Twee vreselijke vrouwen
Zaterdag 10 juli. Ik heb vannacht haast niet geslapen van de spanning. Om half twee ontmoette ik volgens afspraak Frank van de reclassering op het station in T. We gingen naar het verzorgingshuis dat daar dichtbij ligt. Het huis heeft langs de tuin erachter twee vleugels die bestaan uit woningen voor bejaarden die zich nog enigszins zelf kunnen redden. Frank belde aan bij een van die woningen waarna de deur van binnen mechanisch geopend werd.
In de woonkamer troffen we een knorrige vrouw in een rolstoel aan. Zo heel oud was ze niet, ik denk amper zeventig. Een scherp uitgesneden profiel en een uitgesproken zuur gezicht. Ze negeerde mijn timide uitgesproken groet.
“Zo, is dat de boef. Nou ik hoop dat hij een beetje kan werken, al ziet hij daar niet naar uit.”
Frank overlegde over de werkzaamheden die ik zou verrichten. Besloten werd dat ik eerst de afwas zou gaan doen en daarna de keuken en de badkamer zou dweilen. Frank wees me er nog eens op dat ik behoorlijk werk moest leveren, anders zou ik alsnog de gevangenis ingaan. Daarna nam hij afscheid. De vrouw keek mij aan.
“Wat heb je uitgevreten, ventje?”
Tegen een man van even vijftig gewoon onbeschoft natuurlijk. Ik moest opkomende irritatie bedwingen.
“Ik geloof niet dat ik u dat hoef mee te delen.”
“Wat een toon. En ik sta erop dat je me met twee woorden aanspreekt. Begrepen?”
Ze keek me uitnodigend aan, maar ik reageerde niet.
“Ik zei ‘begrepen?’ Als je niet antwoordt, kun je meteen ophoepelen.”
Ik besloot eieren voor mijn geld te kiezen.
“Ja mevrouw.”
“En nu nog eens op een minder brutale toon.”
“Ja mevrouw.”
“Nou ga dan maar gauw aan het werk.”
In de keuken was ik gelukkig alleen. Er stond zo te zien een afwas van weken. Het kostte me tijd om uit te vinden waar ik alles wat ik had afgedroogd moest opbergen, en daarom ging het werk vrij langzaam.
Na een kwartier schelde ze omdat ze koffie wilde hebben, en weer een kwartier later om te informeren hoe het ging. Ik legde haar uit waarom het deze eerste keer niet zo vlug kon gaan.
“Allemaal smoesjes. Je bent gewoon een luie crimineel. Zorg maar dat je opschiet, je hebt gehoord wat die vent van de reclassering zei.”
Het gaf me allemaal een heel onaangenaam gevoel, en ik werkte door zo hard als ik kon. Nog een kwartier later kwam ze de keuken binnenrijden.
“Ben je verdorie nou nog niet klaar? En hoe zien mijn spullen eruit? Kijk, dat dacht ik al, verre van schoon. Moet je dat kopje zien, de theeresten zitten er nog in. Kom jij eens hier, ventje. Dichterbij. Nog dichterbij, ik eet je niet op hoor.”
Ze pakte de gesp van mijn broekriem en maakte die los. De gang van zaken overrompelde mij zo dat ik het toeliet en niet eens protesteerde. Ze greep met beide handen mijn broek aan weerskanten vast en trok die een eind naar beneden, zodat ik in mijn onderbroek kwam te staan. Ze trok mij tegen de rechterzijde van haar rolstoel aan, en greep me vervolgens in mijn haar om me naar beneden te trekken. Toen pas begon ik mij te verzetten. Ik rukte me los en trok mijn broek op.
“Kom onmiddellijk hier en buk je over die rolstoel heen. Wil je verdikkeme naar me luisteren, stuk schorem? Anders bel ik meteen die vent van de reclassering dat ik je niet meer wil zien.”
Ik begreep dat ik geen keus had. Ik boog me over haar heen en steunde met mijn handen op de linkerleuning van de rolstoel. Ze trok opnieuw mijn broek naar beneden en begon me met haar rechterhand op mijn achterwerk te slaan. Ik had al gemerkt dat ze nog heel sterke handen en armen had en ze sloeg flink, maar ik kan dat wel hebben. Het was meer de situatie waar ik problemen mee had.
Ze beval me helemaal over de stoel te komen liggen, met mijn borst op de linkerleuning en met niet alleen mijn voeten maar ook mijn handen op de grond. Dat lukte net, maar de houding was heel ongemakkelijk, en pijnlijk op mijn borst en dijen. Opeens pakte ze de rand van mijn slip en trok ook die naar beneden. Ik had al aan de mogelijkheid gedacht maar het kwam toch nog als een schok, vooral toen ook mijn geslachtsdelen bloot kwamen. Ze sloeg flink door op mijn blote billen.
“Wil je wel eens zorgen dat je piemel me niet raakt! Viezerd! Steek die bips omhoog! Zo ver mogelijk! Nog hoger!”
Ik denk dat ze me in tien minuten misschien wel vijfhonderd klappen gaf. Mijn billen begonnen nu toch behoorlijk pijnlijk te worden. Uiteindelijk duwde ze me overeind en ik zag dat ze naar mijn geslachtsdelen keek voor ik me haastig afwendde en mijn onderbroek en broek omhoogtrok.
Met veel gescheld instrueerde ze me hoe ik moest dweilen, maar daarna liet ze me weer een tijd alleen. Het laatste half uur moest ik bij haar in de kamer stofzuigen. En na een kwartier was ‘haar geduld weer op’. Ik moest nu zelf mijn broek en slip naar beneden doen en weer over haar stoel komen liggen. Ditmaal nam ze echter een klerenborstel ter hand, en die deed me heel wat meer pijn dan haar handen. Ik begon te hijgen en uiteindelijk te kreunen. In het begin dwong ze me nog steeds om mijn billen omhoog te steken, maar na enige tijd merkte ik dat ik met mijn piemel over haar dijen schuurde zonder dat ze daar wat van zei.
Na precies twee uur stond Frank weer op de stoep. Tot mijn en zijn grote verbazing hoorde ik haar zeggen dat ze heel tevreden was met mijn werk.
We gingen nu naar een huisje aan de overkant van de tuin. Weer een vrouw in een rolstoel, iets ouder maar een stuk knapper. Je kon zien dat ze vroeger een schoonheid moest zijn geweest, en ze droeg een opzichtige japon. Maar ze was niet minder onaardig tegen me dan haar overbuurvrouw. Ook zij probeerde me uit te horen over mijn vergrijp, ze ging er zelfs naar raden. Wat ik echt vervelend vond was dat ze bij alle werkzaamheden voortdurend, met haar impertinente vragen en negatief commentaar, bij me in de buurt bleef. Weer een afwas, weer dweilen, weer stofzuigen. Na anderhalf uur gezwoeg riep ze me naar de keuken.
“Ik ben absoluut niet tevreden over je werk. Je bent lui en dom en er totaal niet geschikt voor. Weet je wat je verdiend hebt?”
Ik vreesde van wel.
“Een pak slaag! Trek je broek uit. Jazeker, dat meen ik, en als je niet doet wat ik zeg, zal ik tegen Frank zeggen dat je niet meer terug hoeft te komen. Schiet op, uit die broek. Daarin de kast ligt een stoffer en blik, pak die stoffer en geef hem aan mij. En trek ook je onderbroek maar uit. Ha, ik zie dat mevrouw Geutjes al net zo ontevreden was als ik. Buig je over de keukentafel. Verder. Ga maar plat op je buik liggen. Een beetje meer naar links, anders kan ik er niet bij.”
Ze kwam met haar rolstoel links van de tafel staan en begon me met de stoffer op mijn billen te slaan. Dat was nog weer een stuk pijnlijker dan de klappen met die borstel. Ze sloeg iets minder snel maar wel harder dan mevrouw Geutjes en ging er bijna een kwartier mee door. Op een gegeven ogenblik kon ik het niet meer harden, ik sprong overeind en danste jankend door de keuken, mijn handen op mijn zere billen. Ze deed geen moeite haar interesse te verbergen in wat ze zo te zien kreeg. Maar na enige tijd dwong ze me weer op de tafel te gaan liggen, nu helemaal uitgestrekt. Ze reed naast de tafel en hanteerde vandaar opnieuw haar slaghout.
En, ja hoor, ook zij betuigde tegen Frank haar grote tevredenheid met mijn prestaties.
Zaterdag 17 juli. Ik heb er als een berg tegen opgezien, de hele week al. Die twee vreselijke oude vrouwen. Ze doen het natuurlijk zeker weer, ze zullen zelfs wel verder gaan.
Ditmaal moest ik eerst naar mevrouw Lepelaar. Die begroette mij vrolijk.
“Ha, daar hebben we ons dienstmeisje! Weet je wat, ik zal je Grietje noemen, dat is een mooie naam voor een dienstmeid. Alleen zie je er niet echt als Grietje uit. Daarom wil ik dat je naar mijn slaapkamer gaat om je om te kleden. Je nieuwe kleren liggen allemaal op het bed. Ja, je zult je eerst helemaal uit moeten kleden.”
Op dat moment stond ik op het punt van dienstweigering. Maar ik besloot eerst maar eens in die kamer te gaan kijken. Ik sloot de kamerdeur achter me af.
Wat op dat bed lag, was nog erger dan ik gevreesd had. Maar ik wist dat ze me in haar macht had. Niemand van de reclassering zou mij geloven als ik vertelde wat hier gebeurde. Dan werd het dus de gevangenis, en daar weten ze met zedendelinquenten wel raad.
Dus daar gingen we: zwarte netkousen die tot in mijn liezen reikten en met een jarretelgordel moesten worden vastgemaakt. Een zwart hesje met korte mouwtjes en een kanten kraagje. Een ultrakort, zwart rokje, waaraan twee koordjes met zilveren knopen zaten die steeds tegen elkaar aan klingelden. Onder het rokje een witte slip met een verstevigd kruisje. Het rokje was zo kort dat ik niet kon voorkomen dat de slip en de onderrand van mijn billen zichtbaar waren. Tenslotte een klein wit kanten diensterschortje.
In dit tenue liep ik dus terug naar de kamer, en, zoals ik al verwachtte, mevrouw Lepelaar moest er vreselijk om lachen. Vooral het feit dat je mijn billen kon zien en de jarretels die daarover heen liepen, amuseerde haar enorm. Ze kon er niet van afblijven en terwijl ik de afwas stond te doen, kwam ze dan ook voortdurend achter me langsrijden om mij met een pollepel op mijn billen te slaan. Ik werd er tureluurs van.
Natuurlijk bleef het daar niet bij. Na een dik uur moest het slipje uit, het rokje werd aan de achterzijde opgetild over de bandjes van het schortje zodat mijn billen geheel bloot kwamen. Dat vond ze nog leuker om naar te kijken. En een half uurtje later lag ik alweer op mijn buik op de tafel, met een stevig kussen onder mijn liezen ‘om de bips wat hoger in de lucht te kunnen steken’. Ditmaal sloeg ze met een venijnig zoevende schoenveer, en daarmee bereikte ze met gemak weer een hogere trede op de pijnladder.
Na twee uur kondigde ze telefonisch mijn komst bij mevrouw Geutjes aan. "Ze ziet er allerschattigst uit, dat zal u zeker bevallen." Ik kreeg alleen mijn broek en winterjas aan om de tuin over te kunnen steken. Volgens opdracht moest ik die broek en jas in de gang bij mevrouw Geutjes uittrekken. Aankloppen. "Binnen." Ditmaal geen plezier, maar alleen zeer misprijzende blikken. Mevrouw Geutjes was niet zo'n pretmaakster.
“Wat ben jij een hoerig type zeg, dat je dat met je laat doen.”
Zo kreeg ik ook nog de schuld. En de passende straf voor hoerig gedrag natuurlijk. Toen ik aan het eind van de middag mijn overige kleren bij mevrouw Lepelaar moest gaan ophalen, constateerde die dat mijn "arme bips" er nu toch wel heel zielig uitzag, letterlijk bont en blauw geslagen. Ik moest weer op het kussen gaan liggen, maar ditmaal was het alleen de bedoeling om mijn billen met zalf in te smeren.
Alleen begon die zalf, toen ik eenmaal buiten stond, verschrikkelijk te branden.
Zaterdag 24 juli. Toen ik de kamer bij mevrouw Geutjes binnenstapte, bleek mevrouw Lepelaar daar ook te zitten, giechelend. Dat beloofde natuurlijk niets goeds.
Mevrouw Geutjes beval mij op barse toon naar de keuken te gaan en mij daar geheel uit te kleden. Dat zou volgens haar het toedienen van de juiste straffen op het juiste moment vergemakkelijken.
Om naakt een kamer binnen te gaan bleek nog erger dan in dienstmeisjeskostuum, zeker nu daar twee vrouwen zaten te wachten -en wat voor vrouwen! Ik bleef in de ingang staan met mijn ene hand voor mijn geslachtsdelen en de andere arm over mijn borst geslagen.
“Gaan we een beetje zedig doen? Wat een aanstellerij! Leg je handen maar in je nek zodat we kunnen zien wat voor vlees we in de kuip hebben. Kijk eens aan, kijk eens aan! Wat vindt u ervan, mevrouw Geutjes? Echte tietjes heeft die Grietje! Nee, wat daar onderaan dat buikje bungelt, stelt niet veel voor, dat ben ik met u eens. En te veel vetkussentjes op de verkeerde plaatsen, ze zou eens een tijdje op water en brood moeten. Wat u zegt, wat u zegt. Ik ben er ook een beetje vies van. Jij moest maar eens even onder de douche, Grietje.”
Ze kwamen in hun rolstoelen achter me aanrijden naar de ingang van de douche. Natuurlijk mocht ik alleen de koudwaterkraan opendraaien. De schok van het koude water was groter dan ik had verwacht: mevrouw Lepelaar had veel pret over mijn reactie. Dus liet ze me er een hele tijd onder staan. Vervolgens moest ik mij met de een of andere gel helemaal inzepen. Daarna natuurlijk weer onder die schokkend ijskoude kraan om me af te spoelen. En toen ik die kraan eindelijk uit mocht draaien, moest ik in de ingang van de douche gaan staan, met mijn rug naar de gang gekeerd en met mijn handen tegen de bovendorpel. De dames stelden zich aan weerskanten van mij op en begonnen mij eendrachtig op mijn natte billen te slaan, mevrouw Geutjes met een badborstel, mevrouw Lepelaar met de gevreesde schoenveer. Ze sloegen in een doorlopend ritme, soms gelijktijdig, dan weer om de beurt. En ze dwongen mij in hetzelfde ritme het oude rijmpje op te zeggen:
“Klets, klats, klander! Van de ene bil op de ander.”
Daarna terug naar de keuken, naakt voor de rolstoelen uitlopend, terwijl de dames de esthetische kwaliteiten van mijn dieprode billen bespraken. Ik moest midden in de keuken gaan staan; de rolstoelen kwamen weer langszij. De dames gaven elkaar een fles olijfolie aan, lieten telkens wat olie in hun handen lopen, en wreven mij daarmee in, van mijn kuiten tot mijn nek. Het was de eerste keer dat ze mijn lichaam betastten en ook dat kwam als een schok. Ze deden het zo hardhandig mogelijk, vooral mevrouw Lepelaar, knedend en knijpend, bij voorkeur in mijn billen, dijen, tepels en geslachtsdelen. Mevrouw Geutjes wurmde een vinger in mijn anus en mevrouw Lepelaar wurmde er een vinger bij. Tot mijn grote verbazing bleek mevrouw Geutjes een expert in het masseren van het mannelijk lid, zodat ik ondanks mijn ellende en beschaming zowaar een bescheiden erectie kreeg. Intussen glom ik van top tot teen van de olie.
Ik had het geluk dat mevrouw Geutjes toch ook nog graag haar afwas gedaan wilde hebben waardoor ik even respijt kreeg. Wel bleven ze in de keuken, steeds maar met dat vreselijke commentaar op mijn lichamelijke schoonheden.
“Je kunt van haar zeggen wat je wilt, maar ze heeft geweldige ronde en vlezige billen. Een dikbilrund is er niets bij. Wat zeg ik? Menige Afrikaanse vrouw zou jaloers zijn. Dat komt voor ons natuurlijk heel goed uit, met onze hobby. Nee, Grietje, schrik maar niet hoor, je hoeft je billen niet zo in te trekken. Steek ze maar parmantig de lucht in, kind, ze zijn je trots en je glorie, wat zeg ik? Je bestaansrecht. Kun je er ook mee kwispelen? Nee, serieus, probeer dat eens. Dat lijkt nergens naar, daar gaan we eens op oefenen met behulp van een stok.”
En zo was de rustpauze alweer voorbij. Toen de afwas klaar was, lieten de dames me andere "gymnastiekoefeningen" doen, vooroverbuigen met de armen naar de grond, "omhoog", "omlaag", "links zwaaien met de armen", "rechts zwaaien met die armen". Omhoog springen en de benen spreiden. Gehurkt rondspringen door de keuken. Vooral dat laatste, "kikkeren" noemde mevrouw Lepelaar dat, was buitengewoon vermoeiend en vernederend.
Nu haalde mevrouw Geutjes een paar zwarte zelfophoudende kousen tevoorschijn, die ik aan moest trekken. De reden werd al gauw duidelijk: ik moest de keukenvloer dweilen, en wel op mijn knieën; de kousen moesten ervoor zorgen dat die vloer niet helemaal onder de olie kwam te zitten. Het bleek erop neer te komen dat ik telkens een emmer met koud water moest vullen, die werd dan met onbedaarlijke pret over me heen uitgegoten, en die moest ik dan zo snel als ik kon opdweilen voordat de volgende emmer weer gevuld moest worden. Ik kon daar niet tegen opwerken, weldra stond de keukenvloer blank. En omdat de vloer steeds gladder werd, gleed ik herhaaldelijk uit zodat ik in mijn volle lengte over de vloer schoof. Die werd daar natuurlijk alleen nog maar gladder door. Tussendoor kreeg ik voortdurend de volle laag op mijn al zo geteisterde billen, van mevrouw Geutjes met een stok, en van mevrouw Lepelaar zelfs met een zweepje. Uiteindelijk bleef ik totaal uitgeput jankend op de vloer liggen, terwijl een regen van slagen op me neerdaalde.
Daarna lieten ze me het werk zonder verdere onderbreking afmaken. Meteen daarna moesten de kousen weer uit, omdat ze mijn natte lijf opnieuw gingen insmeren, ditmaal met groene zeep. Weer die grijpgrage handen over mijn tedere delen. Toen ik helemaal ingezeept was, moest ik natuurlijk weer onder die afschuwelijke koude douche, ditmaal net zo lang tot elk restje olie, zweet en zeep was afgespoeld.
En, wat denk je, nu moest ik weer met mijn buik op de tafel gaan liggen. Voor het eerst weigerde ik: ik kon niet meer slaag verdragen. Maar ik kreeg ook helemaal geen slaag, zei mevrouw Lepelaar, maar iets veel leukers. Mevrouw Geutjes, zij weer, haalde een vibrator uit een keukenla. Zou ik ook nooit achter haar gezocht hebben toen ik haar twee weken geleden voor het eerst zag. De vibrator werd snorrend en wel in mijn anus ingebracht, er weer bijna uitgehaald, opnieuw ingebracht, er helemaal uitgehaald, weer ingebracht. Enzovoort. Het was een anale verkrachting.
Daarna kreeg ik nog eens met de zweep over mijn rug en mijn dijen. En tenslotte werd het hele rode gebied, van mijn schouderbladen tot mijn knieholten, eerst natgemaakt, en daarna ingewreven met een mengsel van peper en zout. Het waren toch weer vooral mijn billen die in brand stonden. Nu was ik blij dat ik nog eens onder de koude douche mocht.
Zaterdag 31 juli. Het kan nog erger. Wat hadden ze nu weer bedacht? Ik moest me, nu in het huis van mevrouw Lepelaar, eerst weer in de slaapkamer uitkleden, en naakt binnenkomen in de woonkamer, ditmaal in doodse stilte. Daarna moest ik mij volledig in klaarliggende vrouwenkleren uitdossen. En zo de keukentafel op, om een striptease te doen, op een opzwepend stuk muziek. Daarbij deden de dames om beurten voor welke bewegingen ik moest maken, zo sexy mogelijk. En het gekke was dat mevrouw Geutjes dat veel beter kon dan mevrouw Lepelaar. Mijn hypothese is dat ze vroeger in de seksindustrie heeft gezeten, en nu alle rancune die ze daar tegen het mannelijk geslacht heeft opgebouwd, op mij afreageert.
Eerst al dansend de pumps uitschoppen. Daarna het manteltje uit, de witte blouse losknopen, de lange rok naar beneden en heupwiegend af laten glijden, me wurmen uit een voorgevormd hemd (een "bodyliner" noemden ze dat), de beha uit, zo lang mogelijk mijn borsten achter mijn armen verbergen, met de bips naar de dames de slip naar beneden, naar boven, en uiteindelijk uit, me omdraaien met de handen voor de piemel, handen in de nek. Nu ik alleen nog een jarretelgordel en kousen droeg, kwamen de stok en de zweep tevoorschijn, en daardoor aangemoedigd moest ik nog tien minuten blijven dansen, tot ik van vermoeidheid niet meer op mijn benen kon staan.
Ze gunden me een kwartiertje afwaspauze om bij te komen. Ik hoorde dat ze de muziek weer aanzetten en begreep al dat de voorstelling doorging. Ditmaal maakten ze met een paar klemmen een lange ketting vast aan mijn tepels, heel pijnlijk. Ik moest me zo bewegen dat die ketting afwisselend links en rechts om mijn lichaam zwierde, zo hoog mogelijk. Natuurlijk kwamen stok en zweep er weer aan te pas om mij te dresseren. Na een tijdje werd een schuimspaan aan de ketting gehangen. En mijn handen werden op mijn rug gebonden, zodat ik niet in de verleiding kon komen de klemmen van mijn tepels te halen. Al gauw bleek waarom dat nodig was. De trekkracht van de ketting werd door de schuimspaan zo groot dat de klemmen beetje bij beetje van mijn tepels werden getrokken, tot ik het uitgilde van de pijn. Maar ik moest blijven dansen tot ik er letterlijk bij neerviel.
"Tot de volgende week, schatje", zei mevrouw Lepelaar toen ik vertrok. "Dan gaan we een wandeling met je maken in de duinen. Wij in onze rolstoelen en jij in je blote bips natuurlijk."
Dinsdag 2 augustus. Vanmorgen belde Frank me op. Hij had, vertelde hij opgetogen en ook wel wat verbaasd, met mevrouw Geutjes en met mevrouw Lepelaar gesproken, en ze waren allebei zo bui-ten-ge-woon tevreden over mijn werk. Om niet te zeggen en-thou-siast.
Ik barstte spontaan in snikken uit.
|
|
om mee te beginnen
prachtig en mild
bijzonder
spanking verhalen
Verhalen 
Verhalen
zorgvuldig te zijn in het opstellen van een reactie. 
button een heleboel verschillende 
zitten?