Spanking Forum » Verhalen Forum » Therapeuten & Clinten » Eva's therapie
« Vorig verhaal Volgend verhaal »

 

Een verhaal van:  
Slavin Eva


  Lid


Beoordeling: nog geen
Vind je dit verhaal erg goed
of juist niet
geef dan hier je waardering:
 (Waardeer!)
Aantal waarderingen tot nu toe: 0

Gepost op dinsdag 08 november 2011 - 12:48 pm:       


Eva's therapie



Eva is een recalcitrant slavinnetje, rijp voor therapie .... maar is haar therapeut wel te vertrouwen?



een verhaal van Slavin Eva, Janneman, Marny en Anima
 
Wat vooraf ging
Marny is in behandeling bij therapeut P. nadat ze haar vorige therapeut, de heer De Man, tot onprofessioneel gedrag verleidt heeft. Althans in de ogen van mede clinten. (Professioneel therapeut leert zichzelf kennen - en volgende bijdrages).
Ook hier komt Marny in verzet tegen het optreden van haar therapeut.

Ze noemt hem zelfs een charlatan (Charlatan).
Maar belangrijker is haar innerlijke strijd tegen de suggesties van haar therapeut.
Ze verdenkt hem bovendien van dubieuze motieven.
Dan vertelt haar therapeut haar dat hij haar nog meer pijn gaat doen (Diagnose).
Waarmee een latent verlangen manifest wordt (Zou Hij?).
Als hij dan uiteindelijk haar dwingt om liggend op de therapeutenbank zich om te draaien op haar buik, komt er een onverwacht heftige reactie bij haar los (Wauw!) .
Maar net voordat dat zover is reageert Slavin Eva met onderstaande brief:



Slavin Eva

Hallo Marny,

Hardstikke goed, Marny, hoe je je mond niet laat snoeren door een duffe psycholoog.
Tjee, ik dacht dat ik moedig was, tenminste dat riep iedereen toen ik me tegen al dat gedoe van Hij en Reintoch en zo verzette ( Een Slavin wil Aandacht).
Nou ja verzette, een grote mond had, en dat is natuurlijk niet helemaal hetzelfde.
Maar in ieder geval, wat jij durft, Marny, daar durf ik nog eens aan te denken.
Gewoon doen alsof je niks hoort als je op de bank van die psych ligt.
Vooral dat dan juist aan die fijne lekkere dingen denkt als sex en pijn (lekkere pijn, niet beledigende pijn). Natuurlijk ook dat je hem een Charlatan noemt. Groot gelijk, want dat is tie. Met z’n mooie praatjes ons vrouwen een complex bezorgen. Dat is toch niet te geloven. En dat wij van seks houden en mannen leuk vinden en aantrekkelijk zijn, dat wil dan nog niet zeggen dat we sletten zijn. Nog wel hoerige sletten zelfs. Nou, we laten ons niet beledigen. Ook al zijn we sub, toch!

En ik zou me ook zeker niet omdraaien. Laat hem toch lekker in z’n sop gaarkoken.
Hmmm, of juist wel.... Dat je lekker met je kontje draait of zo.
Oh jee, maar dan begint ie natuurlijk met dat sletten gepraat van hem.
Ehhh, t’is wel duidelijk dat ik dus niet in jou schoenen moet gaan staan, want ik zou ‘t subiet verknallen.

Eigenlijk heb ik daar dan wel een probleempje.
Want mijn Meesteres vind dus ook dat ik in therapie moet. Ze wordt een beetje moe van me, denk ik. Maar je bent Meesteres of je bent het niet toch?
Moet ze me toch gewoon straffen? Waarom dan therapie. Lekker makkelijk, je naar een therapeut sturen!
Maar ja, ik denk dat toch geen n therapeut mij wil, zeker na dit briefje, of niet dan?
Ik lees ook veeeel liever hoe het anderen vergaat. Jij dus! Dus gewoon volhouden, Marny, niet luisteren en je eigen gang gaan. En die therapeut P. ... gewoon een geil mannetje zoals je zelf al zei. En die hypnose van ‘m met dat Ego en Id of zo? Die man, die heeft zelf een Ego van Hier tot Tokyo. En z’n Id, hmm, heeft ie dat eigenlijk wel zelf? Ik betwijfel zelfs of ie wel een l.. ehh ....... ik geloof dat ik nu maar beter even kan dimmen.
liefs
Eva
ps wel lullig voor je dat je Meester je nou niet meer wil. Klaarkomen is toch lekker? Toch?



Marny

Lieve Eva,

Weet je, het zou zo aardig zijn als alles met alles te maken had. Alsof er een intrigant bestond die de wereld draaiende hield. Al is het niet zo, we kunnen doen alsof en we willen doen alsof.
Je schrijft dat het misschien beter is als je even dimt, maar dat zou ik nou juist niet doen als ik jou was. Want weet je wat het leuke is aan therapie? Je ligt op de bank bij de lekkerste vent (of vrouw, wat je voorkeur ook mag zijn) die je kan bedenken, hij onderzoekt jouw psyche en tegelijkertijd onderzoek jij hem. Want hij mag nog zo gestudeerd hebben, hij blijft een man die ontvankelijk is voor het ondeugende karakter van een subje.
knuffie
Marny

PS: Psycholoog J. de Man heeft op het ogenblik geen clinten. Misschien wil hij je als clint aannemen. Of slaat hij meteen op de vlucht voor jouw ondeugendheid?



Anima

Lieve Eva,

Eva, ik weet niet of je überhaupt therapie nodig hebt, integendeel lijkt mij, maar ach, als je zo je Meesteres tevreden kan stellen...
Trouwens, het lijkt me zeer verfrissend te lezen hoe jij en een van die duffe psychologen op elkaar inspelen.
Mocht er toevallig eentje meelezen...
Liefs,
Anima



Slavin Eva

Hallo Marny en Anima,
nou ja, ook hallo meneer de Man (maar ik geloof eigenlijk niet dat u op mijn groeten zit te wachten).

Jullie hebben groot gelijk. Duffe psychologen hebben duffe praatjes en duffe gedachtes.
Maar allesbehalve duffe handjes.
Toch niet te geloven dat zo’n therapeut als P. aan z’n patinte zit.
En dan nog mooie praatjes heeft ook.
Maar weet je wat ik nog het ergste vind?
Dat dat kliekje psychologen hem verdedigt. Nee, erger, hem fantastisch vindt?
Ik vind dat zo’n ongelofelijke nep.

Neem nou meneer de Man.
Het was toch wel helemaal duidelijk dat M. meneer helemaal in haar zak had zitten. Dat ie dan doorslaat omdat ie helemaal gek van M. is en meent een beetje de bruut uit te moeten hangen. Waar A. dan weer de dupe van is.
En nou dus P. te bewieroken. Van dat ie dus zo’n geweldige bekwame therapeut is. En dat meneer het dan heeft over “het probleem M.”. Dat geloof je toch niet: “probleem” M. De enigen die een probleem hebben zijn de heren de Man en P. (en R. natuurlijk, maar die heeft geloof goed afgedaan in het wereldje). En dan noemt meneer de Man M. dus kwetsbaar. Mag ik even benadrukken dat het wel mooi de heer de Man was die begon met meppen. Kwetsbaar! Nou ja. En dan een collega aanmoedigen om haar aan te raken. Ja doei, moedig elkaar maar aan hoor om het met je patint te doen. Maar ja, dat durfde de meneer de Man dus zelf niet en dus moedigt ie maar een ander aan.

Ik snap dus ook nu pas waarom meneer de Man niet op jouw suggestie ingegaan is, Marny, dat ie misschien nog een plaatsje vrij had als therapeut zijnde. Ik denk dus niet dat het is wat jij denkt: dat ie op de vlucht slaat voor mijn ondeugendheid. Ik denk meer dat ie op de vlucht slaat voor zijn eigen, hoe noemen ze dat ook al weer: ego? Of is het juist super-ego? Dat ie dus bang is dat ie z’n libido niet in de hand kan houden. Of zou meneer meer van het voyeuristische type zijn en alleen maar wil kijken hoe een ander het doet?

Maar ik zit dus maar mooi met m’n eigen probleem. Want het is dus zo dat iedereen vindt dat ik therapie nodig heb. Nou ja, behalve jullie, Anima en Marny. Ehh, Marny vindt dus volgens mij dat ik wel in therapie moet, maar dan om andere redenen dan dat ik het nodig heb en eh een manlijke of vrouwelijke maakt mij dan echt niet uit. Hihi.
Maar behalve jullie dus, roept iedereen dat dus en eh, dus ook mijn eigen Meesteres. Die wil dus niet meer eh, nou ja, daarom dus therapie. En is er dus geen n therapeut die dat dan wil. Nou ja, kan dus. Of durft, daar wil ik van af wezen.
Dus daarmee wordt dus maar bewezen dat therapeuten niet alleen duf, maar ook laf zijn.

Maar ik kan ook best m’n eigen therapeut wezen. Toch?
Alleen hoe dan.....
Willen jullie helpen? Please, pretty pretty please?????

liefs,
Eva (slavin?)



Janneman

Onderwerp: Therapie is zeer zeker nodig

Lieve Eva,

Hoewel wij elkaar nooit ontmoet hebben spreek ik je aan als 'lieve Eva' omdat ik ervan overtuigd ben dat jij ondanks al je rebelse gedrag eigenlijk het allerliefst gewoon een lief meisje zou willen zijn. Ik kom daar nog op terug.
Jazeker ben ik blij met de groeten die je mij - hoewel nochtans een beetje halfslachtig - hebt gedaan. Ik zat er niet op te wachten, inderdaad. Maar waar ik eigenlijk wel op zat te wachten was een berichtje van jou dat je graag eens op mijn bank zou plaatsnemen. Want in tegenstelling tot wat jij meent was de suggestie die patinte M jou deed wel degelijk zeer heilzaam voor je en dus had ik je ook al eens uitgenodigd. Weliswaar in een aan iemand anders gericht bericht en eerlijk gezegd lijkt het mij niet dat jij de discipline bezit om alle ook voor jou leerzame berichten op deze site bij te houden zoals je dat eigenlijk zou moeten doen.

Het spijt mij, maar zoals je al zult hebben gemerkt ga ik hier enkele zeer duidelijke dingen over je zeggen. Dat doe ik niet om je te plagen of om je publiekelijk te vernederen, alhoewel ik betwijfel of jij daarvan in verlegenheid zou raken. Neen, het is voor je bestwil, om je duidelijk te maken dat er ook wel degelijk een 'probleem E' is, wat je zeker niet door zelftherapie zou kunnen oplossen. Waar de grote psychoanalytici als Freud en Jung daar al niet in slaagden, zal dat jou zeker niet lukken. Voor analyse is beschouwing vanuit een ander perspectief noodzakelijk en een mens heeft daar zelf nooit voldoende de afstand voor.
Ook je wenden tot de beide meisjes die je klaarblijkelijk herkent als gelijkgestemde zielen zal je niet kunnen helpen. Waar zij zelf worstelen met hun geaardheid en de gevolgen daarvan in hun dagelijks leven, hebben zij natuurlijk niet voldoende geestelijke ruimte om ook nog een ander behulpzaam te zijn, nog daargelaten dat zij zelf de weg die ze zullen moeten bewandelen nog niet hebben gevonden.
Ik nodig je dan ook van harte uit om naar mijn praktijk te komen. Het adres is Oedipuslaan 44. Je kunt het niet missen, in de tuin staat een beeld van een volwassen man die door zijn moeder gezoogd wordt. Ik heb aanstaande woensdag om 16:00 uur ruimte voor je in mijn agenda gemaakt. Ik heb daarna geen consulten meer, dus kan ik alle tijd voor je vrij maken. Het zou verstandig zijn als je luchtige en gemakkelijk zittende kleding zou dragen.

Er is niet bijzonder veel studie noch een al te scherpe opmerkingsgave voor nodig om in jouw uitingen op dit forum een klassiek geval van OTD (Obsessive Teasing Disorder) te herkennen.

OTD
Obsessive Teasing Disorder

Dit beeld werd voor het eerst beschreven in 1964 door dr.Randolph T.Smythe Spanker. Hij is minder bekend maar ik ben een fervent bewonderaar van zijn boeiende werk.
In de jaren dat hij leerkracht was op een strenge meisjes-kostschool in de bossen bij Cane (aan de zuidzijde van Detention Lake in Zuid-Engeland, waar hij overigens een oudere collega was van de hier al eerder genoemde heer Cane ( Citizen Cane) viel het hem op dat corporal punishment bij sommige van de pupillen niet tot het gewenste effect leidde. Waar het uiteraard de bedoeling was de meisjes te corrigeren en opmerkzaam te maken op hun misstappen met het oogmerk die in de toekomst te voorkomen, leek het hem wel of sommige meisjes juist ondeugender werden en steeds aanstuurden op straf. Steeds meer soms zelfs. Ook zijn collega's kenden dat fenomeen wel, maar maakten zich er niet erg druk om; ze sloegen dan eenvoudig wat harder en vaker, zodat voldoende pijn de meisjes in elk geval enige tijd op afstand wist te houden.
Toen dr. Smythe Spanker echter gegevens bij ging houden en er uiteindelijk zelfs een volledig wetenschappelijk onderzoek aan wijdde viel hem al snel op dat deze meisjes niet alleen erg ondeugend waren en dus vaak straf kregen maar er ook door gestimuleerd raakten. In eerste instantie was dat moeilijk waar te nemen geweest omdat het op deze kostschool gebruikelijk was de meisjes met hun onderbroekje nog aan de correctie te laten ondergaan. Maar dr. Smythe Spanker zag in zijn observaties een versnelde ademhaling bij zijn pupillen, alsmede een toevloed van bloed in het gelaat. Hij vroeg en kreeg dan ook toestemming om de meisjes bij het ontvangen van hun slagen hun broekje te laten uittrekken.
Toen bleek hem al snel dat de meisjes zonder uitzondering een hevige vaginale uitscheiding lieten zien, gepaard gaande met een hoogrode kleur van hun geslachtsorganen. Waar hij zich eerst beperkte tot visuele waarneming ging dr. Smythe Spanker er al spoedig toe over ook manueel de gevolgen te beoordelen. Tot zijn aanvankelijke schrik was soms een enkele aanraking al voldoende een meisje tot orgasme te brengen.
In zijn latere werk kwam deze eminente geleerde tot de conclusie dat deze meisjes niet alleen meenden veel correctie nodig te hebben, maar ook hunkerden naar liefde, een aanraking, een arm om hen heen en ja, vaak ook naar meer intieme contacten met de oplegger van hun straf.
Waar dit beeld vrijwel altijd wordt aangetroffen is het naar zijn mening echter niet beslist noodzakelijk het door het meisje gevraagde ook altijd te geven. Dat moet van geval tot geval worden beoordeeld en daarvoor is het beslist noodzakelijk dat de patinte zich wendt tot een gekwalificeerde psycho-therapeut. Hij is in staat de juiste behandeling voor te schrijven en zal ook niet schromen die uit te voeren.


Maar het is helemaal niet nodig je bezig te houden met het hoe en waarom: jij hebt al genoeg aan de mallemolen in je hoofd.
Overigens ben ik er vrij zeker van dat al je gesputter slechts bewijst in welke mate jij lijdt aan OTD en welke behoefte je dus wel niet moet voelen aan een goede behandeling.
Je Meesteres zal het zonder twijfel met mij eens zijn en ik vertrouw er dan ook op dat zij je woensdag zal sturen mocht je zelf nog niet aan je gevoelens willen toegeven.
Vanzelfsprekend zullen we dan nader ingaan op de problematiek. Dat hoeft niet hier en nu.
Wees op tijd.

Met vriendelijke groet,
drs. Jan de Man, psycholoog/psychotherapeut


Reacties en brieven:

Rein: brutaliteit over een beroepsgroep
Aan: mevrouw Eva; CC: de heer De Man



Slavin Eva

Lieve Marny, Anima, en andere meiden.
Bedankt voor jullie fantastische adviezen.
Maar, jemig, waar blijven jullie nou? Net nou ik jullie zo nodig heb, zijn jullie stil.
Want daar zit ik dus maar mooi mee, met m’n grote mond dus.
Heb ik zo hard lopen tetteren dat ie toch niet durft, krijg je dit.
Volgende woensdag verwacht ie me. Meneer de Man.
En ik moet dan wat makkelijks aantrekken. Maar wat?
Nou, dat is denk ik het minste van al mijn problemen.

Begint al met dat ie me een lief meisje vind, ondanks mijn rebels gedrag. Meneer De Man dus. Natuurlijk ben ik rebels, dat krijg toch van al die psychologen en meesters. En Meesteressen, sorry Meesteres Mistress, ik bedoel u natuurlijk niet. Of zit ik nu te slijmen?
En natuurlijk ben ik ook lief, of wil ik dat graag wezen. Welk meisje wil dat niet? Maar het ergste is dat ik het dan dus ook niet kan ontkennen. Dus heeft ie me in zijn macht heeft, nu al. Niet te geloven.

En dan de sneren die jullie tussendoor even krijgen. Dat jullie zouden worstelen met jullie eigen geaardheid en ... de gevolgen daarvan in jullie huiselijk leven. Waarom protesteren jullie niet? Zeg dat het niet waar is. Alsjeblieft???!
Marny, je hebt zelf gezegd dat therapie er alleen is om een beetje lol te hebben, nergens anders om (nou ja, in iets andere woorden). Dus vertel nou niet dat jij het ook nodig hebt of zo.
En dat jullie me daarom niet zouden kunnen helpen. Dat is echt niet waar, toch? De “geestelijke ruimte” zouden jullie niet hebben. Nou vraag ik je, jullie hebben zoooo ontzettend veel ruimte. Dus ook wel vast een beetje voor mij. Toch? Maar waarom reageren jullie dan niet....

En dan dat hele enge verhaal over die Smythe. Alleen die naam al, daar krijg ik de rillingen van. En zijn OTD, zijn Obsessieve Teasing Disorder. Wanneer heet plagen ineens zoiets ingewikkelds? Gewoon omdat mannen daar niet tegen kunnen, denk je niet?
Ik geloof er trouwens niks van, dat hele verhaal. Als je als meisje je voorover moeten bukken bij zo’n lekkere man (ik heb ook wat met die oudere strenge heren, net zoals jij Marny, alleen moet het wel netjes blijven hoor - vanuit hun kant dan), dan wordt je toch gewoon lekker geil van? En als je broekje dan nog uitgetrokken wordt, ga je toch meteen lekker soppen. Ja toch.
Dat wil niet zeggen dat ik tegen een goed pak slaag ben. Kan heel goed zijn om allemaal moeilijke zaken even recht te zetten. Voor mij helpt het reuze goed, en ik weet dat mijn Meesteres daar dan reuze schik in heeft, dus vind ik het allang goed. Maar om nou te zeggen dat die meisjes van die kostschool niet zonder kunnen. Dat slaat gewoon nergens op.
Trouwens, die meneer Cane die meneer De Man noemt, die was er toch zelf ook heel erg op tegen? Die zei toch ook zoiets als dat wanneer meisjes zo naar straf verlangen ze dat dan willen omdat ze aandacht krijgen van hun leraar en zich dan mogen vooroverbuigen waar ze dan heel opgewonden van worden en dat dan niet goed is.

Oh ja, meneer De Man gaat nog verder zelfs. Dat als je die meisjes dan vingert, dat ze dan spontaan klaar komen. Nou ja, vind je het gek? Bewijst alleen maar dat die meneer Smythe een echte Smiecht is. Of lekker kan vingeren. Oehhh.
En het dan ook nog zo brengen dat ze dus slaag nodig hebben als ze volwassen zijn. Dat je in plaats dat je dan lief tegen zo’n meisje bent, dat ze je dan eerst moet straffen en dan pas beslissen of ze recht hebben op dat beetje liefde. Erger, dat je dan een therapeut, nog erger een psycho-therapeut -lees meneer De Man himself- nodig hebt om te bepalen of je dat als meisje ook krijgt. Nou jaaaah.

Dus meiden, moet ik nu echt bij zo’n halve zool op de bank gaan liggen? En denken jullie echt dat ik dan een beetje lol kan hebben?
Ik schreef al in het begin, ik kan echt niet meer terug, met goed fatsoen.
Want anders ligt mijn image echt aan flarden.
Maar ja, hoe moet ik dat dan aanpakken, aanstaande woensdag, wat moet ik zeggen, wat moet ik doen? En allerbelangrijkste: wat trek ik aan?

Want ik heb al wel van jullie geleerd dat dat reuze belangrijk is bij een therapie.
Anima vertelt me heel duidelijk in haar verhaal hoe het niet moet. Geen nette broek en stijlvolle blouse, haren opgestoken. Dan heb je als vrouw geen enkel wapen meer, dat blijkt. Een sexy jurk met jarretels en zo leek me wel wat, maar dat raadde Marny dus af. Dat bouwvakkersrokje van haar, vond ik dus ook een heel tof idee. Natuurlijk werkt dat, leer mij mannen kennen (en vrouwen trouwens net zo goed hoor, tenminste als ze ook op vrouwen vallen en je niet als concurrente zien). Maar ja, als ik dat doe, dan heb ik het gevoel dat ik je na-aap, en ik wel nou net zo graag origineel zijn. En laten zien dat ik het ook kan: therapeutje bespelen.
Dus nou had ik zelf gedacht: ik heb dus een kort schots plooirokje, niet super kort zo dat ie provoceert en zo, maar zeg maar sexy kort. T’is niet een rokje van een schooluniform, maar het zou best wel kunnen zijn. En als ik dan mijn lange zwarte laarzen daaronder doe? En een net zedig wit bloesje met maar n knoopje los. Heb nog even gedacht dat ik dan zo’n engelse schooldas om moet doen, om helemaal het onschuldig schoolmeisje uit te hangen, maar ik heb het gevoel dat dat wat te is. Maar kan ik beter wel een blazer er bij aantrekken, of gewoon zo gaan?

Dus meiden, please, please help me.
Voor ik komende woensdag tegenover meneer De Man helemaal voor aap sta.
En sta te schutteren, zodat er niets meer van mij over blijft.
doei,
Eva



Marny

Lieve Eva,
Natuurlijk heb ik geen therapie nodig. Ik zou niet weten waarom. Ik ben tenslotte een gehoorzaam subje die maar hl af en toe stout is. Dat mijn meester vond dat deze keer zwaar te moeten afstraffen, daar kan k niets aan doen.
Maar om op jouw probleem terug te komen. Ik zou je willen adviseren om, als je woensdag naar meneer de Man gaat, speciale aandacht te besteden aan je slipje. Het hoeft niet pers klein te zijn, maar natuurlijk ook geen grote ouderwetse oma-onderbroek. Zolang het maar super-sexy is. Daar past dat schotse plooirokje prima bij. Dat nette zedige witte bloesje zou ik maar omwisselen voor een kort strak truitje. Je bent tenslotte een jong meisje en geen ouwe oma.
Er is n ding dat ik wel heb gemerkt toen ik bij meneer de Man was, hij valt op slipjes. Daar kan je hem helemaal mee om je kleine vingertjes winden.
Voor het overige zou ik zeggen, geniet van het uurtje op de bank en laat het maar gewoon over je heenkomen. Als er iets is wat ik geleerd heb, is dat je de heren psychologen gewoon in hun waarde moet laten en net doen alsof ze de waarheid in pacht hebben.
Pas wel op: als je n keer diep in de ogen van de heer de Man kijkt, ben je verloren.
Ik kan het weten.

Oh ja: die moeilijke woorden van meneer de Man? Daar moet je je niets van aan trekken. Want soms, heel soms, heeft ook meneer de Man ongelijk. Want je hoeft helemaal niet gevingerd te worden om klaar te komen, hoor. Mijn dokter P. heeft dat voor elkaar gekregen door alleen maar flink op mijn billen te slaan. Z lekker, joh. En met een beetje psychologie van de koude grond, zoals Anima al eerder heeft gezegd, komen we zelf een heel eind hoor.

Dus, kom op, hoofd omhoog, rug recht. En dan met de liefste glimlach op je gezicht meneer de Man om je vinger winden.
Sterkte en een hele dikke knuf
Marny



Anima

Lieve Eva,

sorry dat mijn reactie even op zich liet wachten, maar ik had het nogal druk met dhr H. zie je, ook hij meent blijkbaar nu reeds mij te doorgronden. Ik heb me altijd laten vertellen dat van hen die opteren voor de studie psychologie, er minstens 75% dit doen in de hoop ooit hun eigen kronkels te kunnen doorgronden. Doorgronden? Zichzelf sussen met een acceptabele uitleg voor hun afwijkingen zullen ze bedoelen! Want geloof me, ze zijn onder al die eloquentie gewoon even gek als wij...mnstens.

En weet je, net daarom vind ik het een goed idee dat je bij De Man op de sofa gaat liggen, hoewel ik nog steeds meen dat je geen therapie nodig hebt (niet meer dan De Man zelf tenminste). Als je toch al weet dat hij een halve zool is (groot gelijk), n je kent zijn zwakke plek (vrouwen, quoi!), dan kan je daar zoveel plezier mee hebben als je maar wil.

Eigenlijk is hij best wel lief, zo lief zelfs dat hij mij pijn wou doen omdat hij meende dat ik dit nodig had. Ik geloof zelfs (maar hou dit alsjeblieft tussen ons) dat hij net zo graag wil dienen als wij, dat hij graag het mannelijke equivalent van een lief meisje zou zijn. Misschien kan je daar wat mee? De mogelijkheden zijn legio. Trouwens, als je die onschuld volhoudt, krijg je hem misschien nog zo ver dat hij zich gaat schamen om hoe hij je begeert (want dat zal hij ongetwijfeld) en om wat hij in zijn hoofd allemaal met je uitspookt, dt zou pas geweldig zijn! Ik durf te wedden dat hij zich nu, zelfs voor je komst, al een beeld zit te vormen van hoe je eruit ziet, hoe je gekleed zal zijn etc. Mannen. Beroepsethiek? Hahaha!
Ik heb al gezien hoe hij naar Marny kijkt, hoe hij haar gracieuze vrouwelijkheid en speelsheid adoreert. Toegegeven, het genot en de speelsheid waarmee ze alles doet is ook impressionant, maar De Man is nt dat ietsje meer onder de indruk dan normaal.
Kortom, een meisjesachtig rokje dat op al dan niet gepaste momenten per ongeluk en zeer achteloos een stukje omhoog kruipt, mt dat zedige bloesje dat hem in de waan laat dat je een onschuldig wezentje bent (heerlijk, die laarzen!), lijkt me ideaal. Maar zoals je al aangaf, ik en kledingkeuze...

Nou las ik daar verder nog iets over “worstelen met de eigen geaardheid” en zo, en dat is niks minder dan projectie.
projectie: psychisch proces waarbij men gevoelens of gedachten van zichzelf onbewust toeschrijft aan anderen.
Daar, zie je wel! Ach, wat zijn ze eigenlijk transparant.

Wat jij over je eerste afspraak met De Man zal kunnen zeggen, is ongetwijfeld samen te vatten in een klassiek citaat: veni, vidi, vici.
Succes!
Liefs,
Anima.



Janneman

Ongehoord: Open brief

Het is toch werkelijk ongehoord eigenlijk hoe twee patintes, beiden nog volop in behandeling, zich menen te kunnen bemoeien met de behandeling van een derde patinte. Laatstgenoemde moet nog aan haar behandeling beginnen en wordt nu al opgezadeld met allerlei 'weetjes' die het stellen van de diagnose en de voortgang van haar behandelingsproces absoluut niet zullen bevorderen. Dames, laat haar nou gewoon puur en onbevooroordeeld de spreekkamer instappen, dat zou echt voor iedereen veel beter zijn.

En wat jullie ook niet allemaal verzinnen: de psycholoog is een broekjesfetishist, hij is best wel lief maar ook een halve zool, hij zou eigenlijk ook een lief meisje willen zijn, hij zou zich schamen voor zijn gedachten. Dames, ik moet er smakelijk om lachen, want dit alles zegt - om maar eens een dooddoener te gebruiken - meer over jullie dan over mij. Beiden zijn jullie subjes en willen jullie graag gedomineerd worden. Maar omdat dat allemaal nog niet helemaal goed zit (ja dames, ook vandr die behandeling) worstelen jullie daar wat mee en willen jullie graag geloven dat je toch altijd echt wel zelf het heft in handen hebt. Om je eigen woorden te gebruiken: jullie denken die mannen toch altijd nog om je vingertje te kunnen winden. Jazeker, zelfs psychologen zullen op jullie vrouwelijke truucjes reageren, maar wees ervan overtuigd dat bij hen de professionaliteit uiteindelijk altijd de overhand zal hebben.
Ja, meisje Anima had het zelfs over projectie. Ze moest het even opzoeken, verklapte dat ook weer zelf door de definitie te plaatsen, en meende vervolgens direct dat moeilijke begrip te kunnen toepassen. Waag je daar nou maar niet aan, lieve kind, want je hebt het duidelijk niet helemaal goed begrepen. Maar wat uit je beweringen wel heel goed blijkt is dat je je eigen onderdanigheid altijd in een ander probeert te herkennen. Ik kan je verzekeren: als je dat maar vaak genoeg doet dan vind je overal geestverwanten. Of ze het echt zijn valt nog maar te bezien, maar herkennen zul je ze zeker, althans dat zul je toch beslist menen. En dat is het nou juist, als je zelf zo in verwarring bent, moet je niet teveel willen menen. Dus doe dat maar niet meer, voorlopig.
Maar om je onderliggende vraag toch te beantwoorden: ja natuurlijk mag ik graag dienen. Had ik anders een beroep in de zorg gekozen? Mijn patinten gaan mij boven alles, hun welzijn is mijn grootste zorg. Als dat geen dienen is......

Natuurlijk heb ik wel jullie beide behandelaars van n en ander op de hoogte gesteld, want ik meen stellig dat zij dit alles behoren te weten en ernaar zullen moeten handelen. Maar dat kunnen ze als de beste.
En natuurlijk neem ik jullie dit alles ook helemaal niet kwalijk. Het hoort bij jullie ziektebeeld, het is te machtig voor jullie. Ondanks dat recalcitrante gedrag zijn jullie toch best wel lief.

O ja, dat klassieke citaat. Het is niet helemaal toepasbaar hier. Ik zag in een verhaal op deze site een variant erop, die - nog weer iets aangepast - veel beter klopt. Zij kwam, ik zag en de behandeling overwon.
drs. Jan de Man, psycholoog/psychotherapeut


\Reacties en brieven:

Anima: Amused

Marny: Zelfbenoemd

Anima: Bevreemdende stilte

Janneman: Stellingen en Onderbouwingen



Eva

Beste Meiden,

h gelukkig, jullie zijn er nog.
En Hoe!
Elke keer als ik weer even een berichtje wilde sturen was er al weer iets nieuws gebeurd.
Maar jullie hebben reuze geholpen. Echt waar!
In de eerste plaats wat ik natuurlijk aan zal doen op dat feest bij meneer De Man.
Ik heb maar het beste uit jullie beide adviezen genomen.
Dus ik hou het op m’n schotse rokje en laarzen.
En m’n bloesje. Volgens de n moet het niet saai maar kort en strak, de ander werkt een zedig bloesje reuze goed bij De Man. Dus wat doe ik: ik hou ‘t op mijn bloesje, maar ik leg een knoop in de onderkant zodat m’n navel net bloot is! En ik neem het bloesje dat eigenlijk een beetje te krap is. En als klap op de vuurpijl: geen b.h.!! Strak plan h.
En diezelfde ideen pas ik dan ook toe op m’n slipje: onschuldig wit, maar wel echt klein. Niet een string, wat dat zou te zijn, en net geen tanga. En een heel klein bloemetje op de voorkant. Nou, wat zeggen jullie, gaaf toch!

En dat ie al van te voren zit te bedenken hoe ik er uit zal zien. Joh, wat een opwindend idee zeg. Ik zit er zelf van te soppen. Zo’n ouwe stiekemerd. Of is t’ie niet oud? Als het maar niet zo’n knulletje is, want daar kan ik niks mee.

En dan even over al dat moeilijk gepraat. Tjemig, jullie kunnen er zelf ook wat van hoor. Waar hebben jullie dat allemaal geleerd. Ik geloof dat ik de helft niet begrijp. Maar jullie lullen hem wel lekker van z’n stuk zeg. Maar wat ik een beregoed idee vind is dat ie dus zelf therapie nodig heeft. Beter, dat ie eigenlijk ons de baas wil laten zijn. En dat dus niet durft. Ik zie het al voor me: ik met een therapeut aan een hondenriem. Lache!
Maar meiden, even serieus, we zijn toch ook de baas! Zeker over duffe therapeuten.
Als ze nou een Meester waren, waar je ontzag voor hebt. Maar ze lullen gewoon een uur in de ruimte.
En zijn het dan ook nog niet met elkaar eens. Dat was wel gaaf van die heer R., om De Man terecht te wijzen.
Kijk, dat is nou net ook het verschil met die therapeuten en ons meiden. Zoiets flikken we elkaar niet. Together we will be strong! United we will beat them. Ik krijg helemaal de smaak te pakken, merk ik.
By the way: R. zou het is eens moeten durven om aan mijn billen te komen. Ik ben gewaarschuwd. Raad maar eens wat ik in m’n tasje heb?
Nou het is bijna 4 uur, dus ik moet hollen. Beetje te laat komen is trouwens ook wel een strak plan. Hoef ik me ook niet zo op te naaien.
Want meiden, spannend blijft het wel.
Duimen jullie voor me?
Eva



Janneman

Woensdagmiddag 4 uur

Ondanks al mijn bravoure naar buiten toe zit ik al de hele dag op de klok te kijken en te wachten op dit moment, dit exacte tijdstip. Het ogenblik dat Eva bij mij zal komen en patinte E zal worden. Ik loop nooit weg voor de dingen die op mijn pad komen, maar ik heb er wel tegenop gezien. Wat heb ik me aangehaald? Dit is toch wel een zeer onstuimig meisje, altijd aan het uitdagen, bijzonder obstinaat, maar in haar hart zo onzeker en zo verlangend naar een arm om haar heen. Hoe zal ik haar dat het snelste laten inzien? Hoe zal ik haar leren dat plagen een spel is waar je gebruik van kunt maken, maar geen levensdoel? Hoe maak ik haar duidelijk dat er niets mis is met het zoeken en aanvaarden van leiding van een Dominant, maar dat je daarin toch wel jezelf moet blijven? Mate, dat is het kernbegrip van de problematiek van Eva.
Wel honderd keer heb ik dit voor mezelf op een rij gezet, me geprobeerd daarop te concentreren maar steeds steekt mijn altijd aanwezige probleem de kop op. Ik heb teveel fantasie en daarop heb ik geen controle. Dus blijf ik me maar afvragen hoe ze eruit zal zien, of dat nou toch belangrijk is zeg. Ik blijf maar zien dat ik me met haar in n ruimte zal bevinden, haar lichaamswarmte zal voelen, haar geur zal ruiken, het ruisen van haar kleding zal horen. Zal ik me kunnen beheersen? Zal ik me totaal kunnen concentreren op het gesprek, op wat zij me vertelt, of zal ik steeds haar rondingen zien? Ik heb haar gevraagd om gemakkelijke kleding. Loszittende, ruime kleding bedoelde ik daarmee, ze zal het toch niet uitleggen als niet of nauwelijks in de weg zittend? Ze zal toch geen kort rokje dragen, hopelijk?
Ik zit hier al geruime tijd van achter mijn bureau naar de weg te kijken, onzichtbaar van buiten. Daar moet ze vandaan komen, daar zal ik haar zien.

Ja, daar is ze! Dat moet ze zijn! O je, ze zal het wel koud hebben. Kort schots plooirokje, ik wed dat het al een aantal keren is opgewaaid. Wit bloesje erboven, veel te ver open geknoopt, vanonder in een knoop op de buik. Die blote meisjesbuik, mooi bruin, een perfect naveltje, o waarom nou? Hoe moet ik nou zo werken?
Als ze wordt binnengelaten zit ik verdorie met een erectie. Volgens mij ziet Marianne, mijn secretaresse het direct als ik opsta. Ik kom er niet uit: is haar blik nou verwijtend, wetend, gniffelend? Haar glimlachje is zo vaag dat het niet duidelijk is. Haar korte: 'Dit is Eva, uw afspraak van 4 uur.' maakt ook niet veel duidelijk verder.
Ik loop Eva tegemoet en geef haar een stevige hand. 'Dag Eva, blij dat je er bent. Je bent wat laat, dat is jammer van de tijd, want die is altijd zo om. We kunnen elke minuut gebruiken.'
'Dag dokter.'
'O nee, ik ben geen dokter hoor. En zeg maar Jan, want we moeten erg intiem met elkaar praten, daar kunnen we geen afstand bij gebruiken. Wees niet bang, ik leid je er wel doorheen. Ga zitten.'
Ik heb een rechte stoel midden in de ruimte voor mijn bureau gezet en wijs haar die aan. Ze kijkt me even vragend aan en gaat dan zitten, een beetje voor op de stoel, haar rug recht en niet tegen de rugleuning. Ze slaat haar benen over elkaar.
Ik ga achter mijn bureau zitten en zeg: 'Zo, daar ben je dus .......' en laat daarna een lange stilte vallen waarin ik haar strak aankijk.
In eerste instantie bekijkt ze me nieuwsgierig, maar ze wordt al snel wat schuiverig van mijn op haar gezicht gerichte blik. Daar heb ik op geoefend, hij is vriendelijk, maar strak en onderzoekend en heel veel mensen kunnen daar niet tegen. En wat ik eigenlijk niet verwacht had: ook Eva met al haar praatjes niet.
Als ze haar ogen heeft neergeslagen neem ik de gelegenheid te baat om haar wat beter te bekijken. Ze is mooi, dat mag gezegd. Een beetje breed in de heupen misschien, maar ik hou wel van wat rondingen. O nee, ik moet oppassen, niet teveel naar haar lichaam kijken, dan komt het niet goed.
Plotseling merk ik op dat ze geen bh draagt. Ik let niet zo op borsten, maar zij is goed geschapen en haar zenuwachtig gedoe brengt haar borsten zo in beweging dat het me wel moet opvallen. Ik begin wat boos te worden. Wat mankeert haar? Wil ze me inpalmen met haar schoolmeisjeslook, haar onbeholpen etaleren van haar vrouwelijkheid? Het mankeert er nog maar aan dat ze.... o ja, dat doet ze nu ook nog. Ze heeft haar benen niet meer over elkaar en 'vergeet' haar knien netjes bijeen te houden. Nou, ik ken geen vrouw die dat ooit vergeet, dus dat doet ze expres, dat moet gewoon wel. Niet naar kijken Jan, niet doen jongen, daar kun je niet tegen....
Maar natuurlijk moet ik wel dat hagelwitte driehoekje zien. Ik verbeeld me zelfs dat er wat kleine bloemetjes op gedrukt zijn. Zo'n meisjesbroekje, onschuldig maar sexy. Het zijn zulke loeders die meiden, ze weten zo goed hoe ze een man gek moeten krijgen en doen dan geschokt als hij er voor uitkomt.

Onmiddellijk neem ik een besluit. Dit gaat zo niet werken. Ik moet ingrijpen.
'Juffrouw Eva' zeg ik met vaste, luide stem.
Ze schrikt op.
'Je valt me enorm tegen. Ik heb je hier uitgenodigd voor een serieus intake-gesprek en wilde indringend met je spreken over wat jij denkt waarover je met me zou moeten praten. Ik wilde een behandeling met je uitstippelen. En wat doe je? Je komt te laat, bent gekleed als een schoolmeisje, wat je niet bent, maar dan wel op een manier die geen schoolmeisje zou passen. Ik had gevraagd om gemakkelijk zittende kleding maar ben verbaasd dat je daar deze invulling aan gegeven hebt.
Welnu, als je je als stout schoolmeisje wilt gedragen dan zal ik je zo ook behandelen. Beschouw dat nog niet als therapie, want dat is het nog niet. Beschouw het maar als een les over hoe je je dient te gedragen. Ik denk dat we elkaar vanaf vanmiddag niet meer verkeerd moeten verstaan.
Ik zal nu deze kamer even verlaten. Dan kun je ongestoord je onderbroekje uittrekken en je vooroverbuigen met de handen plat op de stoel waarop je nu zit. Ik zal met twee minuten terugkomen en zal je dan vijf slagen met de cane toedienen. Die zul je zelf hardop tellen. Eenmaal klaar zal ik me weer verwijderen zodat je je kleding weer kunt fatsoeneren - AL je kleding - en dan kun je weer gaan zitten. Is dat duidelijk?'
Ze kijkt me met haar grote blauwe kijkers zo onschuldig aan dat ik bijna smelt. Ze zijn zelfs gevuld met veel traanvocht. Als ze acteert is ze goed, maar ik geloof dat ik haar echt aan het schrikken heb gemaakt. Bijna krijg ik medelijden.
Ik sta abrupt op en verlaat de spreekkamer.

Het is een waagstuk. Zal ze doen wat ik zeg of is ze al aan het vertrekken? Ik zal het zo weten.

Ik doe een plas om de tijd te doden en loop dan weer terug.
Precies zoals ik het haar heb gezegd staat ze gereed, het rokje zelfs over haar rug geslagen. Als ik langs haar loop zie ik haar broekje naast haar voeten liggen. Het kruisje is duidelijk nat, dat kan ik zo nog zien. Zie je wel!
Ik pak mij'n dunne wandelstokje uit de paraplubak en stel mij naast haar op.
'Maak je gereed!'
Ze verstijft. Ik haal uit. Ik ga het niet rekken, dat is contra-productief. Swoesjj!!
'En, auwaaah...'
'Alleen tellen graag.'
Ik probeer niet haar prachtige kontje te zien waarop zich de eerste slag als een duidelijke rode streep aftekent. Ze heeft haar billen strak bijeen. Volgens mij is het slimmer om wat te ontspannen, maar dat moet ze zelf maar uitvinden. Heerlijk rond is haar kontje, prachtig stevig. Oooooh...
Swoesjjj. Doorgaan maar, niet versagen, niet laten afleiden, sterk zijn, de leiding nemen en houden, afmaken die taak. 'Twee!'
Swoesjjj. 'Dri!!'
Swoesjjjjj. 'Virrrr!!!!'
Swoesjjj. 'Vijfff!!! Aaaaauw.!!!'
'Die laatste zal ik je vergeven. Er is niets aan de hand, dat waren maar vijf slagen, er is niets stuk. Maak je kleding in orde, ik ben zo terug.'

Als ik terug kom met een glaasje water zit ze alweer, maar wel een stuk minder comfortabel. Haar mascara is wat uitgelopen, er zijn kennelijk toch wat tranen gevloeid. Ze pakt het glas gretig aan en neemt een paar slokjes. Ik pak het glas weer aan, zet het voor haar op het bureau, trek een stoel bij en ga naast haar zitten, in een hoek van negentig graden, zodat ik haar in profiel kan zien. Ik contateer met tevredenheid dat ze die knoop uit haar bloesje heeft gehaald en die nu ook netjes bij haar rokje in gestoken heeft. Zelfs zijn er veel meer knoopjes dicht.
'Zo, het spijt mij dat dat kennelijk eerst nodig was. Vertel het me nu maar eens, Eva....


Reacties en brieven:

Rein: Hoofd koel gehouden

Meesteres Mistress : Klacht

Marny: Boehoe, of brieven van Marny



Eva

Lieve meiden,

Hartstikke bedankt voor jullie adviezen.
Weet je, ze waren echt allemaal geniaal. Het begon al met z’n secretaresse toen ik binnenkwam. Dat zuinige lachje van d’r maakt duidelijk dat ze in mij een nieuwe aanval op de status van meneer De Man zag. Ik ga dus zitten zo’n beetje voorop de stoel zitten die hij me aanwijst. Kijkt me meteen indringend aan met z’n mooie ogen. Vind je het gek dat ik daar niet tegen kan. Maar ja, daar was ik door jullie wel zo’n beetje op voorbereid. Keek dus met m’n meest bedeesde blik naar beneden en ga wat zenuwachtig heen en weer schuiven (hoefde ik geen moeite voor te doen, hoor, ik was zo gestresst als een kip - of zijn die niet gestresst). M’n strakke bloesje doet z’n werk en ik voel m’n tietjes heen en weer schuiven. Dat geeft me moet en durf ik m’n volgende act uit te proberen: ik schuif m’n knien uit elkaar en laat oh jee m’n rokje hoger kruipen. Ziet ie m’n broekje. Jemig, wat spannend is dat zeg. Dat jij dat zomaar doet, Marny, gaaf hoor, en dat je dan gewoon ook weet wat ie ziet. Vast geoefend, of niet soms. Nou ik niet hoor. En ik durf niet te ver te gaan, want ik wil niet dat ie denkt dat ik een sletje ben, maar toch echt een heel onschuldig meisje. Dus moet ik nog iets meer, of was het al genoeg. Meiden, terwijl ik er weer aan denk, wordt ik weer helemaal nat. Maar meneer De Man is best lief (zonder het te weten) want zijn blik vertelt me dat hij ‘t gezien heeft. Gaaf meid, zoals jij dat kon voorspellen. Ik zie gewoon die waas voor z’n ogen komen.
En dan inenen verrast hij me. Inenen wordt hij streng.
En dat hadden jullie me dus niet vertelt meiden. Dat ie zo gaaf streng kan zijn. Die stem van ‘m. Jemig, ik wist niet meer hoe ik het had. Dat ie knap was, wist ik al, maar dat zo eh Man was? (ben ik dus wel heel nieuwsgierig naar, meiden, is t’ie dat nou alleen bij mij, of val ik daar alleen voor en jullie niet, of zit ‘t nog weer anders?) Nou ja, ik ging dus voor de bijl. Ik ben dus gelijk echt het onschuldig kleine meisje dat ik speelde. Ik kn hem gewoon alleen maar aankijken van papa het spijt me zo. Ik voel zelfs een traantje, echt waar.
Nou ja, hij gaat dan dus weg, en ik weet niet of dat nou jammer was of niet. Ik bedoel, nou die weg is verdwijnt dat heel dwingende en die kriebels in m’n buik. Maar krijg ik ook de tijd om weer wat te bedenken. Natuurlijk doe ik wat ie zegt en trek ik m’n broekje uit. Zoveel gezag heeft ie echt nog wel, ook al is t’ie weg. Klein voel ik me ook best nog wel, maar niet meer zo als net. Nou ja, hij komt terug en geeft me vijf met de cane. En slaan kan ie, die meneer De Man, echt wel. Of t’ie dat geleerd heeft op jullie billen weet ik niet (of ben ik niks gewend, kan ook natuurlijk), maar hard, oei! Bij de laatste gil ik het uit. Sorry, maar ik kon er niks aan doen.
Toen was t’ie weer weg. Moest m’n kleding in orde brengen, zei die. De stommerd. Gaf mij de kans voor de change of plans. Laat ie maar denken dat ie gewonnen heeft. Sus ik hem lekker in slaap. Dus overdrijf ik het en stop m’n bloesje braaf in m’n rokje. Knoop zelfs de bovenste knoopjes dicht. Gaaf h. Tuurlijk blijft m’n bloesje even strak en tuurlijk kun je nog steeds m’n tietjes zien.

Wat het helemaal gaaf maakt is dat ie niet recht tegenover me gaat zitten, maar een beetje schuin. ‘T zal wel een therapeutentrucje zijn, maar mij geeft het mooi de kans om m’n act te doen zonder ’m aan te kijken, alsof ik dus helemaal in mezelf op ga.
“Vertel het me maar eens Eva,” begint die goeierd.
Ik begin dus gelijk heel beschaamd naar beneden te kijken, en mompel wat alsof ik niet uit m’n woorden kan komen en strijk m’n rokje naar beneden alsof ik van de zenuwen bang ben dat het opkruipt.
Natuurlijk moedigt ie me aan. Dat het hier veilig is en zo, dat ik niet bang hoef te wezen, dat ik ’m kan vertrouwen. Ja doe hoor, daar weten we dus alles van meneer De Man, niet waar meiden. Maar bij mij gaat ‘t dus erin als zoete koek.
“Ik schaam me zo,” begin ik te stotteren.
“Ik heb zo’n mijn best gedaan om op tijd te komen. Echt waar. Maar ik was...” en ik val weer even stil. “Ik was zo zenuwachtig. Dat u boos op me zou zijn. Omdat ik eh eh”
“Zeg het maar meisje,” vult ie m’n stilvallen in.
“Omdat ik zo brutaal was,” fluister ik met hese stem.
Tuurlijk doet ie nu z’n therapeuten ding en laat me lekker even worstelen.
Ik ga me even heel erg zielig voelen, frommel met m’n handen, strijk m’n rokje naar beneden -wat natuurlijk helemaal niet hoeft- en ja hoor, ik voel een traan lopen.
“Ik ben altijd heel brutaal, altijd. Tegen iedereen. Ik kan het gewoon niet helpen. Dan voel ik me hartstikke schuldig, en dan wordt ik nog brutaler en dan word ik ook nog zenuwachtig, ben ik bang dat ik alles fout doe, en dan voel ik me vreselijk onzeker heb ik het gevoel dat ik er niet uitzie en ga gauw op het laatste moment toch maar weer iets anders aan doen en dan ben ik nog later dan ik al was en dan...”
Ik trek mijn voeten op de stoel en duik in elkaar en duik met m’n gezicht in m’n knien en zeg zachtjes huilend: “...en dan kom ik te laat, heel erg te laat en dan bent u boos op mij.”
Natuurlijk ziet meneer De Man mijn broekje nu, en zelfs een paar haartjes die er buitenuit piepen, daar heb ik van tevoren voor gezorgd. Maar hopen dat ie geen natte plek ziet, maar het gaat allemaal zo vanzelf en zo onschuldig, dat als ie er is, hij ‘t vast niet ziet. Natuurlijk kan ie dan niet blijven kijken, ik weet immers dat ie daar niet tegen kan. En zou tegen zo’n zielig huilend meisje dan boos moeten zijn? Wat doe je dan als man, zelfs al ben je therapeut, dan ga je toch troosten, niet? Ach meiden, mannen zijn vaak zo’n open boek, nou!
‘t Mooiste is dat ik er zelf ook zo’n beetje in ga geloven. Ik voel me echt heel zielig, en het huilen gaat vanzelf. Dikke hete tranen. En maar mompelen van: het spijt me zo, ik heb het niet zo bedoeld, ik zal het nooit weer doen.
Hij is naast me komen staan en legt zijn arm om m’n schouder.
“Stil maar, stil maar,” troost hij me. En ik laat me troosten
Ik vlei m’n gezicht tegen z’n buik als m’n laatste tranen vallen en hij streelt m’n haren, die schat.

Dan kijk ik naar hem op, met mijn grote onschuldige ogen naar hem op. En pruil.
Oh Marny, wat is het heerlijk om te pruilen. Dat woord alleen al, daar ben ik gek op. Tuurlijk een risico dat ie net als P. boos zal worden. Maar hij is P. niet. Gelukkig niet. Hij is De Man, ik bedoel echt ..De..Man, snappie? Hij wordt niet boos, hij wordt week. Hmmmmm...
En dus pruil ik op m’n aanhankelijkst: “mag ik even liggen...”
Hij helpt me zelfs omhoog, m’n mannetje, en natuurlijk laat ik m’n knien knikken. Nou ja, ik ga dus met knikkende knien naar z’n therapeutensofa en hij me ondersteunen. Tjsa wat wil je. Dat laat je toch niet gaan als meisje. Dus ik lt me helpen. Zorg ervoor dat ie m’n borsten voelt. En hopen dat m’n tepeltjes daar stijf van worden.
Laat me dan op de sofa zakken, kijk ‘m nog even dankbaar aan (en zie dat ze inderdaad stijf zijn geworden) en laat me dramatisch vallen. Op m’n buik natuurlijk, want van mijn billen moet ik ‘t hebben, bij hem wel, da’s me allang duidelijk geworden (wat dus niet betekent dat je alles als meisje in moet zetten, toch).
Ik ga woest met het kussentje in de weer om m’n gezicht in te verbergen. Tuurlijk kijkt hij daarnaar. Zodat ik intussen ervoor kan zorgen dat m’n rokje nu helemaal opkruipt.
En ik begin weer te jammeren. Da’s nog ‘t lastigst van alles, want door dat gedoe ben ik natuurlijk allang niet verdrietig meer, dus die tranen zijn er niet zomaar. Maar ik heb gelukkig het kussen en m’n eigen handen, en m’n lange haar. Nou, als je je dan niet kunt verstoppen? Jaren van oefenen, niet, dat kennen jullie wel, of niet soms? En intussen toch voor dat gaatje zorgen om ongemerkt door heen te koekeloeren. Lang leve het lange haar. Da’s al dat borstelen wel waard.
Dan begin ik te vertellen. Over dat mijn Mistress. Dat ik zo heel veel van haar hou (misschien een beetje overdreven, maar toch), dat ik haar zo mis, dat ze er nooit is (heel erg waar), dat ik me zo schuldig voel, dat ik zo brutaal ben, dat ik het haar zo moeilijk maak, dat ik het niet kan helpen, dat ik er niks aan kan doen (nou ja, da’s eigenlijk ook wel zo, maar, zucht, nou..).
En ik begin er weer helemaal in te geloven. Ik voel me zo zooo zielig worden, de traantjes komen weer als vanzelf, zeker als ik zeg dat ik me zooo schuldig voel.
Tuurlijk troost hij me weer en streelt me heel lief. Hij is ook heel lief. En nu, nu ik dit zo opschrijf, voel ik me eigenlijk best wel een kreng. Maar ja, had ie me me maar niet meteen moeten slaan, toch? Ja toch?
In ieder geval snik ik nog lekker na zodat hij de vrijheid heeft ook m’n schouders en m’n rug te strelen. En weet ik dat ie m’n broekje weer ziet. Hoe? Doordat ie net even anders streelt. En ik er op zit te wachten denk ik.

Hij streelt heerlijk en even laat ik m’n plan varen. Heb ik niet genoeg bereikt? Hij is zo teder, meneer De Man.
Maar ja, wat ik wil gaan zeggen past daar dus ook wel heel erg bij, zodat ‘t daarna als vanzelf gaat.
“Waarom bent u zo aardig tegen mij?”
Ik mompel het zodat hij moeite heeft om het te horen. En zo nog geen antwoord hoeft te geven.
“Waarom bent u zo aardig tegen mij, zo lief, zo lief.”
Hij stopt met strelen en heel langzaam draai ik me om.
Steun op m’n elleboog. Zoek z’n hand. Pak die vast. Een warme zachte hand. En kijk in z’n ogen. Mijn ogen groot en verlangend. En kijk ik in de diepte van z’n ziel. Vol verlangen.
“U bent de enige die me begrijpt,” fluister ik hees, “de enige.”
M’n stem klinkt zwoel en vol verwachting. Mijn lippen openen zich. Ik biedt me aan. Ik zie zijn verlangen, ook zijn lippen openen zich en ik trek hem heel zachtjes naar me toe en sluit mijn ogen.....


Reacties en brieven:

Marny: Bezwijken

Hij Van Wie Zij Is: Opvoeden is een vak

Janneman: Pedagogie, opvoeding, correctie en wat dies meer zij

Janneman: Wiedergutmachung



Janneman

“U bent de enige die me begrijpt,” fluistert ze hees, “de enige.”
Haar stem klinkt zwoel. Haar lippen openen zich en ze trekt me heel zachtjes naar zich toe. Ze sluit haar ogen.....
Hoe kan ik daar nou ooit weerstand aan bieden? Na al die deemoed, die eerlijke schaamte, die opperste verwarring, die oprechte coperatie? Haar grote, vochtige kijkers, het gefriemel van haar handen en vingers, het geschuifel op de stoel; haar hele lichaam spreekt maar n boodschap: dit meisje is in verwarring, worstelt enorm en moet geholpen worden. Wat ze zegt is daar slechts een overbodige aanvulling op, sluit daar ook naadloos bij aan. Als ze Swahili had gesproken had ik haar ook moeiteloos begrepen: ze is verdrietig en eenzaam, ze worstelt met haar gedrag en het gebrek aan aandacht van haar Meesteres, ze voelt zich onbegrepen en onbemind. Ze wekt niets dan deernis bij mij op. Ik kan haar Meesteres ook niet begrijpen. Dat die dit prachtige schepsel, dit wondermooie lijfje, dit lelieblanke karakter, deze gevoelige geest op afstand houdt. Ik zou haar direct in huis nemen, haar in mijn armen nemen en haar nooit meer loslaten. Waarom haar Meesteres dan niet? Zelden ziet ze haar, nog minder is zij er voor haar, bijna nooit geeft zij haar de aandacht die zij verdient.
Ik schaam mij inmiddels diep dat ik haar geslagen heb. Ze had het niet verdiend, weet ik nu. Ze deed haar best, haar uiterste best. Alleen de chaos in haar hoofd hinderde haar in haar pogingen om het goed en stipt te doen. En wat doe ik dan? Ik moet haar zonodig met de cane geven! Op haar blote kontje nog wel!!
Datzelfde kontje ligt nu voor me, verpakt in een keurig onderbroekje dat ik zowat voor de helft kan zien. Zover is haar rokje opgekropen en ik weet niets anders te doen dan ernaar te kijken. Ik zou haar moeten waarschuwen dat ze er niet decent bij ligt, iets waar ze ongetwijfeld niets aan kan doen want ze heeft net zo intens verdrietig liggen snikken. Maar nee, ik moet zo nodig de lichtblauwe, piepkleine bloemetjes van haar broekje bestuderen, de wijze waarop het haar prachtige billen omspant en de naad daartussen accentueert, de naden van haar kruisje langslopen en – geef het maar toe jongen – de vrij grote vochtige plek in de gaten houden die midden in dat kruisje zit. Misschien heeft ze wel een paar druppeltje geplast. Dat is haar niet kwalijk te nemen na die slagen met de cane en al die emoties erna.
En nu, nu sluit ze dus haar ogen en haar mond opent zich. Haar vochtige lippen, het rode puntje van haar tong, die metafoor van wat ze tussen haar benen heeft en wat mij steeds harder aantrekt en waartegen ik zometeen geen weerstand meer kan bieden. Even voel ik haar aan me trekken en dan geef ik toe. Mijn mond sluit zich over de hare, mijn overspannen tong zoekt de hare, ons speeksel mengt zich als een voorbode van de uitwisseling van sappen die – onvermijdelijk – nog zal volgen. Ik kus haar innig, sla mijn armen om haar heen en trek haar tegen me aan. Haar borsten pletten tegen mijn borstkas, haar tepels duidelijk voelbaar. Ze trilt, ze haalt geen adem meer, ze geeft zich volledig over.
En ik geef me aan haar. Onvoorwaardelijk. Weg zijn al mijn voornemens om mij te gedragen zoals het hoort, zoals het een therapeut betaamt. Weg zijn al mijn ideen om haar bij te staan, om haar te helpen. Weg zijn mijn theorien over wat haar problemen zijn. Alles is weg. Er is alleen nog maar mijn hart, dat klopt in haar ritme, mijn bloed dat door mijn lichaam jaagt en mijn in razend tempo toenemende passie voorziet van iets tastbaars: een pijnlijk kloppende penis.
Ze voelt het gelukkig nog niet, maar het kan niet lang meer duren. Ik trek haar steeds dichter tegen me aan en zij kruipt steeds sneller naar me toe. Onze monden zijn steeds onstuimiger bezig, wild nu haast, het kan niet lang meer duren of ik zal haar van pure passie bijten.
Met haar mond nog steeds op de mijne krabbelt ze naar me toe, klimt over me heen en laat zich op me zakken. Haar kruis raakt het mijne en ik voel haar verstijven als ze me voelt en beseft wat dat is........



Eva

Lieve Meiden,
ik schaam me zo.
Natuurlijk omdat ik jullie niet durfde terug te schrijven.
Niets heb ik van me laten horen al die maanden.
Maar nog meer om wat er gebeurde nadat ik jullie voor de laatste keer schreef.
Jullie weten dat ik in therapie was bij die De Man.
Zo blij met jullie advies was ik.
Tjemig, ik had hem helemaal in m’n zak.
Nou, eigenlijk in m’n slipje. Ha ha.
Want ik wilde wraak. Die De Man, alsof ie met me kon doen wat ie wilde. Me vermanend toespreken van dat ik niet te laat heb te komen en zo. Dat ik een verwend schoolmeisje ben. En me dan in plaats van me serieus te nemen als z’n clinte een pak slaag geeft.
Dus speel ik het zielige miskende meisje. Wat door niemand begrepen wordt.
Oh wat is dat leuk om zo geraffineerd met de gevoelens van een man te spelen. Mannen zijn toch rare wezens, nietwaar meiden, uiteindelijk toch alleen maar bezig met hun pik, toch?
Dus ik speel dat spelletje met hem en weg is t’ie. Niks geen therapeut De Man meer te bekennen.
Ik laat m’n stem zwoel en smachtend klinken, m’n lippen openen zich, ik biedt me aan.
Hij kust me.
Oh, meiden, ik weet het, ik moet verder schrijven, maar het is moeilijk zoooo moeilijk.
Want ik voel zijn tong. Weet dat ik hem nu moet spugen. Uit moet lachen. Jij klein vies mannetje.
Maar ik kus terug. Ik voel dat hij me naar zich toetrekt. En ik laat het toe. Voel de warmte van zijn lijf. De passie van zijn gebaren. Zijn begeerte naar mij.
Oh het is zo verschrikkelijk, ik laat me gaan.
Hij zweep me op. Ik kus hartstochtelijk en buig me over hem heen.
Voel zijn lijf, voel zijn pik.
Zijn pik, zo stijf.
Zo lang geleden dat ik die heb gevoeld. Ik voel een waas voor mijn ogen. Ik sidder. Mijn lijf wordt slap. Mijn kruis raakt het zijne. Ik geef een kreet.
Geloof ik, want even verlies ik alle besef van tijd. Mijn slappe lijf tegen het zijne. Zijn stevige armen drukken me nog sterker tegen hem aan. Ik verdwijn.
Langzaam draait hij me om. Legt me op mijn rug.
Machteloos voel ik me.
Mijn ogen gesloten wacht ik nu af.
Hij opent mijn benen, betast mijn natte slipje. Ik ben geil en wil wat hij wil.
Hij bijt me. Bijt mijn slip. Bijt mijn lipjes. Hij blijft bijten of kust hij me nu? Mijn slipje verdwijnt, want nu voel ik zijn speeksel. Zijn lippen. Zijn tong. Zijn tanden. Hij bijt me echt.
Dan weet ik niet meer wat hij doet. Ik voel alleen nog maar. Voel de geilheid in me stromen, het genot dat me vervult.
Ik kom.
Tranen vullen mijn ogen. Stromen langs mijn gezicht.
Ik huil.
Waarom?
Ik weet het niet.
Ik heb gekregen wat ik wil.
Ik ben de sterkste. Niemand is mij de baas.
Maar ik ben niet sterk.
Ik wil niet sterk zijn. Ik huil.
Als een waas zie ik De Man naar me kijken.
Ik zie zijn verwarring.
Hij is knap, De Man. Sterk, een echte man.
Maar zoek ik dat? Ik was hem de baas. Wil ik dat?
Ik ben van Mijn Meesteres. Was van Mijn Meesteres.
Ik ben op zoek.
Ik sluit mijn benen en mijn ogen.
Langzaam kom ik tot rust.
Zonder antwoorden, leeg voel ik me.
Dan hoor ik die rustige vertrouwenwekkende stem van De Man.
“Het is vijf uur, juffrouw Eva. Uw tijd is voorbij. Zullen we een nieuwe afspraak maken?”
Ik knik zonder mijn ogen te openen.
Ik hoor hem naar zijn bureau lopen. Door een boek bladeren.
“Wat zegt u van volgende week, zelfde tijd?”
Met hese stem zeg ik: “dat is goed.”
Ik ga rechtop zitten, breng mijn kleding in orde. Sta op en verlaat de ruimte. Ik durf niet om te kijken, weet niet of hij me na kijkt.

Ik ben niet gekomen, die volgende week.
Heb me ziek gemeld.
En geen nieuwe afspraak gemaakt.
Ik mijd iedereen, ook Mijn Meesteres.
Hij heeft me een paar keer gebeld, maar ik was er niet.
Vroeg of ik terug wilde bellen. Dat deed ik niet.
Nu wil hij dat ik volgende week kom.
Meiden, wat moet ik doen?

Ik voel me zo verward.
Hij is aantrekkelijk heel aantrekkelijk.
Maar wil ik wel een man?
Een man wie ik de baas ben?
Of ben ik helemaal hem niet de baas?
Ik heb zo lang geen man gehad. Veilig was dat. Mijn Meesteres was lief voor mij. Maar ik niet voor haar. Ik wilde dat ze harder was. Me aanpakte, aandacht voor me had.
Als ik me klein voelde, voelde ik me veilig.
Maar ik wilde me niet klein voelen.
Oh meiden, die grote mond van me.
Alles durf ik te zeggen, alles durf ik te doen, iedereen kan ik aan.

Ik mest naar therapie.
Ik had dat niet nodig. Vond ik.
Zeker niet van zo’n charlatan als jullie schreven.
Ik wond hem om m’n vinger.
Zo gemakkelijk.
Toch verloor ik. Ik voelde alleen maar lust.
Ik verloor alle controle.
Ik verloor mezelf.
Sindsdien durf ik niets meer.
Ik schaam me zo.

Eva



Marny

Lieve Eva,

Ik heb je verhaal met groeiende belangstelling en verbazing gelezen.
Het was z herkenbaar.
Ik kan me z goed voorstellen dat je verward bent.
Helemaal gek word je ervan.
Dan wil je wel en toch ook weer niet.
Zo wil je die man maar je wilt ook je meesteres nog niet loslaten.
Dat brandende verlangen in je buik, moet je daar nu aan toegeven?
Of moet je dat, zoals ons geleerd is, tegenhouden en afwachten.

En toch ...
hmm ...
lijkt het me fantastisch ...
alle controle verliezen ...
jezelf verliezen ...
in de armen van meneer de Man...
... hmm
Ik kan ergere dingen verzinnen hoor.
Ik zou teruggaan.
Maar ja ... k ben dan ook een verschrikkelijk nieuwsgierig aagje.
Jij ook?

Sterkte met je beslissing
een knuffie van Marny



Nawoord

Dit is het verhaal van Eva's Therapie.
Het is eerder verschenen als onderdeel van “Therapeuten & Clinten.
Zoals het hier is opgenomen, begon het allemaal bij Eva's reactie op de therapie die mevrouw M. volgde bij therapeut P.: “Afzonderlijke Golven”.
Wat er daarna gebeurde is hieronder te lezen.

Maar eigenlijk ligt de kiem van Eva's Therapie veel eerder.
Eigenlijk ontstond het allemaal toen Eva ging reageren op een Bod op haar door Hij. Dat is hier te lezen: “Een Slavin wil Aandacht“.
En ja, je kunt natuurlijk alles laten beginnen met het moment dat ze zichzelf te koop aanbood via een veiling geleid door mijzelf: “Eva's Veiling“.
In alle gevallen heb ik zeer van onze onstuimige Eva genoten.
En nu maar hopen dat therapeut De Man haar niet al te veel aan banden legt in een volgende sessie. Want wij houden best wel van dat onstuimige (hoezeer wij -meesters zijnde- ons daar tegen te weer moeten stellen).
reintoch



© Eva & Janneman


  een brave sub is een saaie sub  


      naar het vorige hoofdstuk naar het volgende hoofdstuk      


Een verzoek!
Deze site is bedoeld voor discussies/verhalen/vragen/weetjes die wat langer blijven staan.
We willen jullie daarom vragen:
  zorgvuldig te zijn in het opstellen van een reactie.
  kijk even naar de opmaak.
  corrigeer type- en spelfouten
      (een eenvoudige spellingscontrole verschijnt bij de voorbeeldweergave).
  en maak gebruik van de vele opmaak mogelijkheden.
  Echt: het is niet ingewikkeld.
  En wist je dat achter de   button een heleboel verschillende     zitten?


geef hier je reactie op het verhaal en/of op de commentaren van anderen
Je Onderwerp:

Vermeld hier onderwerp, of kopje, of samenvatting, of blikvanger van je reactie.
Je reactie:
Gebruik Opmaakbuttons
Selecteer tekst en klik op de button
of: klik 1 maal voor begincode en nogmaals voor sluitcode
Voor uitleg van de buttons: glij er overheen met je muis
Vet Cursief Onderstrepen maak tekst heel klein maak tekst klein maak tekst groot maak tekst extra groot centreer maak een lijst met bullets maak een genummerde lijst
voorbeelden van de beschikbare fonts + instructie opmaak hulp: geeft uitgebreide uitleg -ook van diversen- plus extra mogelijkheden!
onderstaande buttons geven direct resultaat (selecteer dus geen tekst!):
een kop maken: vet + groot (geen tekst selecteren) plaats je e-mail adres (geen tekst selecteren) Maak een hyperlink (geen tekst selecteren) Voeg clipart plaatje toe (geen sluitcode!) trek een lijn (geen sluitcode) maak wit/spatie (geen sluitcode!) maak een dichte bullet (geen sluitcode!) maak een open bullet (geen sluitcode!) maak een vierkante bullet (geen sluitcode!) maak een een curren - een soort bullet (geen sluitcode!) maak het copyrightteken (geen sluitcode!) { voor gebruik BINNEN opmaakcode (geen sluitcode!) } voor gebruik BINNEN opmaakcode (geen sluitcode!)  ECHTE komma: voor gebruik BINNEN opmaakcode van een TABEL (geen sluitcode!)

Inlognaam: Gebruiksaanwijzing:
Geef je Inlognaam en Wachtwoord.
Aanmelden is verplicht, kostenloos en heel eenvoudig!
Maak gebruik van de vele opmaakbuttons hierboven!
Wachtwoord:
Opties: Je mag HTML opmaakcode in je bericht gebruiken
Activeer eventuele links in je bericht
Actie: