Spanking Forum » Verhalen Forum » verhalen van Paul Gérard » Kostschool voor Moeilijk Opvoedbare Meisjes » Een onderonsje I
« Vorig verhaal Volgend verhaal »

 

Een verhaal van:  
Paul Gérard


  Oppasser


Beoordeling: nog geen
Vind je dit verhaal erg goed
of juist niet
geef dan hier je waardering:
 (Waardeer!)
Aantal waarderingen tot nu toe: 0

Gepost op maandag 07 november 2011 - 06:16 pm:       


Een onderonsje I



Moniek als Klasse-Oudste: kan dat?



Het was niet moeilijk geweest, haar eerste optreden als Klasse-Oudste.
Ze was de klas binnen gelopen en had alleen de lerares vragend aangekeken. Die had instemmend geknikt. Alle meisjes waren onmiddellijk met hun huiswerk gestopt. Ze keken haar aan. Heel neutraal, heel gewoon. Maar wel allemaal tegelijk.
“Inspectie,” had ze gezegd.
Veel te zacht, veel te lief.
Ze had zo graag met gezag gesproken, als vanzelfsprekend.
Maar het had niet uitgemaakt.
Zonder dat er een woord gezegd werd, waren de meisjes opgestaan.
Niet gehaast, niet gespannen, maar wel tegelijkertijd.
Ze liepen naar de lange blinde muur van het klaslokaal, nog steeds heel ontspannen, nog steeds zonder dat er een woord gesproken werd, en zochten hun plaats in de rij.
Zo vormden ze één lijn. Even werden de laatste plooien in hun kleding weggestreken. Toen namen ze, zonder dat daar een bevel toe werd gegeven, een identieke houding aan: de benen licht gespreid, armen los langs het lichaam, het hoofd rechtop, de blik naar voren.
En toch stonden ze daar ontspannen. In het gelid, en zelfs op het eerste gezicht keurig gekleed. Maar niet stram, niet strak. Net alsof ze wilden zeggen: wij zijn je klas, jij bent onze Klasse-Oudste. Wij zijn niet bang voor je. Jij bent er voor ons. Wij zijn er voor jou. Wij willen er voor jou zijn. Kijk, wij zijn netjes gekleed, dat hebben we gedaan omdat jij dat van ons moet verlangen. Daarom was het herschikken van onze kleding zo eenvoudig. Want we wisten dat je komen zou en we wilden dat je ons zó zou vinden: precies zoals het hoort en zonder dat je ons ook maar in iets hoeft te corrigeren.
Maar alsjeblieft, speel het spel met ons, loop langs onze rij, kijk iedereen aan. En raak iedereen aan: strijk die laatst plooi uit onze kleding, schik die dasspeld tot hij perfect in het midden zit, verwijder dat kleine pluisje, ook al is het onzichtbaar.

Instinctief deed Moniek wat ze van haar verlangden.
Meer nog. Want al haar bewegingen waren liefdevol, haar verbeteringen in hun kleding zorgzaam, haar aanraking teder. Eerst was dat nog aarzelend geweest, niet gek als je wist dat Maartje de eerste in de rij was die ze moest inspecteren -natuurlijk, zij was het groentje nu, en had Aya als Mentor gekregen: duidelijk de jongste van het hele stel en apetrots dat ze Mentor mocht zijn - en nog wel van Maartje.
En Maartje zelf? Ze had verwacht dat die bij haar eerste aanraking zou verstijven. Het maakte haar des te voorzichtig. Maar Maartje verstijfde niet. Integendeel, bij haar eerste aanraking voelde ze een lichte huivering door het meisje heen gaan. Ze zag dat haar ogen zich zelfs even een fractie van een seconde naar binnen keerden. Alsof ze er van genoot. Zou dat mogelijk zijn? Zou Maartje haar ontluistering als een bevrijding hebben ervaren? Zou ook zij eigenlijk niets liever willen dan geleid te worden, en macht en verantwoordelijkheid als last ervaren? Net zoals zijzelf? Hoe dan ook: Maartje gedroeg zich lief en gedwee en ze merkte nu al dat het beeld dat ze van haar had als meedogenloze bitch aan het veranderen was.
Ze merkte dat het inspecteren van de meiden haast moederlijk aanvoelde. Heel anders dan het bazige waar ze zo bang voor was geweest. Zó was Klasse-Oudste zijn zo erg nog niet....
Zodat ze, toen ze op het eind van de rij aangekomen was en ze eerst Juliette en daarna Marjan mocht inspecteren, zich ook bij hen op haar gemak voelde. Even waren al haar duistere gevoelens jegens hen verdwenen en was ze blij dat ze ook hun blazer mocht gladstrijken, ook hen even aan mocht raken. Ze kon het niet laten om zelfs even de haren uit Marjans gezicht te strijken. Maar weerstond de neiging om haar daarna verliefd aan te kijken. Zodat ook de blik die ze terug kreeg volmaakt neutraal was. Gelukkig! Ze wist zeker dat ze met een nieuwe afwijzing van Marjan niet had kunnen omgaan.

Ze deed een stap terug en keek naar de volmaakt eenvormige rij meisjes. Ze keek naar de lerares, en zag haar tevredenheid, nee, zag haar trots. Wist dat die trots zich over de school zou verspreiden.
Keek weer naar de meidenrij. Zag dat die trots terecht was: ze vormden inderdaad de perfecte kostschoolklas. Zelfs Nina was zichtbaar niet langer alleen. Ze stond gedwee tussen haar grootste rivalen Zofia en Marcha in. Bij het herschikken van hun kleding had Moniek gemerkt dat ze zelfs even naar Marcha opkeek als om te bevestigen dat zij haar nieuwe Mentor was - en niet alleen haar nieuwe plaats kende, maar ook accepteerde.
En hoewel geen van de meisjes ook maar iets zei -verbaal of non-verbaal, wist ze dat zij ook tevreden over haar waren.
Blij zelfs met hun nieuwe Klasse-Oudste.
En daarmee verdwenen -voor even- al haar twijfels.


De rest van de ochtend en middag was het alsof het een gewone schooldag was. Er werd volop gelachen en gekwebbeld, maar nooit geschreeuwd. De nieuwe mentoren werden uitgetest door hun pupillen, maar nooit stond hun gezag ter discussie. Er werd met overgave geplaagd, vooral door de nieuwe groentjes onderling als om te zien hoe de nieuwe rangorde er uit zou zien, maar nooit ontstond er ruzie. Kortom, de klas gedroeg zich voorbeeldig en nooit hoefde Moniek haar gezag te laten gelden.
Nee, eigenlijk was het voor haar bijna als voorheen. Met twee uitzonderingen: nu waren het de mentoren die haar gezelschap opzochten in plaats van dat van Maartje. En hadden de meisjes allemaal één of andere reden om haar om advies te vragen. Niet het advies wat ze moeilijk zou vinden om te geven, zoals kostschoolregeltjes of zo, maar simpele vragen als ‘kun je die vlek nog zien, of moet ik iets schoons aan doen’, of ‘word je dikker van pudding of van slagroom’.
Kortom, het was bijna gezellig en ze voelde zich niet alleen hier thuis, maar ook gewenst - ook al besefte ze dat ze dat vooral aan de meisjes te danken had, niet aan haar kwaliteiten als Klasse-Oudste. Maar omdat ze zelf absoluut niet de behoefte ervoer om zich daarop te beroepen, voelde het allemaal heel erg o.k. Dus toen ze na de middaglessen even terzijde genomen werd door Tess die haar te kennen gaf dat er van haar als Klasse-Oudste verwacht werd dat ze zich de rest van de middag bezig zou houden met haar Gidsmeisje -op haar eigen privé kamer- was het met de nodige spijt dat ze de klas verliet.


vrije tijd

En nu zat ze op haar eigen kamer. Met Meisje Juliette.
En ze had geen flauw benul wat ze met haar doen moest.
Nee, erger, wat ze sowieso hier moest doen.
Het liefst zou ze in haar bed kruipen met de dekens over haar heen, diep daaronder weggedoken.
Maar dat zou wel niet de bedoeling zijn.
Ze had het hoogste bereikt wat er als kostschoolmeisje te bereiken viel, maar nog nooit had ze zo weinig te vertellen gehad over wat ze kon doen of laten. Sterker nog, ze had geen idee wat er van haar verwacht werd. Hier was ze in een kamer die de hare was zonder dat ze die kende. Met een meisje wiens Gids ze moest zijn zonder dat ze wist waarheen ze haar zou moeten leiden.
Erger, een meisje dat ze helemaal niet wilde zien. Dat ze het liefst zo ver mogelijk weg wilde sturen. Uit haar ogen, weg uit haar kamer, weg van de Kostschool, weg van iedereen maar vooral: weg van Marjan. Marjan die ze zo miste, maar die hier niet kon zijn, om om, om haar. Omdat zij, deze Juliette, dit Meisje, daarvoor gezorgd had. Kon ze haar maar gemene opdrachten geven, haar afschuwelijke dingen laten doen, haar laten weten hoe zeer ze haar haatte.
Maar dat mocht ze niet. Nee, nietwaar, dat kon ze niet. Zo zat ze niet in elkaar. En bovendien, haar haten? Haatte ze Juliette? Kon ze haar maar haten!
Wat ze zag was een meisje dat zich net zo ongemakkelijk voelde als zij, dat ook niet wist wat er van haar verwacht werd. Ook al was ze een meisje van vijfendertig, jong gemaakt door die belachelijke staartjes in haar haren, haar stomme brilletje van gewoon glas, haar blote knieën, zwarte kniekousenen, dat domme Mickey Mouse horloge, gestript van alle sieraden en make-up. Nee, ook weer fout. Juliette voelde zich weliswaar ook ongemakkelijk, maar niet om hoe ze er uitzag. Hoe belachelijk dat ook was, je kon zien dat ze daar vrede mee had. Dat ze zich gewoon gedroeg als meisje -ook al was ze dat niet- maar dat ze niet wist hoe ze zich moest gedragen naar haar, Moniek. Zij was Klasse-Oudste en ze gedroeg zich niet als Klasse-Oudste. Ze was het zelf die maakte dat ze zich ongemakkelijk voelde. Zij was het die zich niet wist te gedragen. Ze wilde huilen, maar stond het zichzelf niet toe. Als Klasse-Oudste mocht ze niet huilen, zeker niet voor haar Gidsmeisje. Boos draaide ze zich van haar weg.
Zodat ze niet kon zien hoe Juliette reageerde. En hoe onverwacht die reactie was.

Want Juliette knielde voor haar neer. Even leek het alsof ze Monieks voeten zou gaan kussen, maar ze volstond met haar hoofd deemoedig gebogen te houden.
Boos wilde Moniek zich weer naar haar toedraaien, maar het beeld van het deemoedige meisje zoog al haar boosheid weg. Verbaasd vroeg ze Juliette:
“Waarom kniel je voor mij?”
“Mevrouw Maartje wilde dat, mevrouw Moniek. En ik dacht...”
“Mevrouw Maartje? Mevrouw Moniek?”
“Maartje wilde dat ik haar zo zou noemen en ik dacht dat u dat ook...”
“U? Ik ben geen ‘u’. Ik ben toch geen lerares? En anders zeg je toch ook geen u tegen me? Niemand doet dat. Ook niet nu ik Klasse-Oudste ben. Trouwens, het schijnt dat je me dan ‘mejuffrouw’ moet noemen. Belachelijk. Als je het maar laat.”
Juliette probeerde het opnieuw.
“Op haar kamer moest ik Maartje altijd heel speciaal behandelen. Dan gaf ze me steeds opdrachten. En omdat u -ze bloosde terwijl ze zich verbeterde- sorry, je me geen opdrachten gaf, dacht ik... u, je, zag er zo hulpeloos uit dat ik, sorry, dat had ik niet mogen zeggen, sorry.”
Schuldbewust keek Juliette weer naar beneden.
“Waarom mag je dat nou weer niet zeggen? Dat ik hulpeloos ben? Dat ben ik toch ook? Zo voel ik me in ieder geval.”
Moniek dacht even na.
“Je bedoelt dat een Klasse-Oudste niet hulpeloos mag zijn?”
“Ja, nee, ik bedoel eigenlijk dat u, je, niet goed wist wat je moest doen. Niet dat je echt hulpeloos was. En Mevrouw Maartje was mijn Gids, dus dacht ik, als ik net zo doe als toen...”
“Wat voor opdrachten moest je voor haar doen.”
“Oh huishoudelijk werk en zo. Haar aan en uitkleden, maar dat heb ik nooit echt hoeven doen. En vooral dingen doen op de grond, op mijn billen.”
“Hoe bedoel je, op je billen?”
“Mag ik het voordoen?”
Moniek knikte.
Juliette trok haar rokje omhoog en ging op haar billen zitten.
“Zo moest ik de vloer poetsen.”
Ze schoof met haar billen over de vloer.
“Ze wilde mijn broekje zien. Ook als ik moest bukken. En ik moest ook kruipen voor haar.”
Ze kroop op haar knieën naar Moniek terug.
“Oh jee!”
Ze sloeg verschrikt haar hand voor haar mond.
“Nu weet ik het ineens weer. Als ik niets te doen had, mocht ik helemaal niet voor haar neerknielen, dan moest ik gaan staan,” ze voerde meteen uit wat ze zei, “tegen de muur en met mijn gezicht en mijn borsten er tegenaan gedrukt.”
“Maar dat is toch heel akelig? Kom alsjeblieft terug.”
Opgelucht knielde Juliette weer voor Moniek neer.
“Het was ook heel akelig. Alles eigenlijk. Behalve...”
Onmiddellijk kreeg Juliette weer een hoofd als vuur.
“Behalve wat?”
“Dat durf ik niet te zeggen.”
“En als het moet?”
“Dan ook niet?”
“En als je anders gestraft wordt?”
“Dan moet u me maar straffen?”
“Rare.”
Moniek streelde Juliette door haar haar.
“Ik wil je toch niet straffen? En iedereen weet toch sinds de Tuchtraad wat Maartje je liet doen?”
Ze streelde verder.
“Vond je het echt fijn?”
Juliette legde haar hoofd in Monieks schoot.
“Dit is veel fijner. Maartje deed dat ook. Voor het eerst was ze toen lief. Maar toen wilde ze dat ik haar, dat ik haar...”
“Dat je haar likte.”
Juliette keek Moniek aan, dankbaar voor haar hulp.
“Eerst moest ik haar rok zoenen, nou ja, dat deed ik tenminste. Toen trok ze haar broekje uit en moest ik onder haar rok... Ik durfde niet, maar ik moest. Ik heb het echt geprobeerd te weigeren hoor, echt, maar ze zei...”
“Dus toen zoende je haar op haar kutje. En toen likte je haar daar.”
“Ik heb het immers zelf gezien, stommerd,” kon ze niet nalaten daaraan toe te voegen.
Juliette knikte verslagen. Dat was ze helemaal vergeten. Moniek was plotseling binnen gekomen toen ze... Ze had verschrikt recht in haar ogen gekeken.
“Je wilde niet, maar je moest.”
Juliette knikte nogmaals, gretig nu.
“En toen vond je het lekker?”
Gelaten bevestigde Juliette Monieks vraag.
“Ik ehh, ik werd ehh geil... Ik kon... Moet ik ook jou?”
Of Juliette daarbij ook verwachtingsvol keek, wist Moniek niet, daarvoor schrok ze te veel.
“Nee, nee, ik heb zelf een...”
Nu was het Monieks beurt om een rood hoofd te krijgen.
“Ik ben Maartje niet,” herstelde ze zich, “ik wil je niet dwingen.”
“Je zou me niet dwingen, als je het me vroeg,” antwoordde Juliette, “maar als je...”
Waarom kon ze toch haar mond niet houden.
“Als je?”
“Je zei dat je zelf... Oh jee, dat had ik niet mogen horen. Ik ben zo’n rund.”
“Je bent geen rund, ik..”
“Ik ben wel een rund,” zei Juliette haast fel, en dankbaar dat ze over het pijnlijke moment heen kon walsen “mevrouw Maartje zei dat ik een rund was, ik ben een rund omdat ik nog niks ben. Iedereen is een beest, op school. Het Hoofd is een koe. Dora is een varken. En Madame is een kip.”
“Oh, dan heb jij..”
Even dacht Moniek dat het Juliette was die Maartje verraden had. Maar dat kon niet, want Maartje had duidelijk op Marjan gedoeld toen ze zich tijdens de Tuchtraad niet meer kon beheersen. En dat klopte ook, want Marjan had strafregels moeten schrijven.
Maar verbaasd hoorde ze Juliette mompelen: “Ja, ik was het.”
Ook Juliette had strafregels moeten schrijven. Dus dan had Juliette niet alleen Maartje er in geluisd maar ook Marjan. Ze had ze alle twee op het strafbankje gezien. Nadat ze strafregels hadden zitten schrijven. In een soort bondje verbonden hadden ze daar gezeten, wachtend op hun straf. Het was Juliette geweest, al die tijd. Juliette had Marjan er niet alleen ingeluisd, maar ook tegen haar, Moniek, opgezet. Ze wist het, ze had het altijd al geweten...



© Paul Gérard



verhalen maken dromen waar


      naar het vorige hoofdstuk naar het volgende hoofdstuk      


Een verzoek!
Deze site is bedoeld voor discussies/verhalen/vragen/weetjes die wat langer blijven staan.
We willen jullie daarom vragen:
  zorgvuldig te zijn in het opstellen van een reactie.
  kijk even naar de opmaak.
  corrigeer type- en spelfouten
      (een eenvoudige spellingscontrole verschijnt bij de voorbeeldweergave).
  en maak gebruik van de vele opmaak mogelijkheden.
  Echt: het is niet ingewikkeld.
  En wist je dat achter de   button een heleboel verschillende     zitten?


geef hier je reactie op het verhaal en/of op de commentaren van anderen
Je Onderwerp:

Vermeld hier onderwerp, of kopje, of samenvatting, of blikvanger van je reactie.
Je reactie:
Gebruik Opmaakbuttons
Selecteer tekst en klik op de button
of: klik 1 maal voor begincode en nogmaals voor sluitcode
Voor uitleg van de buttons: glij er overheen met je muis
Vet Cursief Onderstrepen maak tekst heel klein maak tekst klein maak tekst groot maak tekst extra groot centreer maak een lijst met bullets maak een genummerde lijst
voorbeelden van de beschikbare fonts + instructie opmaak hulp: geeft uitgebreide uitleg -ook van diversen- plus extra mogelijkheden!
onderstaande buttons geven direct resultaat (selecteer dus geen tekst!):
een kop maken: vet + groot (geen tekst selecteren) plaats je e-mail adres (geen tekst selecteren) Maak een hyperlink (geen tekst selecteren) Voeg clipart plaatje toe (geen sluitcode!) trek een lijn (geen sluitcode) maak wit/spatie (geen sluitcode!) maak een dichte bullet (geen sluitcode!) maak een open bullet (geen sluitcode!) maak een vierkante bullet (geen sluitcode!) maak een een curren - een soort bullet (geen sluitcode!) maak het copyrightteken (geen sluitcode!) { voor gebruik BINNEN opmaakcode (geen sluitcode!) } voor gebruik BINNEN opmaakcode (geen sluitcode!)  ECHTE komma: voor gebruik BINNEN opmaakcode van een TABEL (geen sluitcode!)

Inlognaam: Gebruiksaanwijzing:
Geef je Inlognaam en Wachtwoord.
Aanmelden is verplicht, kostenloos en heel eenvoudig!
Maak gebruik van de vele opmaakbuttons hierboven!
Wachtwoord:
Opties: Je mag HTML opmaakcode in je bericht gebruiken
Activeer eventuele links in je bericht
Actie: