met liefde doet. Oh ja, het zal hem ongetwijfeld ook opwinden. Ik ken hem.
Maar ik ken ook mijn dochter. Ze lijkt te veel op mezelf. En ik wt dat het gevaarlijk is om te denken: het is ook wat zij nodig heeft. Niet zijn opwinding natuurlijk, daarvan zal hij echt niets laten blijken. Wel zijn aandacht. En deze manier van straffen. Deze vernederende manier van straffen. Ik weet het, want ook ik heb dat nodig.
Terwijl ik ook weet dat ik maar n zin hoef te zeggen om het te laten stoppen: ik wil het niet meer.
Ik weet dat ook zij slechts dt hoeft te zeggen: ik wil het niet meer.
Maar ze wil het wel.
Daarom kan ik van mijn kant niet zeggen: ik wil dat je mijn dochter niet meer straft. Hoe graag ik dat zelf ook zou willen.

Ik wist dus heel goed hoe graag ze naar het Bal wilde.
Had ik het dan kunnen zien aankomen, na mijn nee?
Niet echt. Mijn dochter is gewoonweg veel geraffineerder dan ik ooit zal kunnen zijn. Ook daar ben ik best trots op. Maar niet op de gevolgen die dat raffinement heeft.
Ondanks mijn jaren ben ik soms nog zo kinderlijk. Je hoeft maar op een knop te drukken, en ik reageer. Ik denk dan ook bij voorkeur dat het onvermijdelijk was. Ook al had ik het nu kunnen vermijden, dan was het wel een andere keer gebeurd. Vooral nu ook zij ontdekt had hoe straf krijgen kon zijn....

Das mooi om achteraf over te filosoferen, en dat doe ik graag, dat heb je wel gemerkt.
Dat doet echter niets af van het feit dat ik mooi door hem teruggefloten werd.
Die schreden terug, die paar meter, die zijn zo vernederend. Je wilt weg hollen, verdwijnen, en toch ga je.
Maar het is niets vergeleken bij dat simpele gebod: In de wacht.
En een vinger die wijst.
Natuurlijk ging ik waarnaar hij wees. Ook nu was het een kale muur waarvoor ik kon gaan staan. Zo kon ik staren naar wat ik wilde, maar te zien was er niets. Niet dat het daar om ging. Het ging om de vernedering. Het in de hoek staan. Je klein voelen. Straf krijgen.
Wachten.
Dat is al erg genoeg. Wachten op straf. Wachten op een preek. Ik weet niet wat van die twee erger is.
Ja, dat weet ik wel natuurlijk: wachten op een preek n straf n met mijn handen in de nek en benen licht gespreid naar de muur staan te kijken.
Nog erger: wachten op een preek en straf en met mijn handen in de nek en benen licht gespreid naar de muur staan te kijken ... terwijl je weet dat je dochter toekijkt.
Ik hoorde haar gaan zitten op de bank met niets anders om naar te kijken dan naar mij. Was de televisie maar aan.
Ik hoorde ook mijn man gaan zitten, vast naast haar.
Toen was het stil, heel erg stil.
Was dat erg, die stilte? Niet zo erg als het gesprek wat mijn man daarna met mijn dochter voerde. Vooral de toon waarop ze dat voerden. Zo casual, zo gewoon, zo alsof ik daar niet stond en zij niet naar mij keken. Over het bal, waar ze naar toeging. Wie ook allemaal gingen. En wat zij aan zouden trekken. En hoe geweldig dat was.

Hij liet het gesprek even uitsterven. Zo geraffineerd is ook hij. Opdat ik na de vorige vernedering me kon gaan opmaken voor een nieuwe. Natuurlijk wist ik wat er komen ging. De preek. De preek waar ik zaterdag zo voor weggelopen was, maar waar ik nu niet onderuit kon. Een preek ten aanschouwe van haar, mijn dochter.
Kom maar hier.
Het klonk nog zo zacht. Des te harder zou zijn vermanende woorden aankomen als hij zou beginnen te preken. Nee, moeilijk om beschaamd voor hem te gaan staan, met mijn ogen naar de grond gericht, was het niet. En dat ik daarbij mijn handen nog netjes in mijn nek moesten houden ook niet echt. Anders wist ik toch niet waar ik die moest laten. Vernederd stond ik daar toch al.
Kijk me aan.
Daar begon het al. Hoe kon ik hem nu aankijken zonder ook haar te zien? Maar ik zag dat ook zij naar de grond had gekeken en nu pas me zag staan. Wat ging er in haar om? Zien kon ik het niet, want zijn blik eiste te veel van mijn aandacht.
Je verwacht een preek en die heb je ook verdiend.
Maar die krijg je niet.
Mocht ik opgelucht ademhalen?
Je wordt al genoeg gestraft zo. En jij en Marieke weten precies waarvoor je gestraft wordt. Dat hoef ik je niet verder in te peperen.
Maar dit mag je nog weten vooraf. Je hebt je misdragen als moeder en als vrouw, mijn vrouw. Daarom zal ik je niet als meisje maar als vrouw straffen.
Hij zweeg even, ongetwijfeld om de verwarring zijn werk te laten doen. Niet als meisje? Dus niet over de knie. Dat was een opluchting. Maar hoe dan wel?

Kleed je uit.
Naakt? Wilde hij me naakt straffen? Waar Marieke bij was?
Ik wilde weglopen. Om me elders uit te kleden natuurlijk.
Hier.
Had ik een keus?
Ik had n gelukje: ik droeg een jurk. En kledingstuk. Een jurk waarbij ik simpelweg de schouderbandjes naar beneden kon schuiven en hij zou op de grond vallen. Ik hoefde niet te bukken.
Dacht ik.
Opvouwen en aan mij geven.
Dus bukte ik, stapte uit mijn jurk, vouwde hem zorgvuldig op, zoals ik geleerd had te doen terwijl hij keek en wachtte. Net zoals Marieke.
Wat zag ze? Een oude verlepte vrouw in haar ondergoed? Maar nu deed ik mij zelf onrecht. Ze zag haar moeder, die er -in haar ogen hoopte ik maar- best mee door kon op haar zevenendertigste.
Mijn bh was het volgende kledingstuk dat ik verwijderde. Oh, hoe haat ik dat moment dat mijn borsten vrij komen. Als ik daartoe gedwongen wordt. En het zorgvuldig vouwen en overhandigen van het kledingstuk: dat maakt het uittrekken zo erg. Naast de ogen, de twee paar ogen in dit geval, die al mijn bewegingen volgen.
Toch is het gebaar van je slipje moeten uittrekken erger. Altijd dat zoeken tussen bukken en je vrouwelijkheden prijsgeven, en je in onflatteuze bochten moeten wringen. Maar diep bukken moest ik toch, want ook mijn schoenen en mijn hold-up kousen moest ik van hem uittrekken.
Mijn kleding lag in zijn handen en ik stond naakt voor hem.
Natuurlijk met mijn handen weer in mijn nek. Natuurlijk weer met mijn benen licht gespreid.
Draai je om.
Gelukkig, ik hoefde haar en hem niet meer aan te kijken. Maar was dat een verbetering: nu en met wat ongetwijfeld komen ging? Ik heb mooie billen, dat weet ik, maar om zo bekeken te worden...
Voorover! Gestrekt. Handen aan de grond.
Dat zou ik net kunnen, zo lenig was ik nog wel. Maar ...
zou hij me zo willen straffen?
Toch gehoorzaamde ik en ondanks mijn absoluut niet-willen moest ik mijn benen nog verder spreiden om mijn evenwicht te kunnen behouden.
Hij stond en liep weg om snel weer terug te komen. Ik wist dat hij mijn strafinstrument nu in zijn hand zou hebben.
Hij kwam naast me staan en streelde even kort mijn billen. Ik wist dat de slagen nu snel zouden komen. Maar eerst draaide hij me nog een paar graden om hemzelf meer ruimte te geven. Zodat ik nu recht tegenover mijn dochter stond.
Je mag niet omhoog komen.
Alsof ik dat zou willen!
Grijp je enkels vast, dan lukt je dat makkelijker.
Even was ik blij met zijn behulpzaamheid. Toen kwam de eerste slag.
Natuurlijk probeerde ik me in te houden, te vermannen.
Vijf zes slagen lang lukte me dat.
Toen kon ik me niet langer inhouden en schreeuwde ik. Huilde.
En verloor alle besef, ook van mijn dochters aanwezigheid.
Om me daar onmiddellijk weer bewust van te worden zodra hij stopte met slaan. Nog voor ik mijn kreunen en mijn tranen onder controle had. Wist ik wat ze zag. Wat ze moest zien.
Hoe dankbaar was ik dat ik, nadat ik rechtop moest gaan staan, me niet hoefde om te draaien.

In de hoek en in de wacht.
Moeizaam schuifelde ik naar de muur. Gestraft en vernederd. Maar blij dat ik daar mocht gaan staan. Nee, nu even geen troost. Dat kwam later wel.
Opgelucht hoorde ik hen beide de kamer verlaten.
Me alleen latend, naakt, met brandende billen en een betraand gezicht.
Want mijn ogen afdrogen dorste ik niet, nog niet.

 


  als je geeft n neemt heb je dubbel plezier  



      naar het vorige hoofdstuk/verhaalnaar het volgende hoofdstuk/verhaal      

 

Lees en Beleef
Bevlogen lid
Inlognaam: lezer

Bericht Nummer: 58
Aangemeld: 09-2019


Beoordeling: nog geen
Stemmen: 0 (Waardeer!)  

Gepost op woensdag 29 april 2020 - 02:46 pm:       

onterecht vergeten



Beste lezers van smverhalen,
Ik heb me voorgenomen om vergeten verhalen weer voor het voetlicht te zetten.
Vergeten in de zin dat er geen reacties door anderen zijn geplaatst. Later volgen dan misschien verhalen die ook lang geleden zijn geschreven, maar waarvan de schrijver het leuk vind om alsnog een (extra) reactie op te krijgen (zoals ik eerder voor SubAdoration deed).

Een reactie op dit verhaal heb ik een tijdje voor mij uitgeschoven.
De eerste keer dat ik keek stond er een nogal dreigende waarschuwing boven dat het wel een heel erg fout verhaal was, zelfs incest. Die zijn nu verdwenen en kan ik dus niet meer goed citeren.
Incest zie ik er echter niet in. Een waarschuwing is volgens mij ook niet zo nodig.
Maar daarover straks.
Eerst de aanleiding voor deze review, en wel een bericht/reactie van Lief & Streng.
"hoezo, ik die opschep over foute verhalen"

Dat was een reactie op een bericht van mij, en wat zelf weer een reactie was op het 'omstreden' verhaal van Paul Grard:
"Te veel!"

Voor het gemak citeer ik even:

Lief & Streng schreef:

Nu ik trouwens goed kijk zie ik dat mijn verhaal k geen reacties heeft gekregen. De vorige hoofdstukken wel. En hele fijne. Maar deze was blijkbaar toch te erg voor iedereen. Sorry.
Toch vind ik het zelf nog steeds opwindend. Misschien omdat het mij als moeder in de slachtoffer rol plaatst.
Ik heb ooit een kort verhaal gelezen (nou ja, ingezonden brief) die beschreef dat dat de grootste angst was: dat haar dochter ongemerkt binnenliep terwijl zij door haar man gestraft werd. Dat dat n keer bijna gebeurde. En dat hij haar daarna altijd daarmee dreigde. Nou ik schreef het op. Als fantasie, maar toch...



Je schrijft het namelijk zelf al zo mooi op: dit verhaal gaat over de angst om betrapt te worden: door je dochter. En die angst wordt in dit verhaal werkelijkheid.
Die angst, en daarmee ook die werkelijkheid, is heel opwindend.
Dat heeft helemaal niets met incest te maken.
Angst en schaamte gaan heel goed samen. Het maakt dat je je klein voelt. En ook dat is op zichzelf al weer heel opwindend.

Wat dit verhaal echter voor mij tot een fantastisch verhaal verheft, is de onvermijdelijkheid. De valkuil die zowel moeder ls dochter aan het graven zijn.
Moeder die impulsiever en zwakker is als haar dochter... Mooi gegeven toch.
Maar dochter die tegen haar eigen egostische streken in bescherming moet worden genomen ook.
Ik heb nog nooit zo'n overtuigend verhaal gelezen waarbij een spanking aan een minderjarige precies de juiste straf is (het tweede hoofdstuk van dit verhaal). Alle voorwaarden daarvoor zijn door jouw vervult, Lief & Streng. Haar eigen domheid. Zelfs hoe die domheid ontstaat. De onvermijdelijkheid van straffen. De opluchting dat ze door een spanking n gestraft wordt n dat ze er daarna vanaf is. Dat is toch hoe wij het, spankee's graag willen... (dat je het in werkelijkheid wel uit je hoofd laat - tsja, moet ik dat hier nog benadrukken????)

Natuurlijk, op afstand er naar kijkend, kun je zeggen: vader had moeder gewoon naar boven moeten sturen, en dochter naar haar eigen kamer. Om beide afzonderlijk te straffen voor hun onbetamelijke gedrag. Had je ook een mooi verhaal gekregen, maar lang niet zo intens als nu.

Stel, je komt in werkelijkheid in bovenstaande situatie. Dochter die door vader -op vrijwillige basis- gestraft wordt met een spanking. En Moeder die door vader op dezelfde wijze gestraft wordt, zonder dat dochter daar weet van heeft. En dochter die dan op enig moment ontdekt he dat gebeurt doordat ze eerder op dezelfde wijze gestraft werd.
Als vader moet je daar dan wat mee.
Pedagogisch verantwoord (ja: het had nooit mogen gebeuren, het s wel gebeurd) is dan met dochter en moeder een gesprek aan te gaan.
De manier waarop vader dat hier doet is de confronterende. Het werkt ongetwijfeld. Maar als het misgaat heb je twee of zelfs drie trauma's. In een verhaal hoef je daar natuurlijk niet druk over te maken, maar toch, je laat ons daar als lezers wl met drie trauma's zitten.

Want: met het straffen van moeder en toekijken van dochter is het verhaal nog niet af. Vanuit de vader gezien moet je nog wat met dochter, met moeder en met beide. Alleen al om die trauma's voor te zijn.
Als ik het zo teruglees, ook gezien je eigen reactie van "incest" ben je echter zo van jezelf geschrokken, dat het hier is gestopt.
Maar eigenlijk laat je je lezers daarmee ook in het ongewisse. Want incest... dan loopt het voor iedereen fout af. Terwijl een verhaal juist kan laten zien dat dat helemaal niet het geval hoeft te zijn...
In fictie mag immers alles.
En jij, Lief & Streng, hebt bewezen dat je wat absoluut niet mag ... zo kunt neerschrijven dat het volledig logisch en acceptabel is. En opwindend....


het lezen van een mooi verhaal ... is het zelf beleven



Een verzoek!


Deze site is bedoeld voor discussies/verhalen/vragen/weetjes die wat langer blijven staan.
We willen jullie daarom vragen:
  zorgvuldig te zijn in het opstellen van een reactie.
  kijk even naar de opmaak.
  corrigeer type- en spelfouten
      (een eenvoudige spellingscontrole verschijnt bij de voorbeeldweergave).
  en maak gebruik van de vele opmaak mogelijkheden.
  Echt: het is niet ingewikkeld.
  En wist je dat achter de   button een heleboel verschillende     zitten?


geef hier je reactie op het verhaal en/of op de commentaren van anderen
Je Onderwerp:

Vermeld hier onderwerp, of kopje, of samenvatting, of blikvanger van je reactie.
Je reactie:
Gebruik Opmaakbuttons
Selecteer tekst en klik op de button
of: klik 1 maal voor begincode en nogmaals voor sluitcode
Voor uitleg van de buttons: glij er overheen met je muis
Vet Cursief Onderstrepen maak tekst heel klein maak tekst klein maak tekst groot maak tekst extra groot centreer maak een lijst met bullets maak een genummerde lijst
voorbeelden van de beschikbare fonts + instructie opmaak hulp: geeft uitgebreide uitleg -ook van diversen- plus extra mogelijkheden!
onderstaande buttons geven direct resultaat (selecteer dus geen tekst!):
een kop maken: vet + groot (geen tekst selecteren) plaats je e-mail adres (geen tekst selecteren) Maak een hyperlink (geen tekst selecteren) Voeg clipart plaatje toe (geen sluitcode!) trek een lijn (geen sluitcode) maak wit/spatie (geen sluitcode!) maak een dichte bullet (geen sluitcode!) maak een open bullet (geen sluitcode!) maak een vierkante bullet (geen sluitcode!) maak een een curren - een soort bullet (geen sluitcode!) maak het copyrightteken (geen sluitcode!) { voor gebruik BINNEN opmaakcode (geen sluitcode!) } voor gebruik BINNEN opmaakcode (geen sluitcode!)  ECHTE komma: voor gebruik BINNEN opmaakcode van een TABEL (geen sluitcode!)

Inlognaam: Gebruiksaanwijzing:
Geef je Inlognaam en Wachtwoord.
Aanmelden is verplicht, kostenloos en heel eenvoudig!
Maak gebruik van de vele opmaakbuttons hierboven!
Wachtwoord:
Opties: Je mag HTML opmaakcode in je bericht gebruiken
Activeer eventuele links in je bericht
Actie: