Spanking Forum » Verhalen Forum » Therapeuten & CliŽnten » Afzonderlijke Golven
« Vorig verhaal Volgend verhaal »

 

Een verhaal van:  
Paul Gťrard


  Oppasser


Beoordeling: nog geen
Vind je dit verhaal erg goed
of juist niet
geef dan hier je waardering:
 (Waardeer!)
Aantal waarderingen tot nu toe: 0

Gepost op zondag 06 november 2011 - 06:13 pm:       


Afzonderlijke Golven



waar Paul en Marny afwisselend dezelfde gebeurtenis beschrijven: zij de clÔent en hij de therapeut



een verhaal van Marny & Paul Gťrard


Inleiding door reintoch
Dit verhaal vormt een onderdeel van de cyclus “Therapeuten & CliŽnten“.
Het bestaat dankzij het feit dat schrijvers op elkaar zijn gaan reageren. Janneman verdient daarvoor de lof dat hij als eerste daarmee is begonnen.
Het is een buitengewoon vruchtbaar concept gebleken.
Brieven, reacties, en therapie sessies buitelden over elkaar heen.
Ik ben nog steeds bezig omdat toegankelijk te maken.
Er zit in al deze bijdragen voor ieder wat wils.
Van keiharde sm verhalen tot dromerige episodes.
Van verinnerlijkte zielsbeschouwingen tot komische plagerijen.
Het is ondoenlijke alle hoogtepunten hier te noemen (anders lukt het me nooit op tijd alles op de update datum van de site klaar te krijgen).
Maar voor mij vormt dit verhaal -op dit moment- in ieder geval het absolute hoogtepunt.
Het ontstond nadat de cyclus eigenlijk een beetje op een doodpunt was beland (want samen schrijven is denk ik ťťn van de allerlastigste vormen van schrijven). Ik had zelf de eer om die impasse te mogen doorbreken. Paul pakte de uitdaging op.
Zijn eerste bijdrage hier opgenomen is het resultaat.
Het verwijst volop naar wat er daarvoor had plaatsgevonden. Ik heb zoveel mogelijk die verwijzingen in de vorm van een link daar naar toe geplaatst .
Ook als er op een inhoudelijk interessante manier is gereageerd op een bijdrage, heb ik die voorzien van een link (lofuitingen en zo heb ik weggelaten -dit was bij plaatsing nog niet gebeurd).
Tot slot heb ik het mogelijk gemaakt om snel van bijdrage naar bijdrage te springen via het opnemen van deze links: , en .

Het is uiteindelijk een verhaal geworden waarbij in iedere bijdrage zowel verdergegaan wordt als teruggekeken maar dan vaak met een geheel eigen beleving (en soms zelfs invulling) van wat daarvoor gebeurde. En juist dŗt maakt dit verhaal zo spannend. Want steeds als je denkt dat je weet hoe het 'zit' blijk je weer op het foute been te zijn gezet. Blijkt de schurk geen schurk, of toch weer wel. De slet geen slet, of ....
Veel leesplezier

Inhoud:
Therapeut P: een nieuw gezicht een nieuwe visie?
Laaiend Vuur
Herbeleving
De Charlatan
Diagnose
Zou Hij
Id-Ego Hypnose
Wauw!
Boos?
Heel Even
Boos!
Alsjeblieft
Pijn
Magnifiek Uitzicht
Afscheid


© Paul Gťrard

verwijzing
volgende
vorige

Paul Gťrard

therapeut P.: een nieuw gezicht, een nieuwe visie?

We verplaatsen onze aandacht naar de praktijkruimte van therapeut P.
Therapeut P. zit achter zijn bureau, een schrijfblok voor zich.
Schuin naast het bureau staat een fauteuil, voor de cliŽnt, nu leeg.
In de hoek bevindt zich een divan, een klassieke behandeldivan, ook leeg nu.
Daarnaast een fauteuil, identiek aan de eerste, hier voor de therapeut bedoeld.
Het is mevrouw M. die binnenkomt.
Onze therapeut verzoekt mevrouw naast hem plaats te nemen en vraagt wat de klachten zijn, zijn pen in de aanslag.
Mevrouw M. schudt haar hoofd: “ik heb geen klachten maar een klacht.”
De therapeut kijkt haar onbegrijpend aan.
Mevrouw M.: “u bent toch ook van de tuchtcommissie van de NPV? De Nederlandse Psychologen Vereniging.”
De heer P. knikt instemmend, “maar wat...”
“Ik heb een klacht over een collega van u. Lid van de NPV.”
Heer P. zucht en legt zijn schrijfwerk neer om een formulier te pakken: “vertelt u het maar.”
“Ik ben onder behandeling van de heer de Man. J. de Man. De heer de Man kan zijn ogen niet van mij afhouden . Iets wat wederzijds is overigens .”
“De heer de Man is een therapeut. Zijn beroepshouding...”
“U heeft gelijk, maar daar gaat het mij niet om. De heer de Man heeft mij hard aangepakt. Hij heeft mij ontkleed, mij vastgebonden, mij gegeseld .”
De heer P. siste tussen zijn tanden: “zo zo zo. Ik ben bang dat dat het eind betekent van de bevoegdheid van...”
“Met zijn bevoegdheid was niets mis. Hij handelde na consultatie...”
“Professionele consultatie?”
“Zeker, psycholoog R.
“Dan heeft psycholoog R. dus naar uw inziens...”
“Mijn psycholoog heeft me eerst overgedaan aan zijn collega, de heer R . Na daarvoor zijn advies te hebben gevraagd.”
“Met uw toestemming?”
“Had hij die dan nodig?”
“Dat dunkt me wel. Zegt u nu zelf, overgedaan worden is toch voor een patiŽnt...”
“U ziet het verkeerd, ben ik bang. De heer M. had alle recht. En de heer R. ook. Ik ben...” “Het spijt mij mevrouw, maar uw recht als patiŽnt werd ernstig geschonden op het moment dat...”
“Ik heb geen rechten.”
“U heeft geen rechten? Maar waarom komt u dan bij mij?”
Mevrouw M. zuchtte. Dit ging niet volgens plan. Ze probeerde het opnieuw.
“Het ging pas mis toen mevrouw A. er bij kwam .”
“Mevrouw A.?”
“Nou ja, Anima heet ze. Ze was mijn vriendin. Is. En na wat er allemaal gebeurd is...”
De heer P. keek haar vol verwondering aan.
“Anima is ook een patiŽnte. Niet van de heer M., maar van de heer R . En toen dus daarna ook van de heer M., de heer de Man .”
“Ook overgedaan?”
Mevrouw M. keek hem vragend aan: “Overgedaan? Hm, zo zou je het ook kunnen stellen. Maar nee, ik denk eigenlijk meer uitgeleend. Ja, uitgeleend is de correcte formulering.”
“Maar mevrouw M. Uitlenen doet men niet. PatiŽnten leent men niet...”
“Maar het was voor zijn eigen bestwil.”
“Voor wiens bestwil?”
“Nou voor de Man natuurlijk. Die had hulp nodig . En door mijn vriendin aan hem uit te lenen, kon hij eindelijk leren mij aan te kunnen. Door haar te laten toekijken, kon hij mij mijn lesje leren. Durfde hij dat dan eindelijk, denk ik. Omdat dat dan ook goed voor haar zou zijn. Om te kijken naar mij, bedoel ik .”
“Maar mevrouw, therapie is geen kijkdoos. U heeft recht op privacy, op....”
“Ik heb u toch al gezegd dat ik geen rechten heb. Nou ja, ik bedoel... Als u nu gewoon even luistert. Daar bent u toch zo goed in?”
De heer P. knikte gelaten. Dat was waar, daar was hij heel goed in. Ook zijn empatisch vermogen werd alom geroemd. Maar deze vrouw... Hoe ze sprak, hoe ze bewoog, wat ze zei.... het was verontrustend.
Maar ze had gelijk. Hij zou proberen te luisteren.
“U heeft vast helemaal gelijk. Dat wat mijn therapeut deed ethisch helemaal niet door de beugel kan. Maar het is een goed mens. Hij bedoelde het goed. Ik zie u nu al weer schudden dat dat niet terzake doet, maar het is wel zo. En uiteindelijk ben ik er beter van geworden. Heeft het me goed gedaan. Is mijn vriendschap met Anima heel hecht geworden. En heb ik ook wat meer vertouwen in hem als therapeut gekregen. Echt waar.”
“Dus u wilt geen klacht indienen tegen de heer de Man?”
“Niet echt.”
“Neemt u het mij kwalijk als ik zeg dat ik u niet kan volgen. U wilt tegen de heer de Man wel of geen klacht indienen?”
“Nou een beetje. Kijk, zie. Het is dat hij. Ik bedoel R. die heeft alles...
“U verwijt de heer R. zijn optreden jegens u. Zijn overname, zijn collegiaal advies...”
“Nee, helemaal niet. Of wel, maar daar gaat het niet om. Als u nu...”
“Ik begrijp het, u wilt dat ik luister. Maar als u nu ter zake komt?”
Mevrouw M. zuchtte en haalde diep adem.
“Het gebeurde toen heer R. weer het initiatief nam. Hij liet ons allemaal naar zijn praktijkruimte komen. Ik, Anima, en heer de Man. We moesten tekenen.
En toen heeft hij mij laten slaan. Door de heer de Man. Me uitgekleed. Me vastgebonden. Me geblinddoekt. En me zelf gegeseld. Keer op keer. Waarmee? Waarmee niet? Een zweep, een pollepel, een mattenklopper, een cane en mijn god waarmee wel niet meer .”
De heer P. hoorde met ontzetting haar relaas aan, maar was zo wijs haar niet meer te onderbreken.
“Het was verschrikkelijk. Maar ik denk dat ik het er naar gemaakt heb. Ik heb ze uitgedaagd. Beide. Toch weet ik niet of...”
Mevrouw vermande zich.
“Maar daar gaat het niet om. Hij strafte haar ook. Mijn Anima. Hij kleedde haar uit. Helemaal. En sloeg haar, zo wreed...
Mevrouw had zichtbaar moeite om verder te gaan.
“Hij sloeg haar. Gaf zelfs de Man opdracht om haar te slaan. Net zoals hij mij deed. Ook haar ketende hij vast. Ook haar blinddoekte hij. Ze was zo machteloos. Hij zo meedogenloos.”
Even was het stil.
“Weet u, ze is geen masochiste.”
“Sindsdien verstopt ze zich voor iedereen .”
“Zelfs voor mij.”

Het werd stil. Eindelijk was het hoge woord er uit. Haar bezorgdheid. Haar liefde. Haar boosheid op hem die dat alles zo makkelijk bruuskeerde.
Ook de heer P. zweeg.
Dacht na.
En stond vervolgens op, nam mevrouw M. bij de hand en leidde haar naar de behandelbank.
“Gaat u liggen mevrouw. Ontspant u zich. Goed zo. Sluit uw ogen..... Wat voelt u als ik...”
P. had naast haar plaats genomen.
En terwijl zij naar zijn woorden luisterde, haar ogen gesloten, keek hij hoe ze daar lag.
Haar boezem die duidelijk op en neer ging. Haar korte rokje, opgekropen langs haar dijen, haar.....



Marny

Laaiend Vuur

of: Mahler's vijfde symfonie

Ik lig op de bank in de praktijkkamer van therapeut P. Dokter P, zoals hij alom bekend staat. Ik luister naar zijn biologerende stem en geruststellend slaak ik een diepe zucht. Nu zal alles wel in orde komen. Deze dokter zal mijn Anima wel kunnen helpen. Hoewel .....? Vlak voordat ik mijn ogen sloot, zag ik hem kijken. Naar de rand van mijn rokje. En toen kwamen de twijfels van vanmorgen weer levensgroot naar voren.
Normaal gesproken legt mijn meester elke dag mijn kleding voor me klaar. Hij bepaalt wat ik draag en ik trek, zonder morren, aan wat hij heeft uitgezocht. Alleen, uitgerekend op deze dag, heeft hij me een keuzemogelijkheid gegeven. Voor het eerst in 15 jaar mocht ik kiezen welke outfit ik aan wilde trekken. Onvoorstelbaar. Hij had het op elk ander moment mogen doen, maar juist vandaag, op deze belangrijke dag, laat hij me kiezen. Hij had twee prachtige outfits uitgezocht, het ene bestond uit een paar naadkousen met jarretels. Daarbij een prachtige zwarte jurk met een split in de rok van hier tot Tokyo, en een decolletť, zo diep uitgesneden dat je je in de grotten van Han zou wanen. Stijlvol, maar wel uitdagend. Ik heb heel lang in tweestrijd gestaan, de jurk is zů mooi, het staat me zů goed. Maar uiteindelijk heb ik toch maar gekozen voor het andere setje, want ik wilde dokter P. vooral niet uitdagen. Hij mocht eens tot de conclusie komen dat mijn klacht ongegrond was. En dus trok ik het andere rokje aan. Bij elke stap ruist het rokje heen en weer langs mijn blote benen. Ik noem het vaak schertsend het bouwvakkersrokje omdat geen enkele bouwvakker het kan weerstaan. De fluitconcerten die ik hoor als ik langs loop, zijn ware uitvoeringen van Mahler's vijfde symfonie. Aah....
Ik dwing mezelf weer terug te keren naar het heden en kijk door mijn oogharen naar dokter P. Ongemerkt bekijk ik hem van top tot teen en een zacht gekriebel begint mijn buik te verwarmen. Hij heeft prachtige blauwgrijze ogen en hij komt als een vaderfiguur op mij over. Zonder dat ik het zelf besef, kom ik overeind en trek mijn knieŽn op. Als een klein meisje sla ik mijn armen om mijn benen heen en leg mijn wang op een knie. Ik kijk hem met grote poppenogen aan en vraag of hij iets voor mijn Anima kan doen. Ik leg hem nog een keer uit dat Anima geen masochiste is, maar behoefte heeft aan een strenge meester. Eentje die haar in haar nekvel grijpt en haar stevig tegen zich aantrekt. Die haar lichaam laat sidderen van anticipatie, aan wie ze zich helemaal kan overgeven. Een sterke meester die haar kan buigen, maar niet breken. Een man bij wie ze zich, net als ik nu, als een klein meisje veilig kan voelen. Een echte kerel die haar in haar oor fluistert dat ze van hem is, en dat hij alles met haar kan en zŠl doen. Een bink die haar naar al haar grenzen brengt, en er overheen laat gaan.
Aah ....
Terwijl ik aan dokter P. uitleg wat ik voor Anima wil, kruipt mijn rokje ongemerkt nog verder omhoog. Het randje van mijn broekje is nu zichtbaar en ik zie dat dokter P. zijn adem inhoudt. Een subtiel glimlachje komt op mijn gezicht tevoorschijn. Ik besef dat ik uiteindelijk toch de goede outfit heb aangetrokken. Met die sexy jurk had ik deze man nooit kunnen verleiden. Nee, het is juist dit korte rokje dat het hem doet.
De gloed in mijn buik is nu aangewakkerd tot een laaiend vuur ....




Paul Gťrard

Herbeleving

Mevrouw M. ligt vredig op de bank. Merkwaardig toch hoe het vanzelfsprekende handelen van een zachtaardige therapeut werkt op vrouwen als M.
Zachtaardig, ach, het is een imago dat heer P. goed past.

De therapie vangt aan. Zijn stem is vriendelijk doch dwingend.
Stapsgewijs brengt hij haar terug naar de ervaring die zo traumatisch voor haar was. Eerst haar eigen kastijding. Hij laat haar eerst een voorstelling maken van het werkvertrek van R. Hoe zij daar binnen kwam. De heer R. die haar begroette. De aanwezigheid van de Man. Herkenning van haar vriendin. Hoe R. haar vervolgens benaderde.
Hij hoeft niet te weten wat daar precies gebeurde, het is voldoende dat zij het herbeleeft. De suggesties die hij haar doet, zijn voldoende.
Nee, hij weet niet wat zij daar heeft meegemaakt. En zolang die belevenissen door haar niet als traumatisch ervaren werden, wil hij ze ook niet weten. Want een beeld daarvan heeft hij al gekregen en dat beeld bevalt hem niet. Ze had zich moeten uitkleden, had ze hem verteld, en erger, ze had zich door hem laten geselen. Gebonden en geblinddoekt werd zij zelfs, had hij begrepen. Zij had daarin toegestemd.
Hij moet zelf onwillekeurig huiveren van een dergelijk beeld en ziet haar nu hetzelfde doen: ze was waar hij haar heen wilde leiden.

Hmm, maar niet alleen huiveren. Subtiel schuift haar bovenlip over haar onderlip. Haar lippen worden vochtig. Veroorzaakt door bewegingen van haar tong, weet hij. Wat zelf weer veroorzaakt wordt door een sterke sexuele stimulans. Opgeroepen door de gebeurtenissen die ze nu herbeleeft. Ach, vrouwen als zij zijn zo makkelijk te doorzien. Maar het vormt in ieder geval een aantrekkelijk beeld om naar te kijken, geeft hij toe. Hij heeft daar duidelijk een zwak voor.
Maar hij weet zich te beheersen.
Ze is nu gereed om teruggeleid te worden naar haar trauma. Hij vraagt haar te focussen op haar vriendin. Herinnert aan wat zij moest doormaken. Hoe zij zichtbaar leed. Hoe ze na afloop ineengedoken zat, in haarzelf gekeerd. Hoe zij ieder oogcontact met haar vermeed.
Onder haar oogleden ziet hij haar ogen heftig heen en weer gaan. Even lijkt het zelfs of zij hem aankijkt. De emotie van het verleden is echter te sterk. Ze huivert en weer kruipt haar rokje iets verder omhoog.
Zijn woorden komen nu als vanzelf, terwijl zijn ogen aan haar lichaam vastgekleefd zijn. Haar boezem gaat steeds heftiger op en neer. Haar dijen wrijven heel lichtjes langs elkaar. Het is echter het moment dat haar rokje zover opkruipt dat hij haar slipje zou moeten zien, dat zijn adem en zijn woorden stokt.

Maar M. merkt het niet. De herbeleving van haar trauma is te sterk. De wanhoop van haar vriendin is te voelbaar. M. wil haar troosten, maar is daartoe niet in staat. Haar vriendin’s wanhoop is te groot, ze sluit zich in zichzelf op.
Maar ze wil zo graag dichtbij haar zijn, haar helpen, meevoelen. Ze voelt zich schuldig over haar eigen opwinding zo juist. Had zij juist toen niet strijdbaar moeten zijn. Haar vriendin moeten verdedigen? Of in ieder geval moeten beseffen dat wat bij haar genot opriep, bij haar vriendin slechts pijn betekende?
Maar ze kon haar niet helpen. Toen niet en nu niet. Het enige wat ze kon doen, was voelen wat zij voelde.
Ze zag haar daar weer zitten, als een klein meisje. Ineengedoken, van de wereld afgewend. Armen om zichzelf heen geslagen. Kijkt, zonder te zien. Nee, het was niet alleen pijn wat ze voelde. Dat kon niet. Ook een onbereikbaar verlangen. Dat moest wel, dat kon niet anders.
Zonder het te beseffen komt ze overeind. Ze trekt haar knieŽn op. Legt haar armen om haar benen, haar wang op haar knie. En kijkt hem aan, met grote ogen.
“Help mijn Anima,” fluistert ze.

Maar hij luistert niet. Hij hoort niet dat zij vraagt om haar te helpen. Haar woorden hebben voor hem geen betekenis. Want hij ziet waar hij zojuist niet naar wilde kijken. Wat nu onmiskenbaar zichtbaar is. De rand van haar broekje.
Hij moet helder blijven denken. Hij is therapeut.
Hij moet luisteren:
“Een man bij wie ze zich, net als ik nu, als een klein meisje veilig kan voelen.”
Hij zucht.
Wederom gered. Want dit zijn voor hem bekende woorden, woorden waar hij al zo vaak mee gewerkt heeft.
Hij kijkt haar aan. En ziet dat ze gelijk heeft. Daar zit een klein meisje, hunkerend naar veiligheid.
Maar ze praat verder. Heeft het over een echte kerel die haar in haar oor fluistert dat ze van hem is, en dat hij alles met haar kan en zal doen.
Hij begrijpt het niet. Woorden en houding zijn met elkaar in strijd.
“Een bink die haar naar al haar grenzen brengt, en er overheen laat gaan.”
Ah, nu pas kan hij haar woorden plaatsen. Ze heeft het niet over zichzelf, maar over haar vriendin.

Hoe subtiel is ze. Bijna was hij meegegaan in haar verleidelijke pose van het kleine meisje die verlangt naar de sterke man. Maar hij realiseert zich bijtijds dat ze haar gevoelens transponeert. Dat ze haar eigen gevoelens plaatst in de personage van haar vriendin: klaarblijkelijk is het proces van overdracht heel sterk bij haar ontwikkeld. Iets waar hij zijn voordeel in haar therapie mee kan doen.
Vandaar de tegenstrijdigheid tussen haar houding van het kleine -maar oh zo verleidelijke- meisje in contrast tot de woorden van een sexueel geobsedeerde vrouw. Natuurlijk... overdracht.
Hij is weer therapeut, hij is weer bij de les. Net op tijd om haar definitieve verleidingsdaad te voorzien: haar rokje dat net nog een stukje verder opkruipt.
Oh, ze is geraffineerd, mevrouw M. Bewust dan wel onbewust, daar is hij nog niet over uit.
Maar dat ze dacht dat haar broekje daarvoor nog net niet zichtbaar was, dat weet hij zeker. Daarvoor is haar beweging te bewust onbewust. Net zoals ze nu vermoed dat het dat wel is. Vrouwen weten dat soort dingen. Bewust dan wel onbewust. Maar voor een therapeut maakt dat niets uit.
Wat ook onmiskenbaar waar is, is dat hij nu het volle zicht op haar broekje heeft. Zo maagdelijk wit. Of ziet hij kleine vochtplekjes? Hij wendt zijn blik af want realiseert zich dat wat hij ziet ook bij hem een onbewuste reactie losmaakt: zweetdruppeltjes op zijn voorhoofd.
Hij beseft dat zij ze ziet. Maar dat is niet erg. Als ze denkt dat haar verleiding op hem het gewenste resultaat heeft, maakt dat haar open en kwetsbaar.
Gereed om haar ziel te raken.

Hij gaat staan en draait zijn rug naar haar toe. Bewust iets nerveus. Laat haar maar denken dat ze succes heeft. Hij ademt diep in en uit. Dwingt zichzelf om tot rust te komen. Want, ook al bereikt ze waarschijnlijk niet waar ze op uit is, hij kan niet ontkennen dat ze hem in haar ban heeft. Veel meer dan hij eigenlijk bereid is toe te geven. Hij staart naar het portret van Freud aan de muur. Dat geeft hem kracht. En rust.
Hij gaat zitten en buigt zich naar haar toe. Het is weer de therapeut die spreekt:
“Je wilt zo graag een meisje zijn. Zo zie ik je ook hier voor me zitten. Je armen om je knieŽn geslagen, je wang op je knie. De aandoenlijke houding van een meisje, een klein meisje. Ook je ogen zijn de ogen van een klein meisje, mooie grote poppenogen. Vol onschuld en vol verwachting kijk je me aan.”
En, met een amper merkbare stemverheffing, maar even vriendelijk als daarvoor:
“maar je bent een slet.”



Marny

De Charlatan

“En u mijnheer ..... bent een charlatan.”
Ik draai me op mijn billen om, zet mijn voeten op de grond en recht mijn rug. Ik kijk met opgeheven hoofd en een peinzende blik in de richting van de muur waar zeven zilveren schilderijtjes hangen.
Waar zou hij die diploma’s vandaan hebben? Bij elkaar gespaard met zegeltjes? Of gratis ontvangen bij het pakkie boter? Ik moet er even om lachen. Die diploma’s ....., daar heeft hij jŠren voor moeten studeren. Bloed, zweet en tranen heeft het hem gekost om zover te komen. HŪj, die alom gerespecteerd wordt door zijn collega’s. HŪj, die geadoreerd wordt door iedereen die hem kent. Een charlatan? Ja natuurlijk is hij een charlatan. Hij heeft een hokjesgeest. Hij is net zo erg, misschien zelfs wel erger dan psycholoog R. Die bepaalde dat ik een masochiste was en dacht dat een flink pak slaag me wel goed zou doen. Deze dokter werpt ťťn blik op mijn slipje en bepaald meteen dat ik een slet ben.
Ik schud heftig met mijn hoofd, alsof ik de wanstaltigheid van zijn woorden van me af wil schudden. Ongemerkt schuift mijn rokje iets hoger op dan mijn bedoeling was. Maar omdat ik zo graag wil bewijzen dat ik geen slet kŠn zijn, valt het me niet direct op. Dan zie ik dat hij weer naar het randje van mijn rok zit te staren. Het zweet verschijnt op zijn voorhoofd. Hoofdschuddend vraag ik me af of dat komt door het uitzicht op mijn dijen. Ik bekijk hem nu eens goed en realiseer me wat een klein mannetje het is. Zo groot is hij helemaal niet, ik kan me niet eens meer herinneren waarom hij indrukwekkend was. Hij is geen haar beter dan al die andere therapeuten, psychiaters en psychologen. Eťn pot nat.

“Mijnheer, ik zal u bewijzen dat ik geen slet kŠn zijn. Ik heb u aan het begin meerdere malen geprobeerd duidelijk te maken dat ik geen rechten heb. Tijdens mijn huwelijksplechtigheid heb ik de gelofte van gehoorzaamheid afgelegd. En gelooft u mij, ik ben een heel gehoorzaam meisje. Hoewel ....”
Beschaamd buig ik mijn hoofd.
“Ik ben niet helemaal eerlijk geweest, dokter. Zo af en toe voel ik de drang om eens helemaal uit de band te springen. Meestal vindt mijn echtgenoot dat wel goed, zolang ik het niet al te bont maak. De laatste keer echter, ben ik iets te ver gegaan en daarvoor heeft hij me gestraft.”
Dan rollen ineens de waterlanders over mijn wangen en snikkend beken ik dat mijn echtgenoot me vanaf dat moment negeert.
“En toen begonnen de problemen. Want hoe langer hij me negeert, hoe geiler ik word. Ik kan er niets aan doen. Echt niet. Ik kan aan niets anders meer denken. Het is maar goed dat ik niet zonder slipje de deur uit ga, want ik zou werkelijk niet weten hoe ik voor anderen verborgen zou moeten houden, dat ik zo verschrikkelijk nat ben.”
Geschrokken van mijn eigen woorden vraag ik me af of mijn slipje op dit moment ook nat is.




reintoch





Paul Gťrard

Diagnose

De therapeut staat op en loopt naar het raam. Veiliger dan naar Freud kijken, want dat geeft maar ongewenste reacties. Want hij wil even rust. Rust voor haar. Rust voor hem.
Want hij moet toegeven: dat heeft hij nodig.
Zij heeft hem verrast, dat is duidelijk.
Niet haar woorden, noch haar uitbarsting an sich, maar het moment waarop.
Hij had zorgvuldig zijn woorden gekozen, zorgvuldig het moment gekozen om haar illusies door te prikken. Maar hij had haar fout ingeschat. Ze was veel oppervlakkiger dan hij dacht.
Hmm, daar moest hij zichzelf corrigeren. Ze zou oppervlakkiger kunnen zijn dan hij dacht. Er waren andere mogelijkheden. Haar blokkade zou ook veel groter kunnen zijn dan hij dacht. Toegegeven, erg waarschijnlijk was het niet, haar gedrag was daarvoor toch te uitdagend, maar hij mocht niet te snel oordelen. Hij was therapeut, en hij diende zichzelf altijd open te stellen voor zijn cliŽnten.

Maar deze ‘mevrouw’ maakte het hem wel moeilijk dat te doen. Neem haar verhaal nu over haar echtgenoot en haar zogenaamde gelofte van gehoorzaamheid. Moet je haar daar toch zien zitten, dat is toch niet voor te stellen. Haar praat over uitgaan zonder slipje, onvoorstelbaar. Maar nee, dat had hij zelf geconstateerd: dat had ze aan. Maar wat bedoelde ze dan met “het is maar goed dat” toen ze melde dat ze wŤl een slipje aan had?
En dan haar voortdurend uitdagend gedrag? Natuurlijk was hij daarvoor gevoelig: hij was niet alleen therapeut, maar ook een man. Een man die haar inderdaad aantrekkelijk vond. Het type vrouw waar hij gevoelig voor was. Het type dat hem voortdurend uitdaagde om daarbij net te doen alsof ze dat helemaal niet deed. En deze M. was daar bepaald geraffineerd in, heel geraffineerd.
Maar therapeut bleef hij, en deze momenten van overpeinzing gaven hem zijn professionele houding terug. Hoezeer hij ook twijfelde aan haar diepgang: het was zijn taak om haar te helpen. Zijn eigen gevoelens deden er niet toe.

Hij draaide zich weer naar haar toe.
“Mevrouw, ik zal u helpen.”
“Om u te helpen is het eerst nodig dat u zich ontspant, dat u luistert.”
“Wilt u dat ik u ga helpen?”
Ik meen een aarzeling te zien, toch knikt ze “ja”.
“Gaat u dan weer liggen op de divan, blijft u liggen, ontspan u.”
“En terwijl u ligt en luistert, verlang ik ťťn ding van u: dat u blijft liggen, net zolang als ik dat wens.”
Zijn stem is inmiddels traag en vlak geworden, en wat lager als normaal. Het heeft een hypnotiserende werking op haar, zonder dat ze in trans raakt.
“Als u boos wordt, of verdrietig op wat ik u vertel, mag dat. Sta het toe, die boosheid, dat verdriet. Laat het gaan. Maar blijf liggen, blijf luisteren. Als u wilt huilen, huilt u, als u wilt schreeuwen schreeuwt u, maar u blijft liggen, blijft luisteren.”
“Ontspant u zich, voel hoe uw lichaam zich ontspant. Voel hoe fijn dat is. Alle spieren zijn ontspannen.”

Hij wacht even en ziet haar ontspannen. Haar ademhaling is nu regelmatig.
“U bent een aantrekkelijke vrouw, een heel aantrekkelijke vrouw.”
Hij weet dat die woorden haar goed zullen doen, het zal haar ontvankelijk maken.
“En u wilt dat ook zijn: een aantrekkelijke vrouw. Een sexueel aantrekkelijke vrouw. Want uw sexualiteit is belangrijk voor u, heel belangrijk voor u. Het vormt het wezen van uw zijn. En dat is mooi. Want u bent mooi.”
“Uw sexualiteit beheerst u. Het is in alles wat u doet, wat u ziet, wat u voelt. U bent uw sexualiteit. U bent het en u wilt het zijn. En als u het bent, wilt u meer. Uw sexualiteit is onbegrensd. Uw drang naar sexualiteit is onbegrensd. Uw sexualiteit is obsessief.”
“U wilt het en toch wilt u het niet. Het maakt dat u zich verward voelt. Dat geeft niet, maar het is niet nodig. Want u staat in die gevoelens niet alleen. Zoveel vrouwen hebben dat. Dat heeft een naam. Een naam om het te erkennen, te herkennen. Niet om u in een hokje te plaatsen, maar om u het te laten accepteren. Om u te laten weten dat u niet alleen staat.”
“Wij noemen het een syndroom. Een syndroom is geen ziekte. Een syndroom staat voor hÚe u zich gedraagt, niet waarÚm u zich zo gedraagt. Het een sexualiteits syndroom, het is het obsessief sexualiteits syndroom. Het is geen ziekte, maar het kan wel veroorzaakt worden door een ziekte. Net zo goed als het veroorzaakt kan worden door een verlangen, zelfs door een karakter. Want het belangrijkste is, is dat het niet langer tegen u werkt. Dat u zich er niet tegen verzet. Dat u accepteert dat het er is.”
“Want dat is wat er zojuist gebeurde: u ontkende het.”
“U blijft nu luisteren, luisteren doet u geen kwaad, luisteren gaat u helpen....”

“Ik vertelde u wat ik zag, wat ik hoorde, toen u daar op de divan lag en omhoog kwam.”
“U wilde zo graag een meisje zijn. Uw armen om uw knieŽn geslagen, uw wang op uw knie. De aandoenlijke houding van een meisje, een klein meisje. Ook uw ogen waren de ogen van een klein meisje, mooie grote poppenogen. Vol onschuld en vol verwachting keek u mij aan. U wilde het zo graag zijn, maar u was het niet. Het was uw vriendin die u dacht te zijn. U bent niet onschuldig, en uw ogen zijn geen poppenogen. Uw ogen zijn vol lust, vol verlangen naar opwinding, sexualiteit. Oh, u wilt zo graag, maar u mag het niet. Daarom wilde u het niet horen, daarom werd u boos. Daarom werd ik een charlatan.”
“Omdat ik het -in de vorm van het meest naakte gruwelijke woord voor een vrouw- u toebeet: u bent een slet.”

“Goed zo, wordt maar boos, wordt maar verdrietig, maar laat het tot u doordringen. Een slet.”
“Voel dat maar, dat woord slet. Want wat žs een slet. Een slet heeft een tomeloze behoefte heeft aan sex. Om het even met wie. U hebt een tomeloze behoefte aan sex. U denkt dat dat verlangen alleen gericht is op uw man. Maar dat is niet zo. Het is gericht op alle mannen, zelfs op mij, uw therapeut. U ziet mijn ogen kijken, ziet het zweet op mijn voorhoofd, en het enige dat u kan denken is sex, hij ziet sex, hij is niet anders dan alle mannen, hij wil mij, hij wil sex met mij.”
“En u wťťt het ook zelf. Want hoe minder u sexueel mag zijn, des te groter uw behoefte wordt. Of, in uw eigen woorden, des te “geiler” u wordt.”

“Dat doet pijn, ik weet het, zoveel pijn. U blijft liggen. U bent moedig. U voelt de pijn. En dat is goed.”
“En ik ga u nog meer pijn doen. Ook dan blijft u liggen. Want u blijft luisteren. U verzet zich niet langer. U bent moedig. Heel moedig.”
“U bent niet alleen een slet, u bent een slet die met haar sexuele behoefte te koop loopt. Niet omdat zij zich echt wil verkopen, maar omdat haar behoefte zo groot is dat ze het aan iedereen toont. Bewust of onbewust. Zo’n vrouw noemen we een hoerige slet. Zo’n vrouw bent u.”
En hij glimlacht in zichzelf.
Hoe een paper dat hij langgeleden had geschreven hem nu zo van dienst kon zijn:
“sletten en hoeren, verschillen en overeenkomsten”


Marny

Zou Hij

Onderuitgezakt en ontspannen hoor ik hem aan. Heel even was ik op mijn qui-vive toen ik hem hoorde zeggen: “Ontspant u zich, voel hoe uw lichaam zich ontspant ...”, maar hij ging niet verder. Voor hypnose hoef ik dus niet bang te zijn. Zover gaat hij niet, tenminste ... nůg niet. Ik laat mijn schild zakken maar als ik hem hoor zeggen dat ik verdrietig en boos mag zijn, dat ik mag schreeuwen en huilen, trek ik een wenkbrauw op en kijk hem met een verbaasde blik aan. Huilen? Waarom zou ik in hemelsnaam moeten huilen? Ik schud een beetje lacherig met mijn hoofd en zak weer terug op de divan.
Dan gaat hij verder: “U bent een heel aantrekkelijke vrouw.”
Ja, natúurlijk ben ik dat, denk ik verwonderd. Daar doe ik ook mijn uiterste best voor. Ik moet er niet aan denken er als een slons bij te lopen. Met gruwel denk ik aan een vroegere vriendin van mij. Ik zie haar tegenwoordig nog maar zelden. Heel lang heeft ze er als een slons bijgelopen totdat haar echtgenoot het zat was. Hij had haar voor de keuze gesteld: opknappen of wegwezen. Ze had voor het eerste gekozen, en nu? Nu is ze de slavin van haar echtgenoot. En dan bedoel ik ook slavin ik de ware zin van het woord. Gebrandmerkt, zodat ze er altijd aan herinnerd wordt dat ze zijn eigendom is. Weggestuurd!

Slonzig? Nee, slonzig ben ik niet, verre van dat.

De stilte in de kamer doet me tot rust komen. Mijn gedachten gaan naar mijn vriendin A. Als het goed is, zit zij rond deze tijd bij de heer H. Hoe zou het met haar zijn? Zou H. net zo’n gevoelige therapeut zijn als mijn P?
Dan gaan mijn haren heel even recht overeind staan als ik hem voor de tweede keer hoor zeggen dat ik een slet ben. Ben ik een slet? Het eerste gedeelte van zijn uitleg kan ik wel begrijpen: tomeloze behoefte aan sex, maar wat daarna volgt, klopt voor geen meter. Sex om het even met wie? Als ik aan mijn jaloerse echtgenoot denk, schud ik mijn hoofd. Sex met anderen? Dan moet ik weer mijn buikje gaan inhouden omdat ik er, net zoals iedere vrouw, toch op mijn best wil uitzien. Brr, de rillingen lopen nu duidelijk zichtbaar over mijn lijf. Ik moet er niet aan denken. Uitdagen! Dat doe ik graag. Stijlvol en gracieus, geraffineerd en sensueel. Ja, vooral dat laatste. Op speelse wijze wind ik de mannen om mijn vinger en laat ze denken dat ik ze toebehoor. Aahhh, hoeveel mannen zijn uit liefde voor mij door hun knieŽn gevallen. En hoeveel zitten daar nog steeds. Nee, ik kan Ťcht geen slet zijn.
Maar het volgende wat hij zegt dat is volkomen waar, deze therapeut kan op dit moment alleen maar aan sex denken, sex met mij.
Ik schiet bijna hardop in de lach als hij zegt: “dat doet pijn”.
Pijn? Hij weet niet waar hij over praat. Hij heeft werkelijk geen flauw benul wat pijn inhoudt. Mmm, met genoegen denk ik terug aan de laatste spanking die ik heb gehad; over de knieŽn van mijn echtgenoot gelegen, mijn rokje rond mijn middel en mijn slipje halverwege mijn dijen. Zijn sterke handen hadden geen medelijden getoond en hij had me zů heet gemaakt. Ik slaak een diepe zucht en ik voel de bekende warmte door mijn buik trekken.
Als ik zo peinzend op de bank lig begin ik automatisch mijn ledematen te strekken. Uitdagend breng ik mijn armen boven mijn hoofd en rek me uit. Vanonder mijn wimpers kijk ik naar zijn prachtige grijsblauwe ogen en de lust die ik zie, doet me ontspannen. Ik besef heel goed welke uitwerking deze houding heeft op mijn therapeut, en in mijn ooghoeken zie ik hem naar mijn borsten gluren.
Mijn wangen kleuren rood als ik weer in de realiteit terugkeer als hij zegt: “Ik ga u nog meer pijn doen”.
Mijn ogen gaan wagenwijd open. Zou het? Zou hij?




Paul Gťrard

Id-Ego Hypnose

Tevreden zakte de therapeut even weg in zijn stoel. Met succes had hij de Id-Ego Hypnose bij cliŽnte A. volbracht. Id stond natuurlijk voor het onbewuste (of het “Es”), Ego voor het bewuste (of het “Ich”) -het Super-Ego (het geweten, of über-Ich) speelde zoals gewoonlijk in zijn therapieŽn geen rol van betekenis. Hij kon met rede tevreden zijn, want zijn laatste speldenprik: haar te classificeren tot hoerige slet, had zijn werk gedaan.
Het was echt een prachtige innovatief instrument, deze Id-Ego Hypnose, ontwikkeld door de onderzoeksgroep associatieve therapie van de NPV. Het bracht de cliŽnte (inderdaad, meestal toegepast bij vrouwen) dusdanig in trance dat ze wel alles hoorde wat de therapeut zei, maar het stimuleerde tegelijkertijd om op diens woorden vrij te associŽren. Daarmee kwamen ongekende emoties los: in het algemeen emoties vanuit het spanningsveld tussen Id en Ego, waarbij enerzijds door de cliŽnte de dominantie van het Ego ervaren werd, terwijl anderzijds tegelijkertijd het id gevoed werd. Oftewel: de cliŽnte dacht dat ze vrij en onbevangen associeerde op hetgeen door de therapeut verteld werd, zo sterk zelfs dat het was alsof de woorden van de therapeut haar niet raakten. In werkelijkheid drongen diens woorden diep tot in het Id door, terwijl haar eigen associaties in feite het verzet daartegen van het Ego waren.

Ook nu weer had dat uitstekend gewerkt.
Hij had, terwijl hij haar toesprak, haar lacherig met haar hoofd zien schudden, haar zien wegzakken, ongecontroleerde rillingen zien krijgen, een lach onderdrukken en diep zien zuchten.
Waarop de gebruikelijke verleidingsstrekking van haar ledematen volgde als om hem te laten zien hoe sexueel aantrekkelijk ze wel niet was. En te veronderstellen dat hij daarvoor als man uiterst gevoelig was. Natuurlijk had hij dat bevestigd door naar haar borsten te staren.
Om tenslotte op zijn woorden “ik ga u nog meer pijn doen” haar wangen rood te kleuren en hem met grote ogen aan te kijken. Las hij daarin een zeker onvervuld verlangen? Maar welk verlangen?

Wonderlijk, deze mevrouw M.
Zo’n verzet tegen therapie was hij nog niet vaak tegen gekomen. Natuurlijk had hij verzet bij haar verwacht. Daarvoor waren haar eerdere ervaringen met zijn “collega’s” al te schokkend geweest. En het inzicht in haar eigen problematiek te gering. Daarom had hij de Id-Ego Hypnose gekozen als instrument.
Maar toch had hij daarbinnen zijn woorden zeer voorzichtig gekozen. Hij had haar alleen datgene teruggegeven wat ze al zelf had aangegeven om haar te verduidelijken dat ze inderdaad in de ware betekenis van het woord een “slet” was, zelfs een “hoerige slet”. Maar het protest van haar Ego was onmiskenbaar geweest. Terwijl haar Id daarentegen zijn diagnose omhelsde en ruim baan gaf aan haar sexueel obsessieve impulsen. Waarop haar Ego natuurlijk niet achter kon blijven door bevrediging van die impulsen te verlangen, wat zich uitte in een rode kleur en wellustige ogen.
Maar wat hem nog het meest biologeerde was de impact die het woord “pijn” steeds op haar had. In plaats van de schokkende ervaring te verzachten, door het labelen van het gevoel, zoals dat normaliter optrad, zag hij een zeker verlangen. Niet de pijn van gevoelens die de cliŽnt het liefst wilde vermijden en ontkennen, een pijn die sneed in de ziel, “pijn” zoals hij het woord therapeutisch had gebruikt, maar eerder een tegengestelde reactie. Alsof pijn een hoger goed was. Geen pijn om klaar te komen met je verleden, je onverwerkte verlangens, je trauma’s, zodat je daarna gelouterd weer verder kon, pijn als onvermijdelijke fase in het verwerken, onvermijdelijk maar even goed verschrikkelijk. Maar pijn als doel, als zelfvervulling. Zou hij dan hier een ware masochiste voor zich hebben? Een vrouw die er vreugde in vond bespot en vernederd te worden? Of waren er nog andere opties? Hij diende zeer omzichtig te opereren, want met ware masochistes had hij nog weinig ervaring.

Maar eerst moest hij haar obsessieve impulsen beheersbaar maken.
Hij kijk haar recht in haar ogen, liet zijn stem dalen en sprak dwingend:
“draai je om, op je buik.”
Bewust liet hij het ‘u’ varen om de schok te vergroten. En de kracht van zijn woorden te versterken.
Natuurlijk wilde ze zich tegen zijn bevel verzetten. Hij gaf haar die kans niet.
“Draai je op je buik, of je kunt gaan.”
Hij wist dat hij haar daarmee in een geweldig dilemma plaatste.
Natuurlijk wilde ze weigeren. Maar even natuurlijk wilde ze niet weglopen.
Haar enige optie was verbaal protesteren, en juist die mogelijkheid ontnam hij haar.
“Nu!”



Marny

Wauw !

Wauw !
Nog nooit in mijn leven was mijn reactie zo snel. De tijd die ik nodig had om tot het besef te komen wat er zojuist was gebeurd, duurde oneindig veel langer dan de halve seconde die ik nodig had om me om te draaien. Op mijn buik, mijn gezicht diep in de sofa weggeduwd en nog steeds mijn armen boven mijn hoofd gestrekt, kom ik bij mijn positieven. Had ik zojuist werkelijk gehoorzaamd? Gehoorzaamd aan een totaal vreemde? Blijkbaar wel, want ik lig toch echt op mijn buik, zoals hij bevolen had. Bevolen?
Heel voorzichtig til ik mijn hoofd een stukje op en kijk hem van onder mijn wimpers aan. Zijn eerst nog vriendelijke grijsblauwe ogen schieten nu vuur. Ik bijt op mijn onderlip en probeer een traan tegen te houden. Waarom is hij nu ineens zo boos? Wat is er gebeurd? Heb ik niet goed geluisterd, heb ik hem reden gegeven om kwaad te worden? Kwaad op mij?
Ik duw mijn hoofd weer diep in de kussens en trillend besef ik dat nu niet alleen mijn echtgenoot, maar ook dokter P. boos op me is. Ik kreun zachtjes want het allerlaatste wat ik wil, is dat hij niet tevreden over mij is. Maar ik ben zo verward. Ik weet niet wat ik moet doen. Ik heb al zo lang niet zelf hoeven nadenken of beslissen. Want daar heb ik toch mijn echtgenoot, mijn heer en meester voor? Hij bepaalt wat ik doe, wat ik zeg, soms zelf wat ik mag denken.
Ik hef mijn hoofd weer even op, lang genoeg om hem nog een keer aan te kijken. Opgelucht slaak ik een diepe zucht als ik de, nu weer vertrouwde vriendelijke ogen over mijn lichaam zie gaan. Als ik zijn ogen volg, zie ik dat mijn rokje zover omhoog geschoven is, dat mijn linkerbil volledig zichtbaar is.
“Wil je me straffen?”
Bijna geluidloos komt het eruit.
Hij buigt zich voorover alsof hij me niet heeft gehoord.
“Je mag me straffen, hoor”, zeg ik nu luider.
Ik hoor hem naar adem snakken en dan zegt hij met ongeduld in zijn stem:
“Ik wil je niet straffen. Denk je dat ik dat wil?”
“Ja natuurlijk.”
Er klinkt meer bravoure in mijn stem dan ik werkelijk voel.
“Ik ben toch ongehoorzaam geweest?”




Paul Gťrard

Boos?

Hij had haar reactie niet zien aankomen.
Natuurlijk had hij verwacht dat ze zich zou omdraaien. Daarvoor was zijn ervaring als therapeut te groot en zijn stem te dwingend geweest.
Maar niet zo snel.
Op zijn bevel “nu!” had ze al gereageerd voordat zijn stem uitgestorven was.
Het maakte hem kwaad.
Hoe was het toch mogelijk dat ze ook ný weer zijn gezag tartte. Alsof ze door zich zo snel om te draaien wilde uitdrukken dat ze lak aan hem had. Dat zij zelf wel bepaalde of ze om zou draaien. En nu lag ze daar met onbedekte linkerbil. Onblote linkerbil, want door het opschuiven van haar rokje werd duidelijk dat haar witte broekje bepaald klein te noemen was. En dat beeld maakte hem nog kwader als hij al was. Zoiets wžst een vrouw zoals zij. Doelbewust had ze zich omgedraaid om hem met haar onbeschaamdheid te provoceren. Doelbewust was ze bezig zijn gezag te ondermijnen. Alsof zijn analyse niets meer dan een grap voor haar was. Alsof ze wilde zeggen: als jij mij een slet noemt, een hoerige slet, dan gedraag ik me daar naar. Jij wilt dat toch zo graag, nou, kijk maar eens of je daar zelf tegen bestand bent. Ik ben geen hoerige slet, jij maakt dat ik het ben! Kijk maar, voel maar...
En meteen wist hij dat zijn woede dieper zat. Van binnen uit hemzelf voortkwam.
Zij was nog steeds zijn cliŽnte. Zij leed aan obsessieve sexualiteit. Zij kon daar zelf niets aan doen. Het waren slechts haar onbeheersbare innerlijke driften die haar dreven.
Zijn woede kwam voort uit het feit dat hij tegen die driften niet bestand was. Haar vrouwelijkheid raakte hem. Haar spontane impulsieve beweging van haar omdraaien fascineerde hem. Haar beweging was soepel geweest, zonder nadruk, zonder wulps te willen zijn. Toch was ze ťťn en al verleidelijkheid geweest in die beweging. En zo als ze daar nu lag, op haar buik met ontblote bil was ze ťťn en al onschuld. Of ze zich nu wel of niet daarvan bewust was, dat maakte niet uit. Het was dat beeld van nog niet ontwaakte sexualiteit dat hem het meeste opwond in vrouwen. Hij verzette zich daar altijd tegen. Hij zocht een relatie met vrouwen, niet met meisjes. Hij was reeds ‘op leeftijd’, meisjes waren voor hem taboe. Hij was therapeut!
En als therapeut diende hij haar te behandelen. Hij zag haar schrikken van zijn boosheid. De traan in haar ogen ontroerde hem. Hij was te hard geweest in zijn oordeel. Dit meisje wilde graag geholpen worden, maar wist alleen niet hoe. Ze kon slechts in uitersten reageren: hulpeloos en gehoorzaam, brutaal en vol verzet, het wisselde zich zo snel af.
Zo ze hem nu ook aankeek, zo vol overgave, zo’n verlangen naar hulp. Hij wilde die haar geven, ook al ging dat ten koste van zijn eigen driftleven.
Maar haar vraag verbijsterde hem: “wil je me straffen?”
Hij twijfelde of hij haar wel goed verstaan had: wilde ze gestraft worden, door hem?
Maar ze bevestigde haar woorden: “je mag me straffen, hoor”.
Waarom zou hij? Hij vroeg het haar.
Haar antwoord verraste hem opnieuw.
“Ja natuurlijk. Ik ben toch ongehoorzaam geweest?”
Waarom natuurlijk? Maar bovenal: hoezo ongehoorzaam?
Zijn eerste ingeving was dat ze op haar onvermogen doelde om zich door hem te laten leiden. Haar verzet tegen zijn diagnose van obsessieve sexualiteit was duidelijk, haar schuldbewust gedrag eveneens. Maar ongehoorzaam?
“Het is niet erg dat je je zo gedraagt.”
“Maar dat is het wel!” Ze leek in verwarring.
“Het is je innerlijke drang om je aan te bieden, te behagen. Het kan zelfs iets moois zijn, jouw sexualiteit. Iets dat je koestert, iets waarvan je kunt genieten. Als je het kunt beheersen.”
Ze leek nu in totale verwarring.
En plotsklaps begreep hij haar. Het was niet haar verleidingspogingen jegens hem waarover ze zich schuldig voelde. Ze voelde zich schuldig over hetgeen zij hem eerder had verteld. Ze voelde zich schuldig over haar sexuele obsessiviteit jegens haar echtgenoot. Wat had ze hem alweer gezegd? Haar echtgenoot negeerde haar verleidingspogingen, “haar geilheid”, waren haar eigen woorden geweest dacht hij. En in plaats van dat ze zich beledigd voelde, werd haar drang alleen maar sterker. Logisch, dacht hij, dat heb je met obsessieve sexualiteit, maar dat begreep de arme man natuurlijk niet. En zij dus ook niet. Maar het veroorzaakte wel een schuldcomplex bij zijn cliŽnte. Wonderlijk alleen dat ze dat wilde compenseren door gestraft te willen worden. En nog wel door hem, zijn therapeut.
En hoe merkwaardig dat ook voor hem was, dat idee van straf, dat deed hem iets. De onschuld die er uitsprak. Het kinderlijke idee van ongehoorzaamheid en straf, schuld en boete. Dat haar onvermogen om aan verwachtingen te voldoen als het ware werd opgelost door het krijgen van straf. Zo naÔef, maar daarmee voor hem beslist heel aantrekkelijk. Zo ze daar lag te wachten op zijn beslissing. Haar vrŠŠg om gestraft te worden. En de vanzelfsprekendheid waarmee zij het hem had gevraagd: de veronderstelling dat hij haar wŤnste te straffen...
Hij moest ingrijpen. Maar terwijl hij als therapeut op haar begon in te praten, volgden zijn handen een ander ritueel. Want hij kon haar zo niet laten liggen. Als hij dat met boosheid niet wilde oplossen, zou hij moeten ingrijpen. Dacht hij. Maar terwijl zijn handen in actie kwamen, wist hij dat het onzin was. En zijn woorden?
“Meisje,” sprak hij (waarom meisje? waar was zijn afstandelijkheid gebleven?).
“Meisje, ik weet dat je worstelt, maar daarom ben je hier. Hier mag je zijn wie je bent. Hoe verschrikkelijk je dat zelf ook vind.”
En terwijl hij sprak, gleden zijn handen over haar billen. Heel licht. Hij had niet de bedoeling om haar te strelen, zelfs niet om haar rokje terug te strijken. Eerlijk gezegd had hij helemaal geen bedoeling. Maar raakte hij haar wel degelijk aan. En zijn aanraken wŗs als strelen. Eerst langs de blote huid van haar dij, haar bil. Vervolgens over het kleine broekje naar haar rokje. Even bleef hij daar liggen, zijn hand. Om tenslotte haast teder de stof weer over haar bil terug te strijken.
“Hier wordt je niet afgewezen. Ik ken geen taboes. Ik ben er voor jou. Ik ben er om je te helpen. Niet om je te straffen.”



Marny
</b>
Heel even

Heel even heb ik het gevoel dat mijn lichaam verstijfd als hij zijn hand uitstrekt en ik denk dat hij daadwerkelijk gaat slaan. Ik ontspan mijn bilspieren en wacht gespannen af. Verbaasd voel ik zijn hand zachtjes over mijn benen strijken om dan omhoog over mijn billen te dwalen. Mijn lichaam reageert spontaan op dit supererotische gevoel maar tot mijn verwondering, slaat hij voorzichtig mijn rokje terug. Ik slaak een eindeloze zucht van teleurstelling, en verbaasd hoor ik hem zeggen dat hij me niet wilt straffen. De totale verwarring slaat nu echt toe.
Verbluft zeg ik: “Als je me niet wilt straffen, als je me niet wilt slaan, dan wijs je me af en dan doe je hetzelfde als mijn meester heeft gedaan.”
Hoofdschuddend en met glanzende ogen kijk ik hem schuldbewust aan.
“Mijn innerlijke drang om mijn meester te behagen, dat is wat ik het liefst van alles wil. Dat is niet verschrikkelijk, het is juist het mooiste dat er is.”
Ik kom net zover overeind dat ik op mijn ellebogen kan leunen en ondersteun mijn hoofd met mijn rechterhand. Ik draai met mijn vingers pijpekrullen in mijn haar en peinzend kijk ik naar het portret van Sigmund Freud, de grootste manipulator van zijn tijd. De man die een expert was op het gebied van de ontwikkeling van seksuele driftenergie. Glimlachend bedenk ik me dat het enige dat in mij ontwikkeld is, lust is; onbevredigbare lust. Sigmund Freud zou zeggen dat mijn onbewuste verlangen naar bevrediging in mijn dromen versluierd ligt. Vandaar dat ik van een stropdas een blinddoek maak, en van een veter een lang stuk touw. Maar daar heb ik dokter P. niet voor nodig om me dat te vertellen.
Hoe ben ik hier toch in terecht gekomen. Ik kwam toch echt om hulp te vragen voor mijn vriendin A. en niet voor mezelf. Hoe komt het dan dat ik op het punt sta mijn ziel bloot te leggen aan deze man. Ik probeer terug te denken aan wat hij eerder zei, en ik kan me herinneren dat hij zei dat ik moedig was en dat hij me pijn ging doen. En nu zegt hij dat hij dat niet gaat doen. Wůnderlijke man.
Ik ga op het randje van de sofa zitten en merk niet dat het bovenste knoopje van mijn blouse is opengegaan.
Ik buig me voorover naar hem toe en zeg dan fluisterzacht:
“Als ik gehoorzaam aan de wensen van mijn meester dan word ik beloond. Als ik niet mag gehoorzamen, zou ik niet bestaan. Ik zou niet anders kunnen, ik zou niet anders wťten. Hij heeft me geleerd om altijd voor hem klaar te staan en bereid te zijn hem te ontvangen, en als ik ongehoorzaam ben, dan straft hij me. Maar na de laatste keer dat ik stout ben geweest, negeert hij me volkomen”.
Vaag merk ik dat dokter P. krampachtig slikt en ik laat me van de sofa glijden. Ik ga naast hem op de grond zitten, sla mijn armen om zijn benen heen en leg mijn hoofd op zijn knieŽn. Het woord ‘meisje’ klinkt nog na in mijn oren en ik voel me opeens heel klein. Ik voel de zachte stof van zijn pantalon en ik wrijf er genietend met mijn wang overheen. Ik geniet van zijn aanraking en draai mijn hoofd als dokter P. zijn hand teder op mijn hoofd legt. Met een adorerende glimlach kijk ik naar hem op en besef dat mijn slipje nu doorweekt is.




Paul Gťrard

Boos!

Hij legt teder zijn hand op haar hoofd.
Ze kijkt hem smachtend aan.
Zo verleidelijk.
Hij wil.....
Woede welt weer in hem op. Niet weer. Weet ze dan niet wat ze met hem doet. Het kleine feeksje.
Straf wil ze, stout is ze, oh ja?
Ze is verdraaid een klein stout meisje, en kleine stoute meisjes...
Diep in zijn onderbewustzijn legt hij de enig juiste conclusie.
En handelt daarnaar.
Hij gaat naast haar zitten op de bank, pakt haar hand en trekt haar over zijn schoot heen.
Haar hoofd ligt nu op de bank, haar voeten nog op de grond.
Weer is haar rokje een klein beetje omhoog geschoven.
Zonder aarzelen strijkt hij het nu naar boven in plaats van beneden.
Twee volmaakte billen worden zichtbaar. Vrouwenbillen en toch meisjesachtig.
Hij raakt weer betoverd.

En realiseert zich hoe zij hem steeds opnieuw weet te betoveren.
Dat onschuldig meisjesachtige gedrag. Maar zo subtiel. Zo absoluut onweerstaanbaar voor hem.
Weer beleeft hij het opnieuw.
Hoe ze zucht van verlangen na zijn eerste aanraking van haar billen. Hoe ze in gedachten met haar pijpenkrullen speelt. Hoe ze in een prachtige beweging, van liggend op haar buik omhoog komt, om op het randje van de bank te gaan zitten. Terwijl hij toch haar bevolen had te gaan liggen. Maar ze kijkt hem zo schuldbewust aan dat hij niet anders kan dan het accepteren. En dat bovenste knoopje dat ze bewust, maar zo onschuldig open laat vallen.
Om tenslotte naast hem op de grond te gaan zitten en haar hoofd op zijn knieŽn te leggen. En te pruilen. Te pruilen als een lief onschuldig meisje. Maar oh zo vrouwelijk, oh zo aantrekkelijk.
Hoe onweerstaanbaar en geraffineerd was ze in haar verleiding. Vlekkeloos wist ze zijn zwakke plek te vinden, de enige manier waarop hij haar niet kon weerstaan. De enige manier waarop zij zijn woede kon oproepen.

En hoe subtiel ook hadden haar woorden hem hier naar toe geleid.
Haar beaming dat ze zich afgewezen voelde. Haar roep om straf. Om zichzelf vervolgens ongehoorzaam te noemen. Om zichzelf als klap op de vuurpijl “stout” te noemen.
Stout. Zo’n heerlijk woord. Alles bracht het bij elkaar. Kinderlijke ongehoorzaamheid, en vooral ondeugendheid, doen wat niet mag. Stoute meisje worden gestraft. Stoute meisjes gaan over de knie. Stoute meisjes krijgen slaag op hun blote billen.
Al die beelden waren door hem heen gegaan als een sneltrein. Zijn super-ego ontkennend, zijn ego negerend, recht zijn id naar binnen. En had hij gehandeld. Onbewust? Oh nee, niet onbewust, hij had beslist geweten wat hij deed. Alleen had hij al het andere dat hij had geleerd en waar hij voor stond, genegeerd.
En hoe goed had dat gevoeld.

En nu lag zij hier over zijn schoot. Stil wachtend, zonder protest, in volledige overgave.
Dit was wat zij nodig had. Moest hij dat haar dan ontzeggen?
Zij had om hulp gevraagd. Gesmeekt. Zijn hulp. Moest hij dat haar dan ontzeggen?
Maar hij bleef haar therapeut. Hij moest haar niet alleen helpen, maar ook beter maken, en sterker. Vrede geven met zichzelf en haar situatie. Maar toch ook zelf kunnen handelen, ondanks haar afhankelijke karakter. Dat diende hij haar te leren. Terwijl ze op zijn bank lag, en zij zijn woorden in zich liet doordringen. Op haar rug, niet op haar buik.

En weer beslisten zijn handen voor hem.
Nog steeds met zijn geest volop bezig zijn dilemma’s op te lossen, voerden zijn handen zijn verlangens uit. Streek hij zachtjes over haar nu bijna blote billen. Ze kreunde zachtjes van genoegen en bewoog mee met zijn strelingen.
“Alsjeblieft, alsjeblieft,” hoorde hij haar fluisteren.
Voorzichtig gaf hij haar een tik op haar billen. Ze kreunde zachtjes. Verder gebeurde er niets. Haar huid bleef even blank als daarvoor.
Weer gaf hij haar een tik, nu iets harder. Met hetzelfde resultaat.
Hij streelde haar billen opnieuw. Nu kreunde ze niet, maar stak haar billen brutaal omhoog. Brutaal.
Een vleug van woede kolkte door hem heen. Brutaal. Ze was brutaal. Ze diende gestraft te worden. En hij sloeg haar. Hard nu. Zijn hand werd zichtbaar op haar billen: rood. Ze kreunde opnieuw, bewoog met hem mee, bood zich aan.
Maar nu rustte hij niet om dit alles in zich op te nemen. Nee, nu sloeg hij door, en door en door.
Ze was een stout meisje en stoute meisjes verdienden straf, ze verdienden slaag, ze verdienden pijn op hun blote billen. Blote billen, blote billen. Het zong door zijn hoofd. Blote billen, blote billen. En zonder er verder over na te willen denken gaf hij gehoor aan die muziek. Hij trok haar broekje naar beneden en ze kreunde en kreunde. Hoorde hij haar “ja, ja” fluisteren? Haar broekje was nat, oh ja, haar broekje was onmiskenbaar nat.
Weer maakte hem dat boos. Dit ondeugende stoute meisje had een nat broekje. Er was geen rem meer in zijn slagen en geen rem meer in haar kreunen. En bewegen, bewegen op de maat van zijn slagen. Tot er een rilling door haar heen voer en ze langzaam tot rust kwam. Ook zijn slagen verloren zijn heftigheid en na nog een paar laatste slagen hield hij stil. Buiten adem. Maar voldaan, oh zo voldaan. Wat had ze met hem gedaan?
Daar lag ze, volkomen in rust, over zijn schoot. Haar blote billen over zijn schoot, rode billen, maar oh zo mooi. En wat was ze verder ook mooi, zo ze daar lag, zo vol overgave, met haar mooie haren op de bank. Zo verleidelijk.

Maar niet voor hem. Hij was haar therapeut. Ze was obsessief sexueel. Hij moest haar helpen.
Hij kŗn haar nu ook helpen. Ze was ontvankelijk voor zijn woorden. Ze had zich voor hem geopend. Hij kon, eindelijk, aan het werk.
En terwijl hij haar billen licht bleef strelen, begon hij te praten. Over haar innerlijke drang, haar obsessieve sexualiteit, haar man, haar meester die ze wilde behagen en wat dat voor haar betekende als hij haar afwees.



Marny

Alsjeblieft

“Alsjeblieft, alsjeblieft”, fluister ik zacht en even later kreun ik, snakkend naar zijn aanraking.
De eerste klap in ingetogen, de tweede nog ingehouden en dan wrijft hij onvoorstelbaar teder over mijn billen. Zijn vloeiende bewegingen vormen een cadans, een fabelachtig ritme van strelingen en slagen totdat de strelingen ophouden en alleen de slagen overblijven. Ik voel de opwinding in zijn lichaam stijgen als hij telkens harder slaat.
Met hartstochtelijke felheid laat hij zijn hand keer op keer op mijn stevige billen neerkomen. De passie neemt bezit van mijn lichaam en ik geniet. Ik duw mijn billen omhoog, de hand tegemoet, ik wil meer, meer.
Ik voel dat mijn slipje nu drijfnat is en als een krolse kat lig ik op zijn schoot te snorren. Dan trekt hij plotseling mijn broekje tot op mijn dijen zodat mijn rode billen in het volle zicht liggen. Oh ja, zijn lichaam reageert direct en bezield komen zijn handen nog krachtiger op mijn billen neer.
“Ja, ja.”
Ik voel de spanning naar een hoogtepunt stijgen en ik omstrengel dit magnifieke gevoel. Even later laat ik me gaan en ik kom spontaan klaar. Een rilling voert door mijn lichaam en ik kom tot rust. Ik voel de kracht uit zijn slagen wegebben en zijn hand komt stil te liggen op mijn gloeiende billen. Ik slaak een diepe zucht, zijn hand voelt heerlijk zacht aan en ik verbaas me hoe iets dat zo goed aanvoelt, tegelijkertijd zo hard en streng kan zijn.

Ik draai mijn hoofd zodat ik dokter P. kan aankijken.
“Die hongerige blik in je ogen is dezelfde blik die mijn meester heeft als hij me straft. De passie in je lichaam voelt hetzelfde aan.”
P. kijkt me aan alsof hij water ziet branden.
“Het geeft je voldoening dat je jezelf zo hebt kunnen laten gaan.”
“Ah, bedoel je dat. Je hebt gelijk.”
P. zucht.
“Mijn excuses, maar voldoening...”
“Je hebt je boosheid omarmd en je voelt je geweldig.”
“Ik kan niet ontkennen dat ik mij uitstekend voel, maar...”
“Nee luister nou. Daarom, precies daarom wil ik mijn meester behagen, zodat hij zich geweldig kan voelen. Dat is de reden waarom ik me volledig aan hem wil onderwerpen. Omdat het zo goed voelt. Omdat het goed is.”
Ik zie in zijn ogen dat hij het begrijpt. Of toch niet? Terwijl hij mijn billen liefkozend blijft strelen, begint hij weer te praten.




Paul Gťrard

Pijn

Hij schraapt zijn keel.
“Ik eh ik voel me inderdaad geweldig. Ik kan niet anders zeggen dat eh, dat jou slaan eh dat jou op je billen slaan eh uitermate veel voldoening bracht.
Ja, het was goed. Ik had eh het wellicht niet mogen doen, als je therapeut, maar het was goed, je had het nodig, je vroeg er om....
Nee, niet alleen letterlijk. Je vroeg er om. Je gedrag... En dat wekte bij mij... Ik werd door jou...”
Zachtjes streek hij over haar billen.
“Mmm maar jij bent er niet voor mij, ik ben er voor jou.
Nu is het tijd om te luisteren, te luisteren en te voelen.
En elke keer dat je weer verzet voelt tegen mijn woorden, dan concentreer je je op dat voelen. En als je dan weer voelt, kun je weer luisteren.”
“Probeer het maar...”
Hij liet zijn woorden langzaam wegvloeien.
“Je bent een sletje.”
Meteen voelde hij haar verstijven en hield hij stil. Maar zijn handen streelden door.
“Voel maar, voel maar,” mompelde hij zachtjes.
Hij voelde dat ze zich weer overgaf en ontspande.
“Je bent een hoerig sletje.”
Weer die verstijving. Nu hoefde hij niets te zeggen totdat ze weer ontspande.
“Goed zo meisje.”
Hij voelde dat ze zijn complimentje begroette.
“Je bent een hoerig sletje, maar dat is niet erg. Je bent het voor je Meester, dat weet ik. En omdat ik het verlengde van je Meester ben, ben je het ook voor mij. Want ik ben het die je weer bij hem zal brengen. Dat beloof ik je.”
En na deze woorden voelde hij voor het eerst dat ze zich echt diep ontspande. En, hoewel hij het niet kon zien, want ze had haar hoofd in het kussentje verborgen, had hij het gevoel dat ze stil huilde nu.
“Ik beloof het je. Maar ik kan het alleen als je me vertrouwt, als je naar me luistert, mijn woorden accepteert. Wil je dat?”
Hij hoorde haar, nauwelijks verstaanbaar, instemmen.
“Net zoals je mijn handen accepteert, mijn handen die glijden over jouw warme rode billen, mijn handen die je geven wat je nodig hebt. Zo geven ook mijn woorden je wat je nodig hebt. Geven om te accepteren.”

Hij glimlachte even bij zichzelf. Eigenlijk was dit ook een Id-Ego Hypnose. Een bijzondere variant daarvan. Maar een heel effectieve variant. Zou hij een artikel over kunnen schrijven, zou bepaald de gemoederen bezighouden binnen therapeutenland, dat was zeker.
Opnieuw moest hij om zichzelf lachen. Denken aan het schrijven van een artikel. Terwijl hij hier de meest prachtige billen, blote billen van een verrukkelijk jong meisje zat te strelen. Rode billen, niet te vergeten. En daarvan genoot. En dan toch denken aan...
Hij zuchtte. Een artikel schrijven, terwijl hij zelf nog zo veel te leren had...

“Je bent lief. Je bent hartstochtelijk. En je moet nog zoveel leren.
Maar ťťn ding boven alle andere zul je moeten leren. Dat is accepteren.
Accepteren, net zoals je mijn handen accepteert, zul je mijn woorden accepteren, mijn woorden die je gaan helpen, helpen om je Meester bij je terug te brengen, zodat hij je weer kan geven wat je nodig hebt. Na zo lang.”
Hij zweeg even om zijn handen de kans te geven haar iets nadrukkelijker te strelen. Ze reageerde daarop door haar dijen een heel klein beetje te spreiden. En ook daar streelde hij haar.
“Je verlangen naar sexualiteit, naar geilheid is zo groot. Zo groot.”
Even verstijfde ze weer.
“Voel maar hoe groot.”
Ze voelde het.
“Het is groter dan jou, groter dan je wil, groter dan je Meester.”
Weer die kleine verstijving.
“Ja, ik weet het, je wilt niets liever dan hem te behagen, hem op te winden, hem te laten genieten. Het is alles wat je wil. Maar als hij je negeert, als hij je afwijst, als hij je geilheid ontkent, dan is ze nog niet weg...
Die geilheid is er voor hem, maar niet om hem. Die geilheid zit in jezelf. Je kunt die geilheid niet ontkennen, ze is er gewoon. Je kunt hem alleen accepteren. Net zoals je dat nu accepteert.”
Heel voorzichtig streek hij tussen de plooiing van haar billen, naar beneden.
“Accepteer het,” fluisterde hij zacht.
En ze spreidde haar dijen zodat haar schaamlippen vrij kwamen voor zijn handen.
Heel zachtjes beroerde hij ze en liet haar genieten. Net zolang tot ze naar mťťr verlangde.
“En dat is wat je Meester jou probeert te vertellen. Die geilheid van jou... is er niet voor hem. Die is er alleen voor jezelf. En hij wil dat jij er bent... voor hem.”
Hij wist dat ze zou gaan protesteren. Maar hij was haar voor. Nog voor ze kon verstijven, nog voor ze kon schreeuwen dat het niet waar was, dat zij er alleen was voor hem, streek hij langs en tussen haar nu natte lipjes.
“Aaagh,” was het enige wat ze zodoende uit kon brengen.

“Oh ja, ik weet het, je wilt er alleen zijn voor hem ......, maar je bent dat niet.
Jij wilt dat je daarvoor gestraft wordt. Maar dat wil je voor jezelf, niet voor hem. Je bent geil, ondanks hem. En daarvoor straft hij je.... door je af te wijzen. Dat doet pijn. Dat doet verschrikkelijk pijn. En het is die pijn die je moet accepteren.”
Wonderlijk, hoe ze zelfs op dat woord pijn reageerde. Ze verlangde er echt naar, naar pijn, pijn op haar billen, fysieke pijn. Zo dat zelfs het noemen van dat woord haar hielp.
“Hij wil niet dat je je geilheid verbergt. Integendeel. Hij wil het zien, hij wil het voelen ... maar hij zal je niet aanraken. Hij wil dat je doorgaat en je bevredigt, keer op keer. Hij zal je niet straffen. Oh nee, straf zou je bevrijden. Hij wil je zien lijden. Hij wil dat je gevangen wordt in je eigen geilheid. Huilend zul je je zelf klaar maken. Huilend omdat hij weigert je aan te raken. Pas dan zal je beseffen dat jij er bent voor hem. Dat het zijn wil is, die je leidt. Dat het enige is dat je rest, je overgave is. Je onvoorwaardelijke overgave. Ook al besluit hij zich van je af te keren. Ook als straft hij je niet langer. Ook al weigert hij je lichaam te gebruiken. Pas dan, pas als je dat accepteert, ben je waarlijk van hem.”
En terwijl de kracht van zijn woorden aanzwol, deden ook de bewegingen van zijn handen dat.
Zodat er haar niets anders restte dan zijn woorden in zich op te zuigen en zijn handen.....



Marny

Magnifiek uitzicht

Ik laat zijn woorden tot me doordringen, zware woorden, indringende woorden, bevrijdende woorden.
En dan eindelijk laat ik los. Het gevoel van geen kant meer op kunnen en klem zitten verandert. Mijn verzet, mijn angst, mijn verlangen, mijn onzekerheid, alles kan ik laten gaan. Ik voel me niet langer machteloos, alleen nog maar totaal ontspannen, kalm en gelukkig.
Ik voel dat mijn dokter P. me geen pijn gaat doen en heel even vind ik dat ontzettend jammer maar er komt een ander gevoel voor in de plaats.
Het waanzinnige gevoel van overgave spoelt door mijn lichaam heen.
Voorzichtig kronkel ik onder zijn warme handen. Ik wacht op wat hij wil, ik wacht op waar hij me heen wil leiden. Dan duwt hij me van zijn schoot af en zet me op zijn stoel neer.
“Toe maar”, zegt hij dwingend.
Als een klein meisje laat ik me leiden, alleen voel ik me niet hulpeloos of afhankelijk.
”Kom maar”, zegt hij vriendelijk.
Ik schud mijn hoofd maar toch luisteren mijn vingers. Met licht gespreide benen duw ik mijn heupen omhoog en slaak een kreetje op het moment dat mijn vingers mijn klitje raken. Genietend sluit ik mijn ogen.
“Goed zo”, zegt hij aanmoedigend.
Ik geef me over aan het zalige gevoel van mijn spelende vingers. Ik zwiep mezelf hijgend en kreunend naar grote hoogten en mijn vingers gaan als een razende op en neer. Een dun laagje zweet verschijnt op mijn huid en ik weet instinctief dat mijn dokter P. een magnifiek uitzicht heeft op mijn sensueel kronkelende lijf. De golven van genot stromen door mijn lijf en ik sta op het punt van klaarkomen.
Als ik intuÔtief mijn ogen open, zie ik mijn dokter P. op zijn klokje kijken en zegt hij: “Zo was het genoeg voor vandaag.”




Paul Gťrard

Afscheid

Wat voelt haar lichaam heerlijk aan terwijl ze over zijn schoot heen en weer beweegt.
Zo helemaal vrouw en toch ook meisje.
Zo warm.
Zo zacht.
Zo opwindend.
Maar hij moet haar laten gaan.
Ze is niet van hem.
Hij is slechts haar therapeut.
Met moeite kan hij een traan in zijn ogen bedwingen.
Hij moet, ja hij moet.
En voorzichtig helpt hij haar naar zijn stoel, die nu leeg is.
“Toe maar,” fluistert hij, “goed zo.”
En pas als ze haar ogen sluit en opgaat in haar eigen wereld durft hij te mompelen:
“kom maar....”
En hij gaat mee met haar bewegingen, haar genot.
Tot ze naar hem opkijkt.
Wat voelt hij zich laf.
Want het enige dat hij kan uitbrengen, terwijl hij wanhopig naar zijn klokje kijkt, is:
“Zo was het genoeg voor vandaag.
Ehhh, uw uurtje therapie is om.”
En terwijl hij zijn best doet om neutraal te klinken:
“Zullen we een nieuwe afspraak maken?”


© Paul Gťrard & Marny


verhalen maken dromen waar


      naar het vorige hoofdstuk naar het volgende hoofdstuk      


Een verzoek!
Deze site is bedoeld voor discussies/verhalen/vragen/weetjes die wat langer blijven staan.
We willen jullie daarom vragen:
  zorgvuldig te zijn in het opstellen van een reactie.
  kijk even naar de opmaak.
  corrigeer type- en spelfouten
      (een eenvoudige spellingscontrole verschijnt bij de voorbeeldweergave).
  en maak gebruik van de vele opmaak mogelijkheden.
  Echt: het is niet ingewikkeld.
  En wist je dat achter de   button een heleboel verschillende     zitten?


geef hier je reactie op het verhaal en/of op de commentaren van anderen
Je Onderwerp:

Vermeld hier onderwerp, of kopje, of samenvatting, of blikvanger van je reactie.
Je reactie:
Gebruik Opmaakbuttons
Selecteer tekst en klik op de button
of: klik 1 maal voor begincode en nogmaals voor sluitcode
Voor uitleg van de buttons: glij er overheen met je muis
Vet Cursief Onderstrepen maak tekst heel klein maak tekst klein maak tekst groot maak tekst extra groot centreer maak een lijst met bullets maak een genummerde lijst
voorbeelden van de beschikbare fonts + instructie opmaak hulp: geeft uitgebreide uitleg -ook van diversen- plus extra mogelijkheden!
onderstaande buttons geven direct resultaat (selecteer dus geen tekst!):
een kop maken: vet + groot (geen tekst selecteren) plaats je e-mail adres (geen tekst selecteren) Maak een hyperlink (geen tekst selecteren) Voeg clipart plaatje toe (geen sluitcode!) trek een lijn (geen sluitcode) maak wit/spatie (geen sluitcode!) maak een dichte bullet (geen sluitcode!) maak een open bullet (geen sluitcode!) maak een vierkante bullet (geen sluitcode!) maak een een curren - een soort bullet (geen sluitcode!) maak het copyrightteken (geen sluitcode!) { voor gebruik BINNEN opmaakcode (geen sluitcode!) } voor gebruik BINNEN opmaakcode (geen sluitcode!)  ECHTE komma: voor gebruik BINNEN opmaakcode van een TABEL (geen sluitcode!)

Inlognaam: Gebruiksaanwijzing:
Geef je Inlognaam en Wachtwoord.
Aanmelden is verplicht, kostenloos en heel eenvoudig!
Maak gebruik van de vele opmaakbuttons hierboven!
Wachtwoord:
Opties: Je mag HTML opmaakcode in je bericht gebruiken
Activeer eventuele links in je bericht
Actie: