Spanking Forum » Verhalen Forum » verhalen van Janneman » Op kot
« Vorig verhaal Volgend verhaal »

 

Een verhaal van:  
Janneman


  Oppasser


Beoordeling: 
Vind je dit verhaal erg goed
of juist niet
geef dan hier je waardering:
 (Waardeer!)
Aantal waarderingen tot nu toe: 8

Gepost op zondag 16 oktober 2011 - 07:42 am:       


Op kot



Waar jongedames dames worden



Wel ver…...... Nou had ze zich uit de naad gefietst, helemaal uit de naad, en nou ging die klotetrein er voor de tweede keer deze week voor haar neus vandoor.
Ze keek haar vriendin, die ook nog uithijgde, aan en zei: “Nou ben ik het zat. Ik ga op kot.”
Yvonne zag er zoals gebruikelijk zelfs na keihard fietsen nog uit alsof ze zich net een uur had opgefrist en opgemaakt. Yvonne was mooi, altijd mooi, jaloersmakend mooi zelfs. Ze trok altijd en overal aandacht, ook van vrouwen. Karin stelde zich ook wel eens voor hoe ze Yvon zou strelen. Dat wisten ze ook wel van elkaar, maar ze hadden al lang geleden stilzwijgend afgesproken dat ze hun vriendschap niet op die manier wilden compliceren. Compliceren ja, want hoewel de liefde heerlijk is maakt het de dingen soms ook ingewikkelder. En de vriendschap zoals ze die al zo lang hadden wilden ze niet ingewikkelder maken. Die was mooi genoeg zoals die nu was.
“Het is dat ik je wat langer ken dan vandaag, Karin, anders zou ik toch geen idee hebben waar je het over hebt. Aan boord van een vissersschuit misschien. Waarom zeg je nou niet gewoon dat je een kamer gaat zoeken? Wat ik wel kan begrijpen trouwens.”
Karen streek haar verwarde rode haren naar achteren en keek Yvonne lachend aan. Haar groene ogen, waarop Yvonne dan op haar beurt weer jaloers was, stonden vrolijk. Die stonden bijna altijd vrolijk, maar zeker op mooie zonnige momenten als dit, als ze samen van het leven genoten, zelfs als dat betekende dat je je het licht uit de ogen moest fietsen. Ze streek haar korte rokje naar beneden. Dat was wel erg omhoog geschoven en ze had nu wel weer genoeg mannenblikken naar haar benen getrokken. Het waren genietende, waarderende blikken, en dan kon ze er wel wat van hebben, maar ze hoefden nou ook weer niet rechtstreeks tegen haar kruis aan te kijken. Dat was voorbehouden aan het mannetje dat ze zo af en toe toestond haar het hof te maken. Nou ja, af en toe.....
“Sommige dingen zeggen ze in andere landen nu eenmaal leuker, Yvon. Nee, ik ga op zoek naar een kotmadam. Heerlijk toch?”
Ze richtte haar gezicht naar de zon en genoot van de warme stralen die haar wangen streelden en de bovenkant van haar borsten. Ze hield van wat lagere truitjes want daar kwam ze mooi in uit, al zei ze het zelf.
“Zucht. Laten we eerst maar eens op zoek gaan naar een kopje thee. Dan mag je mij je talenknobbel helemaal laten zien. Ik kan het allemaal volgen hoor, dankzij jou. Daar heb ik mijn wijsheidstand nog niet eens bij nodig.”
Eigenlijk hadden de beide vriendinnen al die woorden niet eens nodig. Ze begrepen elkaar zo ook wel. Maar ze waren altijd een beetje uitgelaten als ze zo samen waren.
“Hihi, ken je die ook al? Je wordt nog eens een echte Vlaamse. Eet je je frieten ook al uit die puntzakken, met een beste klodder mayonaise, die zorgt dat je er binnen de minuut helemaal onder zit? Ja? Mooi, zo hoort dat.”
Remco Campert zei lang geleden al: het leven is verrukkulluk. En zo is het maar net.

De volgende dag werd Karin na het eerste college door haar buurvrouw op de schouder getikt.
“Ik hoor dat je een kamer zoekt. Hier, hier heb je een adres. Het is een prachthuis met prachtkamers. Ik kan het weten, want ik heb er gewoond. Ik woon nu samen, dat is natuurlijk nog leuker, anders was ik er niet weggegaan.”
“Hoe weet je dat? En waarom ik?”
“Ssssst, niet zoveel vragen. Omdat ik denk dat je het verdient en omdat ik denk dat het wat voor je is. Ga er vanmiddag nog heen anders is het misschien nog weg.”
En weg was het meisje zelf ook. Wie? Hoe? Wat......?

In de tweede helft van de middag was ze vrij. Het was een half uurtje fietsen, maar vooruit, dat is goed voor je conditie.
Het meisje had niet overdreven. Het was een prachtig huis. Zo’n oude villa met vast veel kamers met hoge plafonds. Een flinke tuin ook nog zo te zien dus zonnen behoorde ook tot de mogelijkheden.
Eigenlijk te mooi om waar te zijn en aangezien haar vader altijd zei dat het dat dan waarschijnlijk ook was, aarzelde ze even, maar drukte toen toch op de bel. Het leek wel of er bronzen klokken werden geluid. Bijzonder. Smaakvol. Deftig ook.
Een man deed de deur open. Hij was een jaar of vijftig, slank en vrij groot, met keurige kleding en een keurige houding. Zijn grijze haar was kort, maar zorgvuldig getrimd.
Maar dan zijn ogen. Ze waren niet streng of zo maar keken dwars door haar heen. Ze was blij dat ze er redelijk gefatsoeneerd uit zag. Hij nam haar ook helemaal op, van top tot teen. Bij geen plekje bleef hij hangen, maar hij sloeg ook geen plekje over. Het leek wel of ze gescand werd.
Er piepte niks, maar kennelijk was haar barcode in orde, want hij ging opzij en maakte een lichte, nauwelijks waarneembare buiging.
“Komt u binnen, jongedame.”
En Karin betrad een werkelijk schitterende hal met van die geblokte tegels en een prachtige trap. Het rook er fris en ook dat kon haar zeker wel bekoren.
Hij ging haar voor naar een genoeglijk gemeubileerde achterkamer, wees met een wijd gebaar dat ze een plekje kon zoeken om te zitten en informeerde of ze thee wilde en zo ja of ze ook voorkeur voor een smaakje had.
Dat wilde ze wel en ze ging zoals gebruikelijk voor de bosvruchten.
“Mag ik even naar de tuin kijken?”
Dat mocht en dat deed ze en ze bewonderde de ruimte, de mooie indeling en de strakke staat van onderhoud. Daar zou haar vader nog wat van kunnen leren.
Ineens besefte ze dat de man nog helemaal niet gevraagd had wat ze kwam doen. Ze draaide zich snel om om hem in de gaten te houden, maar hij zat ontspannen op een rechte stoel en dan ook nog eens zodanig dat hij onmogelijk naar haar kont kon hebben geloerd. Ze had eigenlijk nog nooit meegemaakt dat een man dat niet deed. Ze bekeek hem met nieuwe belangstelling.
“Gaat u toch zitten. U kwam voor de kamer? Agnes had uw komst al aangekondigd. Ze zei dat de kamer erg geschikt voor u was en als Agnes dat zegt ben ik geneigd serieus met die mening om te gaan. Kent u Agnes goed?”
Agnes was dan zeker degene van wie ze het adres had.
“Ik ken haar, maar niet goed. We praten wel eens maar niet echt vaak. Eigenlijk kende ik haar naam niet eens.”
“Soms verbaas ik me wel eens over de wellevendheid van uw generatie. Of eigenlijk moet ik zeggen: het gebrek er aan. Hoe kan degene met wie je praat nu zo onbetekenend zijn dat je niet eens wilt weten wie hij of zij is? Maar goed, dat is een ander onderwerp. Wilt u de kamer zien?”
“Graag meneer.”
“Volg me dan maar.”
En hij ging haar voor - zoals dat hoort - de trap op naar de eerste verdieping, waar hij een mooie, grote, oude deur opende naar een achterkamer. Die werkelijk enorm was. Ze zou minstens nog kunnen rolschaatsen als haar bed, haar bureau en haar kast er in stond. Er lag parket op de vloer en de muren waren strak, glad en van een zeer lichte en neutrale kleur. Haar ingelijste, zelfgemaakte en grote foto van Spot, haar hondje dat ze zo miste als ze hier was, zou er vast goed op staan.
En met die mooie grote ramen nog uitzicht op die tuin ook.
Het was er heerlijk koel, zelfs op deze warme zomerdag. Het was hier wel uit te houden, dacht ze.
“Wat moet deze kamer in de maand kosten meneer?”
Hij noemde een bedrag dat ruim minder was dan wat ze nu aan reiskosten kwijt was terwijl het ook nog eens heel wat tijd op zou leveren. Als iemand met dertien studies en veertien keer afhaken kreeg ze al lang geen studiefinanciering en een OV-kaart meer. Haar vader financierde deze studie maar had al wel aangekondigd dat dit ook voor hem de laatste keer zou zijn. Het kwam er dus wel op aan, wilde ze niet in de koekjesfabriek aan de lopende band eindigen.
Maar er moest toch een addertje onder het gras zijn. De man leek voorkomend en geen gluurder of anderssoortige creep. Wat zou het dan zijn?
“Hebt u ook mannelijke huurders?”
“De meesten zijn niet geschikt, dat weet ik bij de deur al. Maar één jongeman voegde zich, hield zich aan de regels en leefde hier enkele jaren op voorbeeldige wijze. Maar hij was wel een uitzondering. Met meisjes is meer te beginnen.”
Een nogal bijzondere woordkeuze hier en daar, maar ze liet het even liggen.
“En hoeveel vrouwen wonen hier nu?”
“Twee. Barbara en Willemijn. De eerste in de kamer naast de uwe, de ander aan de voorkant. Er zijn nog twee kamers beschikbaar maar mijn eisen zijn hoog.”
“En voldoe ik daar dan zo maar aan? En wat zijn die eisen dan?”
“O ja, daar voldoet u aan, dat had ik bij de deur al gezien. En welke die eisen zijn wordt u vanzelf duidelijk als u hier woont. En zo horen die ook duidelijk te worden.”
De man sprak hier en daar in raadselen, maar het gekke was dat het niet idioot over kwam. Om de één of andere reden had ze wel vertrouwen in hem. Geen idee waarom en in een ver hoekje van haar hoofd werd gegild dat dat onzin was en dat ze op moest passen, maar dat hoefde helemaal niet. Deze man had geen kwaad in de zin, dat wist ze gewoon.
Maar ze vroeg wel door.
“Zijn er bijzondere regels?”
“Ik denk niet dat ze erg bijzonder zijn, jongedame. Geen lawaai tussen elf uur in de avond en zeven uur in de ochtend. Bezoek moet worden gemeld, zeker mannelijk. Alles mag worden gebruikt: keuken, wasser, droger, badkamer, maar alles moet schoon en netjes worden achtergelaten.”
“Dat zijn inderdaad niet erg bijzondere regels.”
“Maar er zijn nog drie extra regels. Die zijn wel bijzonder, maar in dit huis zijn het feitelijk de regels waar het om draait. Drie dingen waar ik op toe zal zien. Dat mijn studentes er netjes uitzien. Totaal. Dat mijn studentes goed studeren. En dat mijn studentes zich goed gedragen.
Hierop zal ik toezien en ik zal ook ingrijpen als het niet goed gaat.
Mijn huis heeft een naam hoog te houden. Wie hier heeft gewoond heeft op vele plaatsen een pré.”
Wel, daar was het dan. Er is altijd een maar.
Elk ander meisje zou nu gezegd hebben: “Bedankt voor uw tijd en de thee meneer. Ik vind de voordeur wel.”
Dat zou zij ook moeten doen maar er was één ding dat haar tegenhield: ze was een piepklein beetje nat geworden van zijn woorden. Want hij verwoordde haar diepste en schunnigste fantasie. Al zo lang droomde ze ervan gekeurd te worden, gewassen te worden en vooral gestraft te worden door een man met zeggenschap over haar. Hoe vaak had ze niet met zichzelf gespeeld met die fantasie voor ogen: uitgekleed worden en uitgebreid bekeken en betast. Op haar blote billen in de huiskamer gespankt worden.....
En wat hij daar net zei kwam wel heel dicht in de buurt. Ongetwijfeld zou het allemaal veel netter zijn, want ze kon zich niet voorstellen dat deze keurige man aan haar kutje zou voelen om te checken of ze zich wel goed gedept had na het plassen. Aan de andere kant kon ze zich maar al te goed voorstellen hoe zij zich dan zou voelen. Oooo, ophouden met die gedachten! Gedraag je!!
Toen ze opkeek zag ze dat hij naar haar keek en het leek wel of hij precies wist wat ze net allemaal bedacht had.
Ze keek geruime tijd terug.
“U kunt me vertrouwen. Ik heb alleen uw welzijn voor ogen en verder niets. Maar daarbij zult u wel eens denken dat ik bijzonder lastig ben. Maar dan is het vervolgens aan u hoe lang u het lastig blijft vinden. En dat zal een belangrijk omslagpunt zijn.”
Ze realiseerde zich dat ze ook dit van hem geloofde. En ze realiseerde zich ook dat hij net al praatte alsof ze er al woonde.
“Wanneer zou ik er in kunnen?”
“Per direct. Nu. Maar uw huur zal pas beginnen te lopen op de eerste van de maand. Mijn welkomstcadeautje.”
“Zou ik even van het toilet gebruik mogen maken?”
“Natuurlijk. Die hoek van het huis bereikt u via de deur bij de trap. Het wijst vanzelf.”
En toen ze naar de deur liep zag ze in de spiegeling van een glazen kastdeur dat hij opnieuw niet naar haar kont keek. Nee, hij was toch vast geen gluurder met overal cameraatjes en een geheime ruimte in de kelder. Of geheime gangen met kijkgaatjes..... Brrrrr.
Stop. Hij heeft daar geen enkele aanleiding toe gegeven. Niet doen.
Met enig zoeken vond ze een prachtige badkamer met toilet. Maar hoe ze ook zocht: er zat geen slot op de deur. Vreemd.....
Toen ze terug was zei ze daar wat van.
“Dit huis heeft behalve op de buitendeuren geen sloten. Die zijn niet nodig.”
“Maar je hebt toch wel eens privacy nodig?”
“Privacy nodig hebben is iets voor mensen die elkaar niet vertrouwen. Maar ook dit zal u vanzelf duidelijk worden. Heb dus dat vertrouwen.”
Daar zat ze nog over na te denken toen na een klein klopje de deur open ging en twee meiden binnen kwamen. Barbara en Willemijn dacht ze, en dat klopte ook.
Keurige meisjes, dacht ze. Bescheiden, timide haast. Maar niet omdat ze geen zelfvertrouwen hadden. Het leek wel alsof ze dachten dat een mens zich in principe bescheiden opstelt, tenzij een andere houding wordt vereist. Maar ze waren ook keurig. Knieën netjes bij elkaar, rechte rug, nog net niet de pink omhoog bij het drinken van hun thee. Netjes gekleed, goed verzorgd. Natuurlijk geldt dit allemaal voor meer mensen maar bij hen viel het op. Ongeveer zoals ook altijd opviel hoe keurig Prins Claus zijn knieën bij elkaar hield.
Toen de hospes even naar een voorkamer was - hij had nog zo’n ouderwetse, zwarte, vaste telefoon en die ging - praatte ze met de meisjes en hoorde hoe het hier aan toe ging. Hoe hij voorzichtig zou beginnen maar zich al snel overal mee zou bemoeien. Maar - moesten de meiden beslist zeggen - hij leek het echt met de beste bedoelingen te doen en had echt nog nooit iets echt onbetamelijks gedaan. Ze hadden beiden ook het gevoel dat hij een beslist ‘nee ‘ zou respecteren. Maar eigenlijk genoten ze er allebei wel van. Ze waren nog nooit zelfs maar in de buurt van een ‘nee’ geweest.
En dat alles terwijl de ene nota bene iets management-achtigs studeerde en de ander aardig op weg was om register-accountant te worden. Kijk, dat zij met haar menswetenschappen nou zwakke knieën had was nog tot daar aan toe, maar twee zulke zakelijke tantes.....
O, zeiden ze allebei, dat we manieren hebben geleerd en punctualiteit en doorzetten en dat soort dingen wil nog niet zeggen dat we seuten zijn.
Nou ja, die indruk had ze ook al niet gehad.
En juist op dat dode moment in het gesprek kwam de man weer binnen, ging zitten en sloeg zijn benen zorgvuldig over elkaar, zonder de scherpe vouw van zijn broek te willen verstoren.
Karin schraapte haar keel. “Ik, eeeeh, ik weet het eigenlijk wel, meneer.... Hoe heet u eigenlijk?”
“U mag me meneer Kamphuis noemen.”
“O, juist. Nou wat ik dus wilde zeggen is dat ik het doe. Moet ik nog iets tekenen of zo?”
“Dat komt later wel, Karin. Ik wil wel graag uw telefoonnummer, voor onvoorziene omstandigheden.”
Ze kon zich eigenlijk niet herinneren dat ze zich had voorgesteld als Karin, maar dreunde haar nummer op. Hij stond op, pakte een pen en een boekje en schreef het nummer in alle rust op, zonder ook maar één keer te aarzelen of om een herhaling te vragen.
Een wonderlijke man.
De beide meisjes verlieten de kamer met een knipoog naar haar en een hoofdknikje naar hem.

En zo kwam het dat ze die dag een auto voor haar spullen regelde en verhuisde. Een piepklein beetje nerveus. Maar vooral opgewonden.

Ze hoefde niet lang te wachten. De volgende ochtend, toen ze zich aankleedde, klopte hij aan en liep gelijk naar binnen. Ze was al aangekleed, maar dan nog....
Hij zei dat hij zich even wilde vergewissen van de betamelijkheid van haar kleding. Zijn archaïsche taalgebruik maakte het niet eens zo’n rare vraag.
Hij betastte haar jeans en haar shirtje en zei terwijl hij al begon te knopen dat hij alleen haar onderkleding nog even wilde checken. Het douchen was lang genoeg geweest en omdat hij was opgehouden ging hij er maar even vanuit dat ze alles netjes had gewassen, maar nu alleen dit laatste detail nog. Er was ook niet zoveel tijd zei hij, want haar eerste college begon over een half uur.
En terwijl ze zich afvroeg hoe hij dat nou weer wist liet ze nog toe ook dat hij haar rits opende en haar onderbroekje keurde. Niet helemaal, alleen de stof en de bovenkant. Maar ook haar shirtje ging omhoog en haar bh werd gemonsterd.
“Uw licht was wel wat laat uit gisteravond.”
En hij gaf haar twee behoorlijk harde, maar niet pijnlijke tikken op haar linkerbil.
Het kwam ook omdat hij het zo vanzelfsprekend deed, dacht ze even later, toen hij weer weg was. En zo gewoon. Niet kwijlend ook, zelfs niet loerend. Nee alsof hij echt deed wat hij zei. Zou hij dat misschien dan zelfs ook echt doen?
Maar ze dacht ook: ooo, nou zou ik toch wel even door een grote sterke man genomen willen worden. Niet hij, maar een beetje enge man. Die gewoon z’n gang gaat. Omdat hij zin in me heeft. Gewoon hier, op tafel. M’n broek achteloos naar beneden gestroopt....
Niet doen, niet aan denken. Straks wordt niet alleen mijn broekje maar zelfs mijn jeans nat.... dacht ze, bijna hardop, om te dwingen.
Maar fantasie is één, echt aan je onderbroekje laten zitten is wat anders. Dat had ie toch echt gedaan. Het moest toch niet veel gekker worden.

Dat werd het natuurlijk wel.
Toen ze ‘s middags thuis kwam en in de ‘huiskamer’ even op de bank plofte om uit te puffen met een glaasje thee zei hij doodleuk: “O nee, zo doen we dat niet. De hele dag hebt u lopen zweten in die kleren. Hup, mee naar de badkamer. Doe alles maar uit.”
En hij begon de temperatuur van de douche te regelen.
Ze stond hem met open mond aan te kijken.
“Nou niet verbaasd doen. Ik heb gezegd dat ik er op zal toezien dat mijn studentes er netjes bij lopen. Wel, dat doe ik nu. Ik zal u wassen en daarna schone kleren voor u uitzoeken.”
Hij leek het wel te menen.....
“Nou, wordt het nog wat? Moet ik u helpen? Als dat zo is dan hoort daar ook straf wegens ongehoorzaamheid bij.”
Dat ge-u begon haar ook aardig te irriteren.
“Maar meneer.... U hebt vanochtend mijn broek open gemaakt. Dat was al aardig onbetamelijk. Wat u nu allemaal wilt gaat toch veel te ver? Denkt u nu echt dat ik ga toelaten dat u overal aan zit?”
“Het gaat er niet om dat IK er aan zit. Het gaat er om dat er BIJ U aan wordt gezeten. Aandacht aan wordt geschonken. Zodat u kunt leren. Mijn aanwezigheid is slechts een middel. Bepaald geen doel.”
Hij keek haar strak maar niet onvriendelijk aan.
“Doe nu maar gewoon wat ik zeg. U zult zien dat het goed is. Is het niet nu, dan toch zeker later.”
En ze trok haar kleren nog uit ook, waar hij bij was.
Maar hij gedroeg zich als een vrouw. Dat lichaam leek hem niet te interesseren. Hij was er gewoon bij, zoals een vriendin er bij zou zijn.
Toen ze bloot was en onder de douche stapte gaf hij haar een spons en een flacon shower-gel. En terwijl zij alvast begon sorteerde hij haar kleding en gooide alles in enkele wasmanden die langs de muur stonden. Hij deed niets met die kleding. Half en half had ze gevreesd dat hij van alles met haar slipje zou doen maar zoals hij er mee om ging had het net zo goed een zakdoek kunnen zijn.
Hij keek even hoe ze zich waste en pakte toen een luxe washandje uit een kastje. Zo’n dikke, die wel een halve liter water kan absorberen. En alsof het de gewoonste zaak van de wereld was begon hij haar te wassen.
Het had helemaal niks sexueels, was ook niet kinky. Waar had ze zich al die jaren eigenlijk bij klaargevingerd? Ergens ook wel jammer natuurlijk. Het is nooit leuk als je een illusie armer wordt. Maar het werd wel een beetje anders toen hij bij haar kruis aanbelandde. Haar ouders hadden haar kutje nooit meer gezien sinds ze zichzelf aankleedde. “Kan zelf” Het lag haar voor in de mond. Nog steeds trouwens. Behalve vriendjes had nooit iemand er aan gezeten.En deze man ging nu op één knie zodat hij goed kon zien en haar zorgvuldig kon wassen. En ja, dat was dan toch wel weer een beetje....geil.
Maar toen ze haar benen nog ietsje verder spreidde en er voor ging staan om het genot toe te laten hield hij meteen op. Hij keek haar even vorsend aan, maar zei niets.
Hij droogde haar ook af. Zorgvuldig, heel zorgvuldig.
En als kleding koos hij een rode wikkelrok, een wit katoenen slipje en een zwarte blouse. Niet wat ze zelf in gedachten had, maar het kon er mee door. Hij haalde het trouwens niet op, hij nam haar naakt mee naar haar kamer.
“Zo, nu hebben we vijftien minuten voor eventuele vragen. Er zijn geen taboe’s. Vraag alles wat u wilt. Daarna zal het tot negen uur tijd zijn om te studeren. Niet korter, maar ook niet langer. Brand maar los.”
Ze liet er vijf verloren gaan.
“Eeeeeh, ik geloof dat ik me wat heb verkeken op uw eehh bemoeienissen. Wat kan ik allemaal nog verwachten?”
“Verstandige vraag. Niet velen hebben hem durven stellen. U toont lef, daar hou ik van. Goed. Wel, het is in feite bijzonder eenvoudig. Mijn eerste taak is om erop toe te zien dat u er goed uitziet. Daartoe bemoei ik mij met uw kleding en uw lichaam, in de breedste zin van het woord. Ik zie toe op uw hygiëne, op uw verzorging, op de netheid maar ook de kwaliteit van uw kleding. Als u hier weer zult vertrekken zult u weten wat het vereist om er altijd zeer verzorgd uit te zien en daar ook naar handelen. Dan uw studie. Nog eenvoudiger. Ik zie toe op uw hoeveelheid studietijd en de kwaliteit ervan. Indien nodig zal ik maatregelen nemen te controleren hoe het zit met de kwaliteit van uw studieactiviteiten. Ik houd bij wanneer uw colleges zijn en welke belangrijke ijkpunten er in het verschiet liggen. Onder mijn hoede zult u niet alleen slagen maar ook spoedig slagen en met goede resultaten. Mijn streven is summa cum laude, maar dat is helaas niet voor iedereen weggelegd. Ten derde: goed gedrag. Dat is een breder begrip dan veel mensen beseffen. Uiteraard gaat het om beleefdheid, wellevendheid, dat soort dingen. Er zijn vele begrippen van toepassing: etiquette, omgangsvormen, kortom: wat wel en wat niet kan in elke situatie. Als ik tevreden met u ben zult u met het grootste gemak bij de Koningin op theevisite kunnen. Overigens moet ik opmerken dat u op dit gebied al duidelijk een goede opvoeding hebt genoten. Dat heb ik wel anders gezien. Maar op de beide andere vlakken valt meer te verbeteren.
Dat voor wat het toezien betreft. Er zijn ook consequenties. Indien u de gestelde doelen (die in het begin nog eenvoudig zullen zijn) niet bereikt zult u worden gestraft. Gebruikelijk zal zijn over de knie, liggend of staand, met de hand en/of een slaginstrument. Desnoods zijn er echter ook verdergaande maatregelen, al is dat nog niet veel voorgekomen.”
Ze keek hem geruime tijd aan, niet wetende dat hij met de hand over het hart streek en haar wat meer tijd gunde. En al helemaal onbekend met het gegeven dat dergelijke coulance door hem niet vaak getoond werd. Hij eiste van anderen evenveel als van zichzelf. Maar hij mocht dit meisje wel.
Wat een woorden, dacht ze. Waar haalt hij het vandaan? Maar wat verbeeldde hij zich eigenlijk? Waar haalde hij het recht vandaan? En hoe kwam het dat zij hier zat en dat ze was ‘aangenomen’? Ze had toch echt nog steeds niet de indruk dat hij op haar geilde. Maar wat dan?
“Ik kan inzien, meneer, dat ik hulp nodig heb bij het studeren. Ik heb veel tijd en geld verknoeid en dit is mijn laatste kans om nog wat van mijn leven te maken. Dat weet ik heus wel. Maar waarom denkt u dat het mij iets kan schelen of ik aan uw normen voldoe en dat ik daaraan ook nog iets zou willen veranderen?”
Ze schrok zelf een beetje van de directheid van haar vraag maar eigenlijk was ze toch ook wel een beetje boos en dat mocht hij weten ook.
Hij keek haar een poosje in de ogen. Pijnlijk rechtop, keurig in de houding, maar ergens toch ook ontspannen lijkend.
“Omdat ik begrijp dat u een beetje in verwarring bent zal ik u enkele van de laatstgesproken woorden vergeven. Ik raad u echter aan in het vervolg daar op te letten. U mag alles tegen mij zeggen, maar op welopgevoede wijze, en woorden als ‘denkt u dat het mij iets kan schelen’ vallen niet in die categorie. Bij persistentie zal ik niet aarzelen correctieve maatregelen te treffen.”
Hoewel niet helemaal onnozel kreeg ze er steeds meer moeite mee te begrijpen waar hij het in vredesnaam nu eigenlijk over had.
“Omdat ik nu toch wel heel veel opstandigheid bij u waarneem zal ik u een zeer kleine demonstratie geven. Die hebt u verdiend maar die zal u ook de ogen openen. Komt u even naast mij staan.”
Hij zette zijn benen naast elkaar en gebaarde met zijn rechterhand naast zijn knie. Toen ze daar stond draaide hij haar met een geroutineerd gebaar bij en trok haar over zijn knieën. En voor ze het wist had ze vijf harde klappen op haar billen te pakken. Toen liet hij haar weer los.
Ze krabbelde beduusd overeind en wreef met één hand haar billen. Maar toen ze diep ademhaalde om hem te laten weten wat ze hier van vond stak hij één vinger op en keek haar met opgetrokken wenkbrauwen aan.
“Jongedame, voordat u dingen gaat doen waar u spijt van gaat krijgen raad ik u aan om nog even te denken aan wat ik zei: u mag alles zeggen, maar op nette wijze.”
Met grote moeite slikte ze dingen in als: wie denkt u wel dat u bent. Met nog meer moeite slaagde ze erin te gaan zitten en niet gewoon weg te lopen, haar spullen weer in te pakken en de deur achter zich dicht te slaan.
Want ergens had ze het zo geeeiiil gevonden wat hij deed. Weer die oude fantasie die haar prikkelde. Zoals ze ook de hele dag aan zijn handen op haar kleding had gedacht. En ongetwijfeld straks terug zou denken aan hoe hij haar kutje had gewassen. Als ze haar zin deed stak ze nu direct al een paar vingers bij haarzelf naar binnen en ….
“Juffrouw Karin.”
Ze keek hem aan. Nog een beetje boos maar toch ook niet onwelwillend.
“U bent zojuist voor een zeer lastige, maar belangrijke test geslaagd. Proficiat. U hebt consequenties aanvaard en daarbij grote zelfbeheersing getoond. Omdat ik het één en ander weet van lichaamstaal heb ik ook andere gedachten waargenomen, maar dat komt vaker voor. U zult nog wel leren dat ook wat te beteugelen maar dat kan ik nu nog niet van u verlangen. Maar wel weet ik zeker: u bent een veelbelovende jongedame.”
“Hoe kom ik hier terecht, meneer eeeeeh”
“Kamphuis.”
“Juist ja. Ik zal het onthouden. Hoe kom ik hier? Waarom ben ik ‘uitverkoren’? Wat zit hier achter? Wie zit hier achter?”
“Hoewel de vraag onbetamelijk is zal ik hem toch beantwoorden, want ik zie dat u geblokkeerd zult zijn zo lang u dat niet duidelijk is. Het zou u belemmeren in uw ontwikkeling en dat zou bijzonder contra-productief zijn. Hebt u weleens eerder van dergelijke huizen gehoord?”
“Nee, niet dat ik weet.”
“Alweer een bemoedigend antwoord. Velen zouden met een kort ‘nee’ hebben geantwoord en dat is behalve bot-klinkend ook niet erg getuigend van een voornemen een beleefde conversatie te voeren. Maar goed: opvoedkundige huizen. Dat zijn huizen, in de Randstad ontstaan, die zich ten doel stellen studentes op te voeden tot goede leden van de maatschappij. Ik heb dat enkele jaren met welbevinden bekeken en op een gegeven moment contact gezocht. Ik heb veel gepraat, ik ben er geweest, ik heb gezien hoe het er toe gaat. En ik heb geconstateerd dat dat het levensdoel is waarnaar ik altijd gezocht heb. Dus ben ik hier een filiaal begonnen, maar wel met een paar aanpassingen. Dit huis is veel kleiner, heeft minder bewoners en geen staf. Ik doe het alleen. En er zijn enkele verschillen in visie en aanpak, maar daar zal ik u niet mee vermoeien.
Net als bij de andere huizen kun je hier niet gewoon aanbellen. Nee, je moet aan bepaalde criteria voldoen en belangrijker: het moet zo zijn dat iemand mij op je attent heeft gemaakt. En om uw volgende vraag voor te zijn: zowel de criteria als de naam van die iemand zal ik u niet onthullen. Wel kan ik u zeggen dat u mij om meerdere redenen een veelbelovende pupil lijkt.”
Ze wist even niet wat ze moest zeggen.
“Misschien is het nog wel interessant te vermelden dat dit initiatief door allerlei partijen op prijs wordt gesteld. Ik kan natuurlijk niet bestaan van het huurbedrag dat ik van u drieën ontvangen. Daarom word ik gesubsidieerd door onder meer allerlei stichtingen, zoals die bijvoorbeeld studiefondsen beheren en inzien dat deze wijze van studieondersteuning effectiever is dan vele andere. En niet in de laatste plaats door ex-pupillen. Zonder uitzondering gaat iedere vrouw hier tevreden weg en heel vaak bereiken ze uitstekende posities. Nogal wat dames tasten diep in die inkomstenbuidels en steunen mij, vaak al jaren. U ziet, ik ben er niet zo maar en doe ook niet zo maar wat. Dit werk wordt op prijs gesteld en nuttig gevonden. En een kleine raad van bestuur ziet op gepaste wijze toe op mijn handelen en dat is voor iedereen geruststellend, ook voor mij. Wat we moeten geen misverstanden hebben over wat hier gebeurt. Sommige, minder ruimdenkende, maar vooral minder doordenkende lieden zouden kunnen menen dat hier ongepaste dingen geschieden.”
Ze wist het nu nog minder.
“Welnu, jongedame, ik zal u alleen laten zodat u rustig kunt nadenken. Blijft u hier gerust zitten en neem wat u wilt. Wel verlang ik dat u om vijf uur aan het studeren bent. Dat is al een niet geringe oprekking van de tijd die ik eerder noemde, maar ik heb u nogal wat te overdenken gegeven en dan is enige coulance gepast. Mijn complimenten, nogmaals, voor uw reacties.
O, nog één ding. Hoe laat wenst u naar bed te gaan?”
“O, dat weet ik nog niet. Ik ga altijd wanneer ik moe ben.”
“Zoals zovelen van uw leeftijd. Wat vindt u normaal een redelijke tijd? Bijvoorbeeld als u de volgende dag een drukke dag hebt?”
“Hmmm, ik zou zeggen een uur of elf. Ik heb best veel slaap nodig eigenlijk, al kan ik er ook prima eens zonder.”
“Gaan wanneer je moe bent is net zoiets als wachten met drinken tot je dorst krijgt. Het is beter vaste gewoonten aan te leren, dan gedijt het lichaam het beste. Ik stel voor dat u elke dag vanaf nu om elf uur naar bed gaat, feesten en partijen uitgezonderd. Eveneens vanaf nu zal ik elke avond om kwart voor elf bij u zijn om u gade te slaan en eventueel te corrigeren. In de ochtend zal ik u om zeven uur wekken, vrij of niet. Er is altijd genoeg te doen. Ik zal u dan waar nodig assisteren bij het wassen, uw kledingkeuze en het aankleden. Over uw eet- en drinkgewoonten zullen we het later nog hebben.”
En weg was hij. Ze was te beduusd om zelfs maar te zuchten.
Het studeren ging niet al te best.

Om exact kwart voor elf was hij er weer, zoals te verwachten viel. Ze had de tijd vanaf negen uur (ze had zich er verdorie nog aan gehouden ook!) besteed aan televisie kijken, wat mails beantwoorden en chatten met Yvon. Die natuurlijk stiknieuwsgierig was hoe het haar daar verging in dat prachtige huis. Maar ze vertelde maar niet hoe het hier ging. Dat deed ze liever een keer in een echt gesprek, zodat ze Yvon goed kon zien.
Natuurlijk was de tijd omgevlogen. Niet zelden was de avond om deze tijd nog jong. Ze had dan ook voor de helft van de dingen die ze wilde doen geen tijd gehad.
Hij stond zo maar midden in de kamer. Ze had geen klopje gehoord.
“Aha, juffrouw Karin. Ik zie dat u ijverig hebt getracht te studeren. Voorlopig is de intentie nog goed genoeg, al moet u daar natuurlijk geen misbruik van gaan maken. Uw internettijd hebt u ongetwijfeld besteed aan mail en chat. Binnenkort zullen we ons eens gaan bezighouden met de schat aan informatie die internet biedt. En nee, juffrouw Karin, ik monitor niet op afstand uw internetgewoonten. Dat zou zeer eenvoudig zijn, maar als ik van u wellevendheid verlang zal ik toch zelf ook mijn best moeten doen dat te tonen. Nee, als ik wil weten waar u gesurft hebt zal ik dat controleren waar u bij bent. En doet u geen moeite uw sporen te wissen. Ik vind ze toch wel.”
Het laatste wierp zoveel vragen op dat ze helemaal vergat hem te vragen hoe hij kon weten dat ze haar best had gedaan om te studeren. Ze dacht al niet meer aan kijkgaatjes in de wand, maar hoe dan wel?
Ze kon niet weten dat hij een vrij aardig geheugen had en voor zichzelf precies had vastgelegd welke boeken open waren, waar ze lagen, waar ze opengeslagen waren, welk blad met aantekeningen er lag en wat al niet. Het was natuurlijk maar een indicatie maar een vrij betrouwbare, zeker in combinatie met een opmerking erover en zeer scherp letten op de reactie. Waar enige kennis van psychologie al niet goed voor is.
“Maar vooruit, het is tijd om u uit te kleden. Gaat uw gang.”
“Hier? Nu? Waar u bij bent?”
“Jazeker, Bovendien hebt u niets dat ik niet al vele honderden malen gezien heb. Vooruit nu.”
Schuchter begon ze te frunniken. Haar shirt, haar broek, haar bh. Maar bij haar broekje aarzelde ze.
Zucht.
“Ik zal het doen.”
En het broekje was al uit voordat ze er erg in had.
“Nee nee, geen handen. Toon uzelf, vol trots. U hebt een prachtig lichaam. Maar laat me eens goed kijken. Ik meende vanochtend wat stoppeltjes te voelen en dat hoort niet zo. Hmmm, ik zie niets. Ofwel u hebt u vandaag geschoren of ik heb me vergist. Het laatste gebeurt niet vaak moet ik u zeggen.”
Hij zat op z’n knieën voor haar, keek even op bij die laatste woorden en bestudeerde daarna op zijn gemak haar kutje. Ze wist echt niet waar ze kijken moest..
“Fraai, bijzonder fraai, ik kan niets anders zeggen. De geur is ook bijzonder aangenaam. Dat is altijd een goed teken.”
Hij tastte nog wat. Voelde haar lipjes, onthulde haar knopje. De man was volkomen op zijn gemak. Deed of hij dit altijd al bij haar had gedaan.
Maar uiteindelijk stond hij toch op.
“Meneer Kamphuis, is mijn kutje nu het belangrijkste als het gaat om het controleren van mijn wellevendheid en zo en hoe u dat allemaal ook noemt?”
Hij keek haar weer even op zijn inmiddels bekende wijze aan, maar dit keer met iets droevigs in zijn ogen. Een kleine teleurstelling wellicht.
“Hoewel ik het woord ‘kutje’ enigszins plat vind en zelf het woord ‘vagina’ prefereer, heb ik inmiddels begrepen dat ik mij bij het eerste woord zal moeten neerleggen omdat uw generatie er geen ander woord voor wenst te gebruiken. Wat uw vraag betreft: de toestand van uw vagina zegt iets over de wijze waarop u uw lichaam behandelt. Het is het minst zichtbare deel van het lichaam en als iemand wat slordig wordt zijn het die plekjes die als eerste wat minder aandacht krijgen bij de persoonlijke verzorging. Het mag u vreemd voorkomen, maar het is een feit. Maar een belangrijker reden is nog wel dat de wijze waarop u mij uw intimiteit laat controleren mij veel zegt over uw voortgang. Nee, dat zal ik niet nader toelichten. Van sommige dingen dient u onkundig te blijven, dan werken ze het beste.”
Het was een lang antwoord en in het begin had ze gedacht dat ze het zou gaan begrijpen maar uiteindelijk wist ze weer minder dan tevoren. Elk antwoord op elke vraag leverde bij hem tot nu toe altijd weer meer vragen op.
En toch had ze het gevoel dat het inderdaad belangrijk voor hem en zijn aanpak was dat hij haar controleerde en dat het haar dus uiteindelijk verder zou brengen. Te belachelijk voor woorden, niet uit te leggen ook, maar het gevoel had ze wel.
Hij ging alweer verder: “Voordat we naar de badkamer gaan, gaat u eerst even mee naar de huiskamer. Daar wacht Barbara op ons. Barbara heeft straf verdiend en ik wil dat u er getuige van bent dat ze dat krijgt. Willemijn zal ook komen.”
“Maar ik heb geen kleren aan!”
“O, dat geeft niet, dat hebben de anderen ook niet.”
En dat klopte. In de huiskamer stonden twee blote meisjes bij de bank, de handen op de rug, de blik vooruit. Karin vond ze mooi. Mooie figuren, platte buiken, flinke maar niet te grote borsten en ronduit prachtige billen. Ze schaamde zich een beetje dat ze zo naar die naakte lichamen keek, maar ze kon er niets aan doen. Toen ze zag dat meneer Kamphuis naar haar keek wendde ze beschaamd haar blik af.
“Juffrouw Willemijn, neem wat te drinken en ga rustig zitten. Daarginds liggen wat handdoeken.”
Het meisje schonk zich thee in en ging op een handdoek op de bank zitten. Na een klein knikje van meneer Kamphuis volgde Karin haar voorbeeld. Ze ging naast Willemijn op de bank zitten.
Die was ondertussen begonnen met de controle van het lichaam van Barbara, maar daar was hij snel mee klaar. Barbara wist inmiddels wel wat er van haar verwacht werd.
“Goed, juffrouw Barbara. Als u zo goed zou willen zijn met de buik op deze tafel te gaan liggen. Voeten op de grond en de benen goed uit elkaar. Zo ja. Wel, jongedame, we zijn hier vanwege een ernstige zaak. U hebt drie colleges overgeslagen. Dat getuigt uiteraard niet van een sterke wil om met uitstekende resultaten uw studie af te sluiten. Omdat het de eerste keer is dat u dit doet zullen de consequenties binnen de perken blijven. Niettemin is het wel een stevige correctie. U zult twaalf slagen met de cane krijgen en ze zullen hard zijn ook. Is er nog iets dat u wenst te zeggen?”
“Het spijt me, meneer. Het zal niet weer gebeuren.”
“Dat is een uitstekend voornemen, juffrouw Barbara.”
En onmiddellijk daarna liet hij zijn cane een oefenzwiep maken. Barbara maakte een sprongetje van schrik.
En tot Karins afgrijzen kreeg Barbara in hoog tempo 12 harde slagen, die allemaal een gloeiende streep achterlieten. Meneer maakte er geen show van, hij deed het zo snel mogelijk, maar beslist ook gewetensvol, Barbara stond te snikken toen het klaar was en Willemijn sprong overeind om haar te troosten.
Meneer Kamphuis keek Karin enige tijd recht in de ogen. Hij toonde geen voldoening of zo. Het leek wel alsof hij wat bedroefd was, alsof hij als vader wenste dat dit zijn kind bespaard zou blijven. Het was een wonderlijke man.
Karin volgde hem daarna naar de badkamer waar ze een plas deed waar hij bij was. Dat viel nog niet mee, maar ze had zich er op voorbereid, want ze had het half en half verwacht. Hij keek ook nauwkeurig toe hoe ze veegde en doortrok.
Daarna mocht ze haar tanden poetsen terwijl meneer zijn ogen over haar lichaam liet gaan. Maar hij raakte haar niet aan.
Ze kreeg een onderbroekje om in te slapen en een oversized t-shirt en ze stapte in bed.
“Morgen zullen we uw kledingkast doornemen. Ik heb vandaag al even gekeken en ik heb enkele opmerkingen. Ik wens u een gezonde nachtrust, juffrouw Karin.”
Hij deed het licht uit en liet haar alleen met haar gedachten. Het verbaasde haar al niet eens meer dat hij haar kleren had bekeken. Waar ze tot voor zeer kort door het dak zou zijn gegaan bij het horen van zoiets berustte ze nu. Zo maar. Niet te geloven eigenlijk.
Wat zou hij aan te merken hebben trouwens?
Maar eigenlijk was ze ook wel moe en ze werd al snel een beetje rozig. Maar niet zodanig dat niet even later haar hand tussen haar benen gleed. En met de gedachte aan een in het openbaar gegeven tuchtiging - naakt - bereikte ze al snel haar eerste heerlijke orgasme in dit huis, zodat ze niet lang daarna in een diepe slaap kon glijden.
Meneer Kamphuis was toen al weg bij de deur. Het was bepaald niet zijn gewoonte om aan de deur te luisteren maar hij had het vermoeden gekregen dat Karin wel iets met spanking had en daar zou hij rekening mee moeten houden. En daarom moest hij het weten.
Bewijs was het niet maar het was hoe dan ook duidelijk dat iets de kleine Karin bijzonder had opgewonden. Maar met vermoedens kon hij ook wel verder.
Gelukkig was ze een beetje een luidruchtige masturbeerster. Ze waren er wel anders.
Maar nu moest hij toch echt even gaan checken hoe ver Willemijn ging bij het troosten van Barbara. Het zou zo maar kunnen dat ze na het zalven van de billen verder zou gaan met het wegwerken van de pijn door andere plekjes een lekker gevoel te geven. Het zou niet de eerste keer zijn dat de dames het bed zouden delen. En waar hij soms deed of hij het niet merkte - alsof hij niet alles merkte - verstoorde hij hun samenzijn ook wel eens met de mededeling dat orde en regelmaat in dit huis belangrijker waren dan lust.
Ze lagen inderdaad samen in bed en Barbara was ondanks haar zeer pijnlijke billen dichtbij een hoogtepunt toen hij binnenstapte en hun intimiteit verstoorde met de mededeling dat juffrouw Barbara zo niet echt goed kon nadenken over de straf die ze gekregen had. En dus nam hij het blote meisje bij de hand, liet haar nog even plassen en stopte ook haar in bed. Met alleen een nachthemd aan, want een broekje zou nog wel niet lekker voelen. Hij bekeek haar billen nog even maar Willemijn had goed werk gedaan.
Hij trok het dunne dekbed over haar heen, keek haar nog even diep in de ogen en gaf haar toen een kus op het voorhoofd. Hij raakte zijn pupillen zelden op een dergelijke manier aan, behalve soms als ze straf hadden gekregen. Tenslotte moest hij ze toch laten weten dat het nu klaar was. Weer goed was.
En hij zag dat ze dat begreep.

De volgende dag wekte meneer Kamphuis Karin al om half zeven.
“De kledingkast, weet u nog? We hebben er niet veel tijd voor nodig, een half uurtje zal wel genoeg zijn. Kijk, ik heb uw kleding zojuist gesorteerd, terwijl u nog sliep. De stapeltjes links bevatten kledingstukken met slijtageplekken, losse naadjes, vlekken en hier en daar zelfs een gaatje. Ik ben van mening dat u die niet meer kunt dragen, zelfs niet hier in huis. Netheid wordt het beste bereikt door altijd netjes te zijn. Het gemakkelijke gevoel kan ook wel bereikt wordt door wat meer loszittende kleding en dergelijke.
U ziet dat u dan niet veel ondergoed meer over houdt. BH-tjes gaat nog wel, maar onderbroekjes zijn er dan niet veel meer. Te weinig voor een hele week. Die zult u dus vandaag nog moeten kopen. Als u dat nu niet kunt betalen dan zal ik daar een oplossing voor bedenken.
Broeken, dat gaat nog wel, evenals bloesjes, hemdjes, shirts en dergelijk. Hoe dat ook allemaal maar heet.
Maar u hebt echt veel te weinig echt vrouwelijke dingen als jurken en rokken, zowel lang als kort. Dat zult u deze week moeten aanvullen. Indien u dat wenst zal ik met u meegaan om dingen met u uit te zoeken. En voor deze aankopen geldt uiteraard mijn aanbod van daarnet des te meer.”
De man had haar stapeltje onderbroekjes doorgesnuffeld en stond het hier te vertellen alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Nou moest het toch wel gloeiendegloeiende niet gekker worden! Om de één of andere reden vond ze dit nog erger dan dat hij aan haar kutje gezeten had.
“Kalmte, juffrouw Karin. Beheerst u zich. Had ik het niet aangekondigd? Past het niet in mijn aanpak hier? Is het niet precies wat u kon verwachten? Wat maakt u nou zo boos?”
Nou, misschien dat het echt een schending van haar privacy was. Meer mannen hadden haar lichaam betast, maar nog nooit had iemand het gore lef gehad met zijn smerige poten aan haar ondergoed te zitten. Het had ook iets vunzigs, je zag dan gewoon voor je hoe ze aan alle kruisjes snuffelden. Met smerige bulten in hun broek. Maar eigenlijk kon ze zich dat van meneer Kamphuis niet voorstellen. En ze kon zich al helemaal niet voorstellen dat ze het tegen hem zou zeggen. Ondanks al haar woede en assertiviteit merkte ze dat ze zich eigenlijk steeds wat kleiner bij hem ging voelen. Niet bang, maar onder de indruk. Het enorme verschil in hun gezagsverhouding werd steeds beter merkbaar en deed zich ook steeds meer gelden.
“Ik weet het niet,” zei ze uiteindelijk zachtjes.
“Ik begrijp het,” zei hij vriendelijk. “Wilt u deze stapeltjes nog bekijken voordat ze naar het Leger des Heils gaan?”
Liever niet. Laat maar.
“Nee meneer.”
“Uitstekend, dan zal ik ze zo meenemen. Welnu, ik stel voor dat u vanmiddag wat eenvoudig, wit, katoenen ondergoed aanschaft. Dat is makkelijk te wassen. Eventueel een licht patroontje of bloemetje of figuurtje erop is niet erg, als u dat leuker vindt. Verder zou ik graag zien dat u uw kleding, en zeker het ondergoed van een merkteken voorziet zodat u niet uiteindelijk Willemijn’s ondergoed draagt en zij dat van Barbara.”
Hij vertoonde bij deze voor hem lichtzinnige opmerking zowaar een licht glimlachje, ongeveer zoals Bruce Willis die tot kunst verheven heeft. Het kon haast niet, maar zou de man last van humor hebben?
Maar hij herstelde zich snel.
“Wilt u nog dat ik mee ga voor de aanvulling van de bovenkleding? Nee? Uitstekend. Ik stel voor dat u wat gemakkelijke kleding aanschaft, zoals misschien een spijkerrokje of een comfortabele jurk, maar ook een nette jurk of rok, met eventueel bijpassende verdere kleding. O, en uw schoeisel was in orde. Keurig zelfs.”
Ze begon bijna te glimmen bij dit compliment maar bedacht nog net op tijd dat ze wel een beetje normaal moest doen.
“OK. Dan kunnen we verder. Doet u uw nachtkleding maar uit, dan gaan we naar de badkamer.”
Ze deed het gedwee.
“Goed, eerst even plassen. Wanneer moet u weer ongesteld worden?”
Nou jaaaaaaaaa. Dit was toch echt van een absurditeit.....
Hij deed alsof hij niets door had. “Kunt u uit de voeten met de hygiënische middelen zoals die hier staan?”
Ze waren zelfs van haar eigen merk maar ze beet nog liever haar tong af dan dat te zeggen.
“Ik red me wel meneer. Altijd gedaan.”
“Ongetwijfeld. Maar aangezien sommige vrouwen wat eeehhh labieler zijn in hun maandelijkse periode wil ik graag van u weten wanneer die begint en wanneer die weer teneinde is.”
Het had verdorie altijd ook nog wel iets van logica als hij het uitlegde. Maar logisch wilde nog niet zeggen dat ze hem er mee zou laten wegkomen!
“Vergeet u niet ondertussen te plassen?”
Dat deed de deur dicht. Ze kon wel gillen en haalde bijna ook al adem om dat te gaan doen.
“Gaat u eens staan.”
En tot haar verbijstering nam hij haar in zijn armen en fluisterde hij in haar oor: “Ik weet dat het moeilijk is, meisje. Het makkelijkst zal het gaan als je je overgeeft. Laat je gaan. Er zal je niets overkomen, het zal uiteindelijk allemaal goed voor je zijn.” Hij drukte haar nog even wat steviger tegen zich aan, drukte een kus op haar hoofd, deed een stap terug en was weer ‘meneer’ Kamphuis. En zij weer juffrouw Karin.
Ze deed haar plas, werd door hem gewassen en trok de door hem uitgezochte kleren aan.
En hij zag dat het goed was.

Enkele weken later had Karin zich inmiddels aardig geschikt in het regime en tot haar verbazing gemerkt dat ze niet alleen als vanzelf meer bezig was met de vraag of ze zich wel goed presenteerde, maar ook dat ze een aardige studiebol aan het worden was. Vaste studie-uren, serieus werken, alles volgen wat er te volgen was, ja zelfs hier en daar wat extra doen. Het begon dan ook merkbaar te worden in de resultaten. Die ze overigens niet aan meneer Kamphuis hoefde te melden want die leek ze eerder te weten dan zij zelf.
Hij was niet karig in zijn complimenten en bood haar zelfs tenslotte een avondje. misschien zelfs nachtje uit aan. Waar ze dat vroeger zelf wel uitmaakte natuurlijk was ze hem nu enorm dankbaar voor die geste.
Ze ging op stap met Yvon en ze lieten zich aardig vol lopen. En zochten allebei met enkele jongens een rustig plekje op om een feestje te bouwen. Waarna ze elkaar natuurlijk in geuren en kleuren uit de doeken deden wat ze allemaal hadden gedaan dat pappie niet mocht weten.
Toen ze de volgende dag wakker werd gemaakt door meneer Kamphuis had ze geen idee hoe ze thuis en in bed gekomen was.
“U hebt u wel vermaakt geloof ik, aan de geur te oordelen. Kom maar mee, hoog tijd voor een douche.”
Maar toen ze uit haar slipje stapte - nog een beetje duizelig en wankelend - schrok ze van zijn blik toen hij tussen haar benen keek.
“Wat is DIT??”
Hij had nog nooit zo verontwaardigd geklonken.
Ze keek en zag een piercing, een intiempiercing, die ze op dat moment ook ineens voelde. Het deed nog best pijn. Ze keek nog eens beter en zag dat het een soort ringetje was dat door het kapje van haar clitje was gehaald. Hoe kwam ze daar aan? Ze had nog nooit een piercing gewild, laat staan op zo’n enge plek.
Ze keek vertwijfeld naar meneer Kamphuis.
Die had al begrepen dat dit in een dronken bui was gebeurd, dat er waarschijnlijk lang niet zelf zo voor gekozen was maar in de roes van de avond, de drank en het gezelschap en dat ze echt vertwijfeld was en wellicht zelfs spijt voelde. Maar het was natuurlijk onbetamelijk gedrag van de buitencategorie en dus volkomen onacceptabel. Om nog maar niet te spreken van het feit dat ze dit gedaan had terwijl hij haar zo had willen belonen omdat het zo goed ging.
Ze zou niet onder een stevige straf uitkomen.
“Laat me even kijken.”
Ze ging op het bed zitten en spreidde haar benen voor hem. Hij bukte zich naar haar kutje en keek heel goed waar de ring door was gehaald en hoe en van welk materiaal hij was. Het leek hem toe dat het chirurgisch staal was en dat dat niet zo maar door te knippen zou zijn. Hij wilde er ook niet maar wat mee experimenteren, want eventuele randjes die dat zou veroorzaken zouden misschien infecties of wondjes geven.
“U gaat dat ding vanmiddag laten verwijderen. Ik wil het niet weer zien. Ik zal u later nog laten weten welke consequenties dit voor u zal hebben. Voor nu laat ik u alleen. Ik moet nadenken en wil ook even niet aan uw opvoeding bijdragen.”
En die laatste zin was veruit het pijnlijkst.
Voor het eerst in nogal wat weken plaste ze en waste ze zich alleen. Het voelde eenzaam en verlaten en ze begon langzaam te beseffen wat ze had gedaan.

Bij het avondeten - wat ze inmiddels gezamenlijk deden, om half zes precies - kwam het gevreesde moment.
De middag was al beschamend genoeg geweest. Wijdbeens en met ontbloot onderlichaam op een tafel in zo’n groezelig kamertje en toe moeten laten dat een vent van honderdveertig kilo, onder de tattoo’s en piercings, zich tussen je benen buigt en met zijn worstenvingers met je intiemste plekje in de weer gaat. Hij verblikte of verbloosde niet maar ze kon hem wel smoren. Maar er was in de hele stad geen tattoo-shop met een vrouw te vinden geweest.
Het verbleekte echter totaal met dit moment.
“Dames, er is iets heel naars gebeurd. Juffrouw Karin had heel hard gewerkt en daarom een avondje uit verdiend. Vanochtend bleek dat zij een een uitermate ordinaire piercing had, die naar ik hoop inmiddels weer is verwijderd. Ja? Daar ben ik blij om. Ik wil geloven dat ze dit in de alcohol-roes van de avond gedaan heeft - wat maar weer eens bewijst dat het drinken van alcohol iets is dat veel zelfbeheersing vereist - maar jullie zullen begrijpen dat dit onvolwassen, zeer onbetamelijk en derhalve onacceptabel gedrag is.
Ik heb daarom tot de volgende maatregelen besloten. Vijf weken huisarrest. U gaat alleen naar college en verder nergens anders heen. Al die tijd zult u in dit huis geen kleding mogen dragen. Niet zodat iemand zich aan u zou kunnen verlustigen - wie zou dat ook moeten zijn, want wij kennen u - maar om u er constant aan te herinneren dat u in detentie bent. En ons, dat u beperkt bent in uw mogelijkheden.
Eventueel bezoek wordt aan juffrouw Karin gemeld, zodat zij zich desgewenst onzichtbaar kan houden. En desgewenst NIET onzichtbaar houden betreft alleen doktersbezoek of een vaste vriend of vriendin. Voor het overige zijn wij een keurig huis.
En tenslotte zult u op zeven achtereenvolgende avonden, wat zwaar is, dat besef ik, te beginnen met vanavond vijftien slagen met de cane krijgen toegediend. Ze zullen hard zijn, maar niet voluit. U zult ze ontvangen terwijl u voorover gebogen staat, met ook uw handen op de vloer, zodat uw achterzijde strak gespannen zal zijn. U zult geen steun krijgen, ook niet worden vastgezet. Ik verwacht dat u de slagen waardig en zonder onnodige geluiden in ontvangst neemt en onder alle omstandigheden uw evenwicht bewaart. Is dat allemaal duidelijk?”
“Ja meneer Kamphuis.”
“Dan verwacht ik u allen vanavond om tien uur in deze ruimte. De beide andere jongedames mogen zich vanavond zelf douchen en gereed maken voor de nacht. Smakelijke voortzetting overigens.”
Niet dat dat laatste Karin ook maar een beetje lukte. Ze kon haar billen bijna al voelen.

Toen ze tegen tienen bijna tegelijk met meneer Kamphuis de kamer binnen kwam zag ze dat de beide anderen er al waren, ja zelfs fris gewassen en in nachthemd. Meneer Kamphuis checkte nog even wat daar onder zat en verlegde zijn blik toen naar Karin.
Er zat veel in die blik. Vastberadenheid, een lichte hardheid, maar ook compassie, een aftasten van haar toestand, ja heel veel dingen.
“Laten we zorgen dat het snel achter de rug is. Gaat u daar staan zoals ik u heb uitgelegd en u dames, gaat u daar zitten. Als het echt te erg wordt, juffrouw Karin, dan mag u dat aangeven en zal ik kijken wat er mogelijk is. Ik neem aan dat dit voor u de allereerste keer is?”
“Nee meneer, maar toen was het niet serieus, meer een grap, en waren het ook nauwelijks echte klappen.”
“Ik spreek het vermoeden uit dat u dat destijds toch niet koud liet, zij het op een andere manier.”
“Uh?”
“Dat zal wel geheimtaal zijn voor dat u mij niet begrijpt. Ik bedoelde dat ik wel vrijwel zeker weet dat dat een setting was die gericht was op het opwekken van eeehhh opwinding. Is dat juist?”
“Ja meneer Kamphuis.”
“Ik zie dat u dat gelukkig nog met schaamte vervult. De hele juffrouw Karin is nog niet verloren.”
Hij boog zich even over haar achterkant en zag ook nu opwinding, ondanks de komende pijn. Zo af en toe zat er zo eentje tussen, maar ze bleven hem verbazen. Maar omdat hij haar niet onnodig wilde vernederen zei hij niets.
Dat had hij trouwens best kunnen doen want de andere meiden, zittend met goed uitzicht op haar kutje, hadden het al gezien. Zoals ze direct al gezien hadden trouwens dat Karin best een lekker ding was. Ze zagen allebei een triootje nog wel eens zitten.
Meneer Kamphuis had zowat nog eerder dan zij zelf bedacht dat zoiets nog wel eens zou kunnen gebeuren maar dat liet hij aan hen. Mits in de beslotenheid van hun eigen kamers bemoeide hij zich nauwelijks met hun sexualiteit. Een enkele keer onder specifieke omstandigheden maar vrijwel altijd was hij van mening dat dat van hen was. Het is tenslotte intiem gedrag en derhalve niet van belang bij beïnvloeding van gedrag in het openbaar.
Als er een vriendje overbleef stopte hij ook niet in bed en wekte ook niet. Alvast een belangrijke reden waarom hij wilde weten dat er bezoek was. Niet eens zozeer om de controle dus als wel dat hij er dan zelf rekening mee kon houden.
Geluiden hoorde hij ook wel eens. Maar in welk studentenhuis hoor je dat nou niet?
“Goed, laten we niet onnodig dralen. Juffrouw Karin, maak u gereed.”
En zodra Karin de juiste houding had gevonden en niet meer bewoog voelde ze de eerste striem op haar billen neerkomen. Een withete pijn was het, met niets te vergelijken dat ze al eens eerder had gevoeld. Ze kon nu al wel krijsen maar slaagde er met grote moeite in haar kreet binnen te houden.
En vervolgens werd het één grote waas van toenemende, afgrijselijke pijn, waarin ze geen afzonderlijke slagen meer kon waarnemen maar alleen maar haar kont steeds meer in brand kwam te staan. Ze wist zeker dat alles daar kapot was nu, dat haar mooie billen waarmee ze altijd elke man naar zich toe kon trekken voorgoed verwoest waren. Maar dat zou ze nog voor lief nemen ook als daarmee die open wond met zijn allesverzengende pijn maar verdween.
Even plotseling als het begonnen was hield het ook weer op. Ze werd vastgepakt door Barbara en Willemijn die haar voorzichtig op haar buik op de grond legden en nog veel voorzichtiger met de verkoeling van haar billen begonnen.
Meneer Kamphuis was kundig met de cane en er was dan ook geen plekje dat twee keer geraakt was. Hij was zich ook maar al te bewust van het duivelse van de door hem opgelegde straf. Met elke opvolgende dag zou het effect van de slagen toenemen totdat het welhaast zou lijken alsof het hele lichaam volledig tot pulp geslagen zou zijn. Ergens hoopte hij dat er maar snel een wondje zou verschijnen want dat zou betekenen dat hij onmiddellijk zou stoppen en haar de rest van haar straf zou kwijtschelden. Want hij was een opvoeder, geen slager. Littekens dienden tot elke prijs vermeden te worden. Het ging tenslotte om het geestelijke effect en niets anders.
Als hij zijn zin deed zou hij haar nu al in zijn armen nemen en haar troosten. Maar dat wilde hij niet. Het zou ongepast zijn. Teveel intimiteit zou tot ongewenst gedrag kunnen leiden. Maar het zou ook niet goed zijn. Zijn wijze van opvoeding vereiste enige afstand. Hij moest een toezichthouder zijn, geen deelnemer. O, hij mocht affectie tonen, in woord en gedrag, maar niet door fysiek contact. Dat had hij al begrepen toen hij hier aan begon en het was hem door de jaren heen alleen maar duidelijker geworden.
En dus keek hij van geringe afstand toe hoe de beide meiden hun zuster in nood troostten. Dat was ook goed, zij samen tegen hem. Hij moest het zwaard der gerechtigheid zijn en zij moesten samen leren daarmee om te gaan.
En hoewel meneer Kamphuis niet begreep dat er een paar dingen rammelden in zijn opvattingen was het voor iedereen duidelijk dat zijn methode wel succes had. Nogal wat dames hadden dat inmiddels ondervonden, evenals die ene heer. En uiteindelijk zou ook Karin het merken. Ze begon het zelfs al een beetje te merken.
Meneer Kamphuis vond het heel bijzonder in zo’n korte tijd. Een veelbelovende, prachtige vrouw die nog zo ver zou kunnen komen als ze maar wilde.

En terwijl Willemijn Karin teder in haar armen hield, haar rug streelde en kusjes op haar hoofd drukte smeerde Barbara Karin’s billen heel voorzichtig in met verkoelende lotion. De beste voor dit soort omstandigheden. En zij kon het weten want ze was een ernstig hardleers meisje geweest in het begin.
Geen van drieën merkte dat meneer Kamphuis de kamer verliet en de deur heel zachtjes sloot. Ze waren samen, leden van een illuster zusterschap, waarvan de leden altijd en overal op elkaar kunnen terugvallen.

© Janneman

september 2011


Fantasie is belangrijker dan kennis - Albert Einstein


 

EtexNL
Nieuw lid
Inlognaam: etexnl

Bericht Nummer: 1
Aangemeld: 09-2011

Beoordeling: nog geen
Stemmen: 0 (Waardeer!)  

Gepost op zondag 16 oktober 2011 - 11:31 am:       

Mooi verhaal....


Prachtig verhaal, spannende opbouw en een mooie inleiding van een volgend verhaal? Ik ben erg benieuwd hoe het zich verder gaat ontwikkelen.
Complimenten, E

 

nathiex
Actief lid
Inlognaam: nathiex

Bericht Nummer: 25
Aangemeld: 03-2008


Beoordeling: nog geen
Stemmen: 0 (Waardeer!)  

Gepost op zondag 16 oktober 2011 - 03:20 pm:       

Zucht


Bijzonder,

Wat hebben die meisjes toch geluk! Opmerkelijk is dat hij buitengewoon zorgzaam, bescheiden en een liefdevolle heer is. Het maakte me helemaal warm. En toch... zou hij ooit zijn eigen opgelegde normen durven doorbreken? Even leek het zo. Of, waren het verlangens van de hoofdpersoon en wensen van een lezer? Ik geloof dat Karen het in haar heeft om hem zover te drijven. Achter zijn gedistingeerde houding, schuilt zoveel oprechte liefde. Welk meisje, zou daar niet sereen van worden? En of studies dan wél zouden lukken, daar twijfel ik niet aan!


Leef en laat leven

 

denkertje
Actief lid
Inlognaam: denkertje

Bericht Nummer: 22
Aangemeld: 02-2007

Beoordeling: nog geen
Stemmen: 0 (Waardeer!)  

Gepost op zondag 16 oktober 2011 - 07:51 pm:       

Wat jammer nu...


... dat mijn studententijd al achter me ligt. Ik zucht met je mee hoor nathiex...
Ik had best wel met Karin willen ruilen. Alhoewel, ik had wel erg met haar te doen toen ze haar eerste straf kreeg. Gelukkig waren er nog die keurig opgevoede, vlijtige jongedames om haar te troosten (enzo). Want die rare normen en waarden van meneer Kamphuis, nou, ik weet niet hoor, maar die zijn soms toch echt wel een belemmering. Misschien niet voor de studieresultaten, maar ach, dat is niet het belangrijkste in het leven toch?

Meneer Janneman, het was weer een echt kado'tje op de zondagochtend... dankjewel daarvoor.


Vrijheid in gebondenheid

 

Hera
Nieuw lid
Inlognaam: hera

Bericht Nummer: 2
Aangemeld: 06-2011

Beoordeling: nog geen
Stemmen: 0 (Waardeer!)  

Gepost op zondag 16 oktober 2011 - 08:08 pm:       

nice :D


Ow vertel me waar dit studentenhuis is en ik word weer student
Geweldig verhaal

hmm ik moet nog 6 woorden neer zetten voordat ik mijn reactie kan plaatsen. Hierbij

 

madelène
Actief lid
Inlognaam: madelène

Bericht Nummer: 28
Aangemeld: 11-2008


Beoordeling: nog geen
Stemmen: 0 (Waardeer!)  

Gepost op maandag 17 oktober 2011 - 09:20 am:       

Mag ik U wat vragen?


Dag beste Janneman,

Nu hoorde ik toch dat Meneer Kamphuis nog twee kamers beschikbaar heeft.
Ik weet dat mijn vraag wellicht aan de brutale kant is, maar ik wou het er toch graag op wagen.
maar ik begreep dat U behoorlijk goed contacten heeft met Meneer Kamphuis.

Ik ben voornemens mijn studie dit jaar te hervatten, hiervoor ben ik met spoed opzoek naar passende woon ruimte.
Nu wou ik vragen of U mij misschien zou kunnen introduceren bij Meneer Kamphuis,
Want een goede referentie is van belang naar ik begreep.
Ik moest dan ook gelijk aan U denken!

Ik denk en hoop dat ik aan de eisen die Meneer Kamphuis stelt zal kunnen voldoen.
ik heb een goede training gehad in etiquette en pas deze ook toe.
verder weet ik me smaakvol en vrouwelijk te kleden>
Wat betreft discipline moet ik bekennen dat er nog het
nodige ontbreekt, zeker als het studie`s betreft.
Hoewel ik met vele dingen absoluut een doorzetter ben ben ik geneigd mijn studie te laten versloffen.

Ik hoop dat U mogelijk een goed woordje voor mij wil doen bij Meneer Kamphuis.
Alvast bedankt voor alle moeite.

Vriendelijke groeten,
madelène Hellevorst.


"Do ut des" / "Excusatio non petita accusatio manifesta"


 

Janneman
Oppasser

Bericht Nummer: 482
Aangemeld: 03-2004


Beoordeling: nog geen
Stemmen: 0 (Waardeer!)  

Gepost op dinsdag 18 oktober 2011 - 01:00 pm:       

Dank voor de lof


Altijd fijn om te horen.

Enkele opmerkingen.

Het zou kunnen dat Karin het in zich heeft meneer te verleiden. Zo lang ben ik niet gebleven om deze geschiedenis op te tekenen. Enerzijds doet hij het al de nodige jaren en heeft hij altijd zijn rug recht kunnen houden, anderszijds bezwijkt iedereen uiteindelijk onder aanhoudende verleiding. En Karin is niet alleen mooi, maar ook vastberaden. Dus als die dat in haar hoofd zou krijgen.... Maar dan nog zou het ook goed kunnen dat meneer zijn taken overdraagt aan een verse vastberaden toezichthouder.

Wat die twee kamers betreft..... Nou ik heb het zo niet direct willen zeggen maar die reserveert meneer voor de echt zware gevallen. Die komen niet veel binnen, maar ze zijn er wel. Ik weet niet wat het strenge regiem is dat meneer daar op loslaat maar ik weet eigenlijk ook niet of ik dat wel wil weten. Ik kan me er zelfs niet veel bij voorstellen. Maar aangezien meneer zelfs de meest tegendraadse jongedame altijd weer in het gareel heeft gekregen zou het wel eens .... onaangenaam kunnen zijn. De andere meiden in het huis worden eigenlijk alleen maar verwend, goed beschouwd, maar de bewoonsters van deze kamers.... brrrr.

O ja, en dan nog dit. Jongedames die zich eigenlijk verheugen op de vele controles reageren doorgaans wat minder goed op het programma. Dat zit dan ook in de selectie ingebakken. Jullie hebben het niet van mij maar als je echt naar binnen wilt zou ik eerst flink doen of ik het allemaal erg naar vond.

Succes!


Fantasie is belangrijker dan kennis - Albert Einstein

 

de schrijfster
Productief lid
Inlognaam: deschrijfster

Bericht Nummer: 39
Aangemeld: 05-2011

Beoordeling: nog geen
Stemmen: 0 (Waardeer!)  

Gepost op dinsdag 18 oktober 2011 - 03:29 pm:       

verwarrend


Hallo Janneman,

zoals gewoonlijk heb je me weer meegenomen naar een andere wereld.
En ik ben er helemaal van in de war.
Ik voel een opluchting dat dat huis niet stond in de stad waar ik heb gestudeerd. Wie weet wat er zou zijn gebeurd als ze lucht hadden gekregen van mijn pogingen niet te studeren en van mijn onkunde voor mezelf te zorgen.
Ik voel ook heimwee omdat het herinneringen oproept van mijn studietijd waarin ik regelmatig 's ochtends vroeg vol wroeging zat te studeren wetend dat ik dat eerder had moeten doen. En dan het gevoel van zorgeloosheid als ik toch weer een voldoendetje er uit had weten te slepen...
Ik voel verontwaardiging voor die man die denkt zich met alles te mogen bemoeien en die niet in wil zien dat studeren ook losgaan is.
Ik voel bewondering voor die man omdat hij het beste voor zijn meisjes wil. Omdat hij zich wegcijfert omdat dat beter is voor de toekomst van de meisjes. Om zijn liefde voor hen.
Ik voel mee met Karin. Wat een pijn, en dan te bedenken dat er nog meerdere avonden komen...

Ik voel natuurlijk geen opwinding bij dit verhaal. Stel je voor, dat zou toch te gek voor woorden zijn!

 

Jasmijn
Beginnend lid
Inlognaam: jasmijn

Bericht Nummer: 6
Aangemeld: 06-2008

Beoordeling: nog geen
Stemmen: 0 (Waardeer!)  

Gepost op dinsdag 18 oktober 2011 - 06:32 pm:       

Gewoon heerlijk


Prachtig verhaal natuurlijk. Daar twijfel ik al lang niet meer aan als het uit de pen van Janneman komt.
Hoe is het toch mogelijk dat hij zich altijd zo goed kan verplaatsen in de jongedames? *grinn*
Het zou zo maar echt kunnen zijn, dit studentenhuis. Zucht....

 

broertje248
Beginnend lid
Inlognaam: broertje248

Bericht Nummer: 10
Aangemeld: 12-2013


Beoordeling: nog geen
Stemmen: 0 (Waardeer!)  

Gepost op donderdag 02 januari 2014 - 11:31 am:       

Dit bedoel ik met 'in schoonheid verloren gegaan'.


Lieve Janneman een mooi verhaal maar de korte momenten van spanning worden ingeleid door een eindeloze omschrijving van wat er in haar omgaat. De spanning in een erotisch verhaal zit hem in de erotiek die bedreven wordt. Ik heb erg veel moeite om mezelf de dwingen door te lezen. Na de eerste bladzijde ga ik diagonaal door de tekst tot ik iets vind dat op erotiek lijkt. 'Jammer schrijf kort en bondig' en zorg dat de beleving van de andere meiden meegenomen wordt. de hunkering is niet heftig genoeg en het is heel onlogisch dat deze meester dit doet zonder zelf opgewonden te raken. Als je dit verwerkt en zo nu en dan tot een heftige ontlading laat komen, gaat het boeien en nu boeit het me niet meer.
Een goed verhaal heeft een overall spanningslijn en biedt daartussen spannende momenten, waar je naar uit gaat zien.
Millennium is daar een goed voorbeeld van en deel 2 en 3 van vijftig tinten wordt om diezelfde reden saai.
mvrgr
Broertje


Een verzoek!
Deze site is bedoeld voor discussies/verhalen/vragen/weetjes die wat langer blijven staan.
We willen jullie daarom vragen:
  zorgvuldig te zijn in het opstellen van een reactie.
  kijk even naar de opmaak.
  corrigeer type- en spelfouten
      (een eenvoudige spellingscontrole verschijnt bij de voorbeeldweergave).
  en maak gebruik van de vele opmaak mogelijkheden.
  Echt: het is niet ingewikkeld.
  En wist je dat achter de   button een heleboel verschillende     zitten?


geef hier je reactie op het verhaal en/of op de commentaren van anderen
Je Onderwerp:

Vermeld hier onderwerp, of kopje, of samenvatting, of blikvanger van je reactie.
Je reactie:
Gebruik Opmaakbuttons
Selecteer tekst en klik op de button
of: klik 1 maal voor begincode en nogmaals voor sluitcode
Voor uitleg van de buttons: glij er overheen met je muis
Vet Cursief Onderstrepen maak tekst heel klein maak tekst klein maak tekst groot maak tekst extra groot centreer maak een lijst met bullets maak een genummerde lijst
voorbeelden van de beschikbare fonts + instructie opmaak hulp: geeft uitgebreide uitleg -ook van diversen- plus extra mogelijkheden!
onderstaande buttons geven direct resultaat (selecteer dus geen tekst!):
een kop maken: vet + groot (geen tekst selecteren) plaats je e-mail adres (geen tekst selecteren) Maak een hyperlink (geen tekst selecteren) Voeg clipart plaatje toe (geen sluitcode!) trek een lijn (geen sluitcode) maak wit/spatie (geen sluitcode!) maak een dichte bullet (geen sluitcode!) maak een open bullet (geen sluitcode!) maak een vierkante bullet (geen sluitcode!) maak een een curren - een soort bullet (geen sluitcode!) maak het copyrightteken (geen sluitcode!) { voor gebruik BINNEN opmaakcode (geen sluitcode!) } voor gebruik BINNEN opmaakcode (geen sluitcode!)  ECHTE komma: voor gebruik BINNEN opmaakcode van een TABEL (geen sluitcode!)

Inlognaam: Gebruiksaanwijzing:
Geef je Inlognaam en Wachtwoord.
Aanmelden is verplicht, kostenloos en heel eenvoudig!
Maak gebruik van de vele opmaakbuttons hierboven!
Wachtwoord:
Opties: Je mag HTML opmaakcode in je bericht gebruiken
Activeer eventuele links in je bericht
Actie: