Spanking Forum » Verhalen Forum » Aanbevolen ‘vrije’ SM Verhalen » Stappen
« Vorig verhaal Volgend verhaal »

 

Een verhaal van:  
SirAtlas


  Nieuw lid

Beoordeling: 
Vind je dit verhaal erg goed
of juist niet
geef dan hier je waardering:
 (Waardeer!)
Aantal waarderingen tot nu toe: 6

Gepost op maandag 11 december 2006 - 08:45 pm:       


Stappen



De sluier van het bestaan opgelicht en een zachte kijk op een moment tussen een meisje en haar Meester



“Het is makkelijker door te dringen tot Mars, dan tot zichzelf.”
Carl Gustav Jung


Carl Gustav Jung was een psycholoog die zijn kunde liet groeien onder de begeleiding en in de schaduw van de veel bekendere Freud. Toch heeft Carl ons iets nagelaten wat de inzichten van Freud niet bevat: de theorie over een collectief bewust zijn, het ontstaan kleurrijk verwoord door de volgende anekdote:
“Een cliënt die tijdens een van zijn visioenen zag dat de zon een rechtopstaande penis had waaruit de wind waaide. Dat deed Jung sterk denken aan de Mithrascultus, een verloren religie waar - aldus Jung - de cliënt niets van kon hebben geweten omdat publicaties hierover pas later zouden verschijnen.”

meiskes...
Soms lijkt het wel of meiskes ook een dergelijk collectief bewustzijn hebben. Een gevoel, dringend, luid sprekend van binnen, verborgen, latent maar duidelijk aanwezig. De routebeschrijving is als een cryptische omschrijving op een kaart die je de laatste stappen naar een verborgen schat toefluistert. Pas als je op een bepaald punt bent, krijgt de omschrijving zijn betekenis: “where the lions wheep”, “Down the throat into the belly of gold”. Vage woorden die een stukje landschap of kenmerken daarvan beschrijven.
Het is dat stukje zielen-landschap waarnaar meiskes op zoek zijn. Het moment in tijd waar stukjes op hun plaats vallen en ze werkelijk inzien waarnaar ze verlangen. Het is op dat moment dat de weg die ze hebben afgelegd, onttrokken van mist achter hen ligt en meer is dan een vage herinnering aan een spannend avontuur. Het is op dat moment dat betekenis doordringt in de vorm van zingeving. Het moment waarop waarde niet wordt uitgedrukt in ervaring, frequentie van zweepslagen of aantal keren dat je koud staal voelde, maar je eindelijk het werkelijke inzicht geeft waar je verlangen vandaan komt: dat het altijd meer is geweest dan je klein willen voelen door geknield in de hoek te zitten.
Antwoorden op vragen die je niet kon stellen omdat er geen woorden waren voor je gevoel. Het moment waarop je pas werkelijk slavinnetje bent: in wezen, in ziel zonder dat je overtuiging zoekt en het logisch wilt beredeneren... gewoon omdat je het bent.

“Voordat je aankomt op de plaats waar die cryptische omschrijving zijn geheimen onthult,” zeg ik tegen mijn meiske “zul je de 25 stappen naar het zuiden, de 10 voorwaarts en daarna de barre tocht over de bergketen moeten nemen.”
Vragende blik in haar ogen, hand op haar hoofdje dat aait, geknield voor haar Meester. Haar hoofdje komt wat omhoog, haar ogen richten zich, haar lippen gaan wat van elkaar alsof ze wil spreken, wil vragen. In die kleine seconde dat haar lichaam dat signaal geeft, raakt haar vraag verdwaald in het drijfzand van gevoel en woord. In die kleine seconden wordt haar vraag erdoor gevangen: om er niet dapper uit te stappen, maar verloren te gaan in het onvermogen om diepe emoties uit te dragen.
Haar mond spreekt niet, haar hoofdje buigt zich terug.
Een tweede poging gaat net zo.
De derde die volgt is niet anders - mits de verwarring die langzaam opkomt buiten beschouwing wordt gelaten.

Ik tik op mijn knie. Zachtjes legt ze haar hoofdje neer om er te rusten en de streling van mijn hand over haar bolleke te voelen.
“Meester...”
Een korte twijfeling in haar stem die aangeeft dat ze goed en duidelijk wil formuleren. Zoals haar geleerd: een manier van spreken waaruit acceptatie klinkt.
“Meester, slavinnetje...”
Weer een korte stilte; een laatste controle van woordkeus en volgorde van zinnen. Dan klinkt het “slavinnetje” niet uit haar mond, maar uit die van mij.
“Slavinnetje zoekt naar woordjes om aan Meester uit te leggen wat ze voelt, ervaart. Wat slavinnetje beleeft, wat haar nu raakt als ze met haar hoofdje op Mijn knie rust, wat er door haar heen gaat op dit moment. Dat slavinnetje terugdenkt aan momenten en wat ze al geleerd heeft probeert te plaatsen in wat ze nu nog niet weet.”
Mijn hand maant haar tot rust... haar ademhaling gaat langzamer, meer gecontroleerd dan daarnet.
“Slavinnetje,” nu uit haar mond, “slavinnetje weet dat ze nog veel moet leren, Meester...”
“Rustig maar meiske...”

Aanleiding waarom ze naast mij op haar knietjes zit, haar handjes gebonden zijn en ik haar op deze manier belerend toe spreek, is een stukje ondeugendheid van haar. Van haar handjes om precies te zijn. Losse handjes. Ongehoorzame handjes.
“Ontzegging is geen loos woord zonder betekenis en bedoeling,” zei ik haar nadat haar beheersing na drie maanden zonder streling of sexuele prikkeling en bevrediging over boord ging.
Ze weet dat correctie volgt. Zoals altijd: wanneer en hoe ik dat wil of nodig vind. Correctie betekent volgens de Van Dale: middel om een begane fout te herstellen. Ik voeg er vaak aan toe: om herhaling te voorkomen. En dat betekent weer dat ik probeer mijn meiske ervan te laten leren. Niet door angst. Angst is een slechte raadgever en zeker een slechte weg bewijzering richting de schat. Leren gaat door begrijpen, inzien waarom iets fout was en beseffen waarom het andere beter is.
“Dezelfde reden waarom vroeger je antwoorden op proefwerk vragen met rood werden verbeterd; zodat je wist wat wel goed was en daarvan kon leren, meiske.”
Nu is het leren van proefwerkcorrecties makkelijker voor een meiske dan leren van deze correcties. Natuurlijk is de link tussen oorzaak en gevolg duidelijk, maar daarmee is er nog geen inzicht in het waarom.
Zo zuig je niet het drinken op uit een glas als je drinkt door een rietje, maar verlaag je de druk waardoor het drinken door het rietje wordt geduwd. Begrijpen betekent dus weten welke krachten er spelen.
“In jouw geval, meiske, zijn dat krachten in jezelf.”
“Ja Meester...”

Na deze woorden lijkt de zon buiten te snel verdwenen en de nacht langzaam te beginnen. Bedtijd voor meiske. Als ik op sta uit de stoel kraakt het leer en moeten mijn ogen wennen aan het weinige -maar bijzonder dansende- licht dat de kaarsen geven. Ze kleuren de muren zacht en schilderen er een schaduwspel op. Bijzondere wolken die aan een blauwe hemel van vorm veranderen en ieder hun eigen verhaal vertellen. Vaag herkenbaar maar verdwenen als je er op let.
Als ik me opricht, gaat het hoofdje van mijn meiske mee. Ze wacht geduldig naast mij, haar hoofdje gebogen. Misschien wel door de zwaarte van de vragen die haar bezighouden. Geplant door wat Meester haar vertelde, liefdevol bewatert en beschenen door de zonnestralen van zichzelf. Waartoe het zal groeien is onbekend. Misschien een stevige eik naast de witte narcissen die voor haar symbool staan als erkenning dat ze onderdanig is. Een weerbarstige struik die ze zelf moet snoeien?
Die vragen overweldigen haar. Hoe zal haar tuintje er straks uit zien, hoe wordt het gevormd, welk paadje vindt ze het fijnst om te bewandelen en op welk plekje zal ze rustig op het bankje rusten om van haar omgeving te genieten?

Ik kruip naast Meester.
Hij is moe. Ik zag het aan zijn ogen toen Hij opstond.
Een wrijving met zijn hand. Ik schaam me maar kan het niet uiten. Ik weet waarom Meester mij nu naar mijn kooitje brengt en ik vanavond niet naast hem op de grond mag liggen.
Ik denk terug aan het moment waarop Meester liet zien dat een sletje zijn zó leeg is. Het vervullen van een drang is anders dan vervulling van een wens. Meester heeft er vaak over gepraat en ik heb Hem er veel over verteld. Over vroeger, over hoe ik was, wat ik deed. Hoe ik mannen uitdaagde, liet wanhopen en zelfs smeken om klaar te mogen komen nadat ik een uur op hen had gereden.
Meester luisterde maar veroordeelde niet.
Snelle flits: besef dat ik de eerste keer dat ik bij Meester was hem probeerde te verleiden met diezelfde tactieken. Duidelijker: het gevoel dat ik had toen ik in Zijn ogen zag dat ik Hem op die manier nooit zou kunnen beďnvloeden.

Een korte ruk aan de riem die aan mijn halsband zit, brengt me terug.
De hoek om, de gang door en een deur die open gaat; 25 stappen naar het zuiden, 10 voorwaarts.
Nauwelijks bewust van mijn omgeving maar uit routine weet ik waar mijn kooitje staat. Daar zal ik vanavond slapen en zal Hij mij morgen wakker maken...
De barre tocht over de bergen is de drempel van mijn kooitje.
Altijd eventjes... daarna rust ik.




 

Lord Donck of Ar
Actief lid
Inlognaam: Tharl

Bericht Nummer: 29
Aangemeld: 07-2006

Beoordeling: nog geen
Stemmen: 0 (Waardeer!)  

Gepost op maandag 11 december 2006 - 11:40 pm:       

stappen


Sir Atlas,

Prachtig, mooi in al zijn eenvoud!!en zo herkenbaar voor Ons de Meesters.
Ik heb ervan genoten, en verwacht zeker een vervolg.
Tharl

 

Stefanie
Bevlogen lid
Inlognaam: Stefanie

Bericht Nummer: 55
Aangemeld: 08-2006

Beoordeling: 
Stemmen: 1 (Waardeer!)  

Gepost op dinsdag 12 december 2006 - 05:16 am:       

Hier leer ik iets van


Ik vind dit een interessant verhaaltje omdat het door een Meester geschreven is, en toch herken ik er wel iets in van mijn eigen gevoelens in, waardoor ik het gemakkelijk had om met dit verhaaltje mee te fantaseren. Dat geborgen kunnen voelen in zijn hand, die strenge eerlijkheid in de uitleg van de Meester, mijn hoofd op zijn knie mogen leggen en over mijn bolleke geaaid worden. Ja, misschien zelfs op zijn schoot mogen zitten af en toe terwijl hij me een zakdoek geeft om mijn traantjes te drogen.

Iemand die me zo zou toespreken, met zo'n bloemrijke verbeelding, natuurlijk zou ik ervoor op mijn knieën willen gaan en met gebonden handjes naast hem zitten, zelfs zonder opgesloten te worden in een hok.

Iemand die dit sletje zou temmen.

 

BottomAngel
Nieuw lid
Inlognaam: Bottomangel

Bericht Nummer: 2
Aangemeld: 06-2007

Beoordeling: nog geen
Stemmen: 0 (Waardeer!)  

Gepost op zaterdag 21 juli 2007 - 02:39 pm:       

Ondekking en aansluiting


Ik ben er stil van...
Als ik dit lees dan voel ik zo waar ik naar verlang. Wat ik zo graag zou willen. Ik ben zelf nog opzoek naar wat ik graag wil, waar ik naar verlang, gezien ik zelf nog maar kort geleden in deze wereld betrokken ben geraakt. Maar wat u hier beschrijft als omgangsvorm tussen Dom en sub sluit precies aan bij wat ik voor mijzelf al ontdekt had van waar ik naar verlang. Het komt een beetje als een openbaring. Dank u wel voor dit prachtige verhaal, het is een stap in mijn lange zoektocht.

Dank u wel.

 

Nimfe
Bevlogen lid
Inlognaam: Nimfe

Bericht Nummer: 51
Aangemeld: 03-2007

Beoordeling: nog geen
Stemmen: 0 (Waardeer!)  

Gepost op zaterdag 21 juli 2007 - 03:26 pm:       

Prachtig


Heel mooi, haast poëtisch te noemen....
Heel gevoelig,dit mooie verhaal.
Realiteit,ongetwijfeld.
Ik heb in principe geen dom,maar ik kruip wel vaker zo tegen mijn man aan,
op de grond voor hem, en met mijn hoofd op zijn knie...
En ook hij aait me dan over mijn bolleke....
Een onvoorstelbaar gevoel dat idd veel in me losmaken kan.
Ik kan me vereenzelvigen met hetgeen deze meester als de gevoelswereld en denkwereld van zijn
meiske omschrijft.

Dank voor dit mooie stuk.

Fijn weekend,
Nimfe...

 

slavinnetje
Nieuw lid
Inlognaam: slavinneke

Bericht Nummer: 2
Aangemeld: 01-2012


Beoordeling: nog geen
Stemmen: 0 (Waardeer!)  

Gepost op donderdag 19 december 2013 - 06:57 pm:       

lang geleden


Beste Siratlas,

bedankt voor Uw verhaal,
al is het nu een paar jaar geleden en lees ik het nu.
het niveau dat ik heb is lang niet zo hoog als het Uwe, hier kan ik nog erg veel van leren.
het klinkt zo fijn wat U omschrijft.
het laat verlangen naar meer

L


Als slavin eer ik de Dominant/Meester die mij traint. ik zal waken over de informatie die ik krijg en al zijn regels volgen. dankbaar dat ik zijn opdrachten mag uitvoeren.


Een verzoek!
Deze site is bedoeld voor discussies/verhalen/vragen/weetjes die wat langer blijven staan.
We willen jullie daarom vragen:
  zorgvuldig te zijn in het opstellen van een reactie.
  kijk even naar de opmaak.
  corrigeer type- en spelfouten
      (een eenvoudige spellingscontrole verschijnt bij de voorbeeldweergave).
  en maak gebruik van de vele opmaak mogelijkheden.
  Echt: het is niet ingewikkeld.
  En wist je dat achter de   button een heleboel verschillende     zitten?


geef hier je reactie op het verhaal en/of op de commentaren van anderen
Je Onderwerp:

Vermeld hier onderwerp, of kopje, of samenvatting, of blikvanger van je reactie.
Je reactie:
Gebruik Opmaakbuttons
Selecteer tekst en klik op de button
of: klik 1 maal voor begincode en nogmaals voor sluitcode
Voor uitleg van de buttons: glij er overheen met je muis
Vet Cursief Onderstrepen maak tekst heel klein maak tekst klein maak tekst groot maak tekst extra groot centreer maak een lijst met bullets maak een genummerde lijst
voorbeelden van de beschikbare fonts + instructie opmaak hulp: geeft uitgebreide uitleg -ook van diversen- plus extra mogelijkheden!
onderstaande buttons geven direct resultaat (selecteer dus geen tekst!):
een kop maken: vet + groot (geen tekst selecteren) plaats je e-mail adres (geen tekst selecteren) Maak een hyperlink (geen tekst selecteren) Voeg clipart plaatje toe (geen sluitcode!) trek een lijn (geen sluitcode) maak wit/spatie (geen sluitcode!) maak een dichte bullet (geen sluitcode!) maak een open bullet (geen sluitcode!) maak een vierkante bullet (geen sluitcode!) maak een een curren - een soort bullet (geen sluitcode!) maak het copyrightteken (geen sluitcode!) { voor gebruik BINNEN opmaakcode (geen sluitcode!) } voor gebruik BINNEN opmaakcode (geen sluitcode!)  ECHTE komma: voor gebruik BINNEN opmaakcode van een TABEL (geen sluitcode!)

Inlognaam: Gebruiksaanwijzing:
Geef je Inlognaam en Wachtwoord.
Aanmelden is verplicht, kostenloos en heel eenvoudig!
Maak gebruik van de vele opmaakbuttons hierboven!
Wachtwoord:
Opties: Je mag HTML opmaakcode in je bericht gebruiken
Activeer eventuele links in je bericht
Actie: